Dit is een anoniem, maar waargebeurd verhaal.

Een meisje van 18, laatste jaar humaniora.

Tot dan zo gezond als men ook maar gezond kan zijn, van in de eerste kleuterklas tot de middelbare school. Met af en toe maar eens één streepje naast haar naam op de lijst van de afwezigheden.

En dan plots gaat een vernietigende hoofdpijn haar leven beheersen, lees overheersen.

De huisdokter maakt er, na een tweede consultatie al, werk van. Stuurt haar naar de specialist, die haar dan op zijn beurt onder de scan steekt. Eerst onder de ene, dan onder de andere.

Het blijkt allemaal ingewikkelder dan gedacht. Diagnoses met vraagtekens. Medicatie als zoveelste probeersel. En het aantal dagen dat ze afwezig moet blijven op school, loopt op. In een zo belangrijk leerjaar dan nog.

Meer: enkele keren moet ze vanuit die school dringend naar de spoed gevoerd worden. Steeds met die vreselijke hoofdpijn.

Na weer een paar dagen van onderzoek in een gereputeerd ziekenhuis, komt aanvankelijk een verontrustende vaststelling. Het zou om hersenvliesontsteking gaan. Maar eerst toch nog maar het resultaat van een laatste onderzoek afwachten.

Dat valt dan mee, relatief bekeken toch.

Het is geen hersenvliesontsteking, oef! Maar een dringende chirurgische ingreep aan de sinussen dringt zich op. En die kan er ’s anderendaags al komen. Weer oef, want lang aanslepende problemen krijgen straks een oplossing.

Niet dus.

Want blijkt dan dat onze verstandige, evenwichtig lijkende 18-Jarige bezwijkt onder de druk van een wel te begrijpen angst. Zij weigert de ingreep en dat is dan dwingend, vermits zij daar, die prille volwassene, als enige over te beslissen heeft.

Haar naaste omgeving, specialisten, dokters, verpleegsters, iedereen zet zich, binnen de grenzen van het toelaatbare, in om haar op andere gedachten te brengen.

Finaal lukt het, zij het dat er, na het alsnog zetten van de vereiste handtekening, verder verzet gepleegd wordt, tot op de operatietafel.

De ingreep komt er amper een paar uurtjes na het fiat en duurt blijkbaar niet zo lang. Snel volgt dan ook het verlossende, zij het klassieke bericht:

-Operatie geslaagd.

Met, aanvullend, nog dit, even belangrijke commentaartje:

-Alle miserie is nu voorbij. Gedaan met die vreselijke hoofdpijn!

                                               *

                                             * *

Dit is geen verhaal (waar gebeurd dus) van enkele jaren geleden. Neen, het is er eentje van nu, vandaag, of hoogstens gisteren. Toen de pandemie nog onverbiddelijk over ons leven heerste. Toen alle betrokken instanties bij herhaling moeilijke maatregelen moesten nemen, maatregelen die dan ook op almaar zwaardere kritiek werden onthaald. Toen, wegens vele door Covid 19 getroffen patiënten, de ziekenhuizen overbevolkt geraakten. En ‘de zorg’ onder een nog moeilijk te dragen druk te leven kwam.

In die omstandigheden werd het 18-jarig meisje met gezwollen en ontstoken sinussen op alle niveaus geholpen zoals het hoort, op het juiste moment en in een allerbeste sfeer. Van huisdokter tot specialist, van chirurg tot verpleegster, iedereen kreeg alles klaar op de gepaste tijd, vriendelijk en meelevend zoals dat in normale tijden van die mensen verwacht mag worden. Ook tegenover een patiënt die, zoals nu bij de planning van die ingreep, al eens dwars gaat liggen. Zelfs dan geen enkel teken, hoe klein ook, van stress of irritatie te bespeuren.

Natuurlijk is dat niet altijd en overal zo geweest. Maar in dit geval wel en waarschijnlijk elders ook, meer dan gedacht.

Dus, hier eveneens en met nadruk: ‘chapeau zorg’.