Het is algemeen geweten: ik ben gepassioneerd door lezen en schrijven. Het zijn beiden en voor mij de beste ‘geneesmiddelen’ in moeilijke tijden: L&S-therapie, zo noem ik het dan ook. Een paar leuke passages uit een boek, enkele intense uren voor de laptop en de zorgen lijken wel van mij weg te glijden. Of verminderen in elk geval in gewicht.

Maar nu geraakte ik nogal brutaal in een zware storm, die niks met relaties of met poen te maken heeft, wel met dood en dip in mijn naaste omgeving. Ik probeerde het te overwinnen met die al geciteerde L&S-therapie, maar het lukte niet. Ik geraakte amper doorheen mijn krant, moest elke pagina in de roman, waarin ik al bijna halfweg zat, twee keer herlezen en kreeg geen letter behoorlijk op het scherm. Het werd zelfs worstelen met een eenvoudige mail. Schrijversblok? Neen, dat was het niet. Ik weet hoe dat aanvoelt, ik maakte het een keer mee in mijn lang leven achter eerst de tikmachine en dan de computer. Ik was toen nog maar eens gestopt met roken, zo gemakkelijk toch zoals de mensen zeiden: ik had het al wel 20 keer gedaan! Ik werkte, op die dag uit een ver verleden, vlot en vrolijk aan mijn relaas over een rit in de Dauphiné Libéré (Franse etappewedstrijd) en kon plots niet meer verder. Geen letter, zelfs geen komma, kwam nog uit mijn vingers, wat ik toeschreef aan nicotinenood. Ik weet niet of ik stiekem dan toch een sigaret (‘een retje’, zei mijn kleindochter, toen die nog op weg was om een vlotte babbelmadam te worden) ben gaan opsteken, maar het verhaal voor de krant geraakte wel af. Moest ook!

Maar wat ik nu beleefd heb in die periode van dood en dip, dat was anders.

Ik vergat de meest evidente zaken of namen. Ik knoeide met prutsen die ik anders makkelijk voor mekaar kreeg, zoals bijvoorbeeld gewoon de gsm opnemen.

Ik reed met de wagen als een zombie, moest nadenken over ritjes die ik voorheen elke dag afwerkte, vergat de straat in te slaan die ik anders nooit voorbijreed. En nog erger: ik vergiste mij zelfs eens van autostrade, ik reed naar Kortrijk in plaats van naar Oostende. Een bijna panische angst overrompelde mij. Want: in mijn dichtste familie heeft dementie al keihard toegeslagen, zodat het maar vanzelfsprekend leek dat zoiets vreselijks nu ook met mij aan het gebeuren was.

Maar toen kwam de kentering. Ik ging de dood langzaamaan verwerken en zag de dip plots minder en minder diep worden. Met als verblijdend gevolg: de krant geraakte weer uitgelezen en op mijn nachtkastje scheen de merkwaardige roman ‘Wildevrouw’ van Jeroen Olyslaegers naar mij te lonken, met de bede toch maar eens verder onder ogen genomen te worden. Belangrijker nog: mijn vingers kriebelden om weer over het klavier van de computer te dansen en, bij het naar bed gaan, bedacht ik een onderwerp voor… of beter nog: de bijna volledige inhoud van dit cursiefje. ’s Anderendaags was ik natuurlijk de helft vergeten, maar eens aan het werk, kwam het allemaal weer vlot terug. Zoals ik het even vlot op het scherm kon toveren, misschien met wat minder woorden, maar toch tot mijn grote tevredenheid. Al was het alleen al maar omdat de L&S therapie nu toch weer scheen (en verder schijnt) te werken. En er dus van dementie godzijdank geen sprake is.