Ik laat het stervende jaar achter me vallen 
als een sjaal en laat het vallen. 
Het dringende vuurwerk flitst vanzelf tegen de nacht, bloemen van verlangen, 
de vurigheid van de liefde. 
Uit de ruimte om me heen, terwijl ik hier sta, vorm ik jouw afwezige lichaam tegen het mijne.
Je raakt me aan als de gevende lucht.

Het meest veraf, het meest dichtbij, je armen zijn duisternis, ze houden me vast,
 dus ik leun achterover, lip-lees de hemel pratend in het licht, syllabische sterren.
 Ik zie dat ze eindelijk naar ons bidden. 

Jouw adem is middernacht, levend, op mijn huid, over de mijlen tussen ons, 
velden en snelwegen en steden, de miljoen verlichte huisjes. 
Deze liefde die we hebben, verdriet omgekeerd, vol rijm, 
verkeerde plaats, verkeerde tijd, zoet werk voor handen, de roeping van het hart, 
fakkels om het nieuwe jaar in te leiden, de dagen en nachten ver in de lucht, donkere zee. 

Je mond is nu sneeuw op mijn lippen, koel, intiem, eerste kus, een gelofte.

Tijd valt en valt door eindeloze ruimte, naar wanneer we zijn.

Auteur: Carol Ann Duffy - vertaling Stefaan Van Laere

Lees hier meer nieuwjaarsgedichten