De dageraad verdrijft de zwarte nacht en aan de zalmroze horizon
verschijnt glorieus de nieuwe dag. Beloftevol drijven tederblauwe
luchten de ochtend binnen; roze en blauw vloeien door elkaar,
voorbode van nieuwe ervaringen van geluk ?
Maar dan doemt het “lichtgrijs” op over het land, en dekt de droom
weer toe onder mistige beloften die in slierten voorbij kuieren.

De dag houdt zijn belofte niet, of toch misschien ?  Nog is hij jong.
Inmiddels is de depressief grijze  lucht volledig verstoken van helder
zonnelicht, maar langzaam doemen aan de einder - door spaarzame
opklaringen voorafgegaan - wolkenformaties op, aanvankelijk glanzend
wit zilveromlijnd, maar achtervolgd door dreigend donkergrijze
torenhoge bergen. Voorbode van naderend onheil ?   

De herfst laat niet meer op zich wachten.  Rukwinden jagen de bladeren op 
in een ultiem razend ballet vol pirouetten in een okergeel bruin kleurenpalet. 
Herfst begint zijn verbeten strijd. 
Winter loert, wacht nog even af, bereidt  zijn aanval voor.  Triomf verzekerd.

Dit gedicht werd geschreven door rdckx