Dit is de waarheid: ik word niet oud, ik bén oud. Reden waarom ik vind dat deze wereld niet meer de mijne is. En ja, het zou me …wereldvreemd maken, ware het niet dat ik een degelijk middel heb gevonden om de narigheid daarvan te bestrijden. Ik schrijf, wat u al weet, maar misschien nog niet dat ik HEEL VEEL schrijf. U vernam intussen al bij herhaling dat ik enkele maanden geleden een eerste roman afleverde, ‘Sukkelaar’, uitgegeven bij Partizaan.  Mijn tweede fictieboek ligt, helemaal af, bij een goede vriend, die de laatste correcties doorvoert. Wat nodig is, want hoe meer jaren er op de teller staan, hoe meer je over tik- en andere foutjes kijkt, ook met een gepaste bril op. Verder vond ik in mijn archieven nog het manuscript van een jeugdboek, dat ik vele jaren geleden eens produceerde, om er verder… niks mee te doen. Bij het herbekijken van dat werkje, oordeelde ik dat het misschien toch waard is om gepubliceerd te worden. Nu nam ik het terug in de hand om er veel aan bij te werken, bij te schrijven. Schrijven alweer! Wat ik ook nog doe met bijvoorbeeld deze wekelijkse cursiefjes.

En nu mag je gerust de vraag stellen wat de ‘therapeutische waarde’ is van al dat getik en gekrabbel, voor iemand die zich meer thuis voelde in de tijd van toen dan in die van nu. Het is rap gezegd: als je voor je laptop zit (of erachter, wat is correct?), sluip je, in je eentje, een ander wereld in, een wereld die je zelf verkiest of die je – met je kritische zin – misprijst tot veracht, want daaraan ook kun je plezier hebben. Het houdt daar echter niet bij op. Vooral als je aan een boek werkt – en voor deze cursiefjes geldt dat evenzeer – blijf je daar in je hoofd toch nog vele uren mee bezig, ook al doe je andere dingen. Dat gebeurt niet al te nadrukkelijk, niet stresserend vooral. Je speelt gewoon met ideetjes die regelmatig in je opkomen. ‘Zou ik die persoon niet dit laten doen, zou ik dat niet op die plaats situeren, met de noodzakelijke beschrijving daarvan?’

Het leidt op een bijzonder aangename manier af van alles wat mij ergert aan ‘het vandaag’. Bijvoorbeeld: omdat niets van gisteren (amper gisteren) blijkbaar nog goed is. Heb je all eens gemerkt hoe vaak het woord ‘hervormingen’ gebruikt wordt? Ik lijk er – nu ik eraan denk – al heel mij lang leven mee geconfronteerd te worden. Politiek, maatschappelijk en nu, vooral, elektronisch. Is het u al opgevallen dat van elk apparaatje – hoe klein en onbetekenend (of nutteloos) ook -er altijd snel een nieuwe versie komt, verbeterd, alsof dat van gisteren niet goed genoeg was. Toch, maar er moeten altijd weer dingetjes bijkomen, dingetjes die alleen maar door hoog geleerden kunnen opgeroepen worden en die voor jou, gewone burger, gewoon onbereikbaar of compleet nutteloos zijn. Als ik schrijf, heb ik niets te maken met facebook, met whatsapp, met online, met data, met safari, apple of android, maar met gewone dingen en vooral met gewone mensen als jij en ik, mensen die nog ‘goeie morgen, goeie dag’ zeggen en niet ‘hei’ of ‘hoi’, om zich dan direct weer blind te staren op hun i- of smartphone, versie nummer zoveel.