Het is, op het moment dat ik dit schrijf, oorlog, oorlog in Europa, wat door niemand nog voor mogelijk werd gehouden. Oekraïne werd aangevallen door Rusland en vandaag kan geen mens voorspellen hoe de situatie er over enkele weken, over enkele maanden zal uitzien. Dus zeker niet op het moment dat u dit cursiefje leest.

Gekken aan de macht

Telkens ik, de voorbije dagen, naar het ‘journaal’ keek of de krant las, moest ik denken aan een Franstalig boek dat ik ooit eens in een winkel zag liggen en waarschijnlijk ter hand nam. De titel luidde: ‘Ces fous qui nous gouvernent’. Vrij vertaald: ‘Die gekken die over ons regeren’. De cover werd ‘bevolkt’ met beelden van oorlogszuchtige heersers uit de geschiedenis en het is, voor iedereen die een beetje geheugen heeft, niet moeilijk om de namen van die heren in te vullen. Nu, vandaag, zou er een met een grote foto mogen of beter gezegd, moeten bijkomen: die van Vladimir Poetin, 68 jaar geleden geboren in Sint-Petersburg, nu residerend in Moskou, of beter gezegd: als president heersend vanuit de Russische hoofdstad. Om zo ook een voorname plaats op te eisen in dat geciteerde boek over ‘Die gekken…’

Want eerlijk gezegd: hoe ziekelijk zot moet een mens wel zijn om zomaar te beslissen een buurland binnen te vallen, wetend dat die actie honderden, ja duizenden doden zullen opleveren. In het eigen leger, maar ook bij de buren, bij burgers en kinderen onder meer.

Hoe misdadig onnozel moet men zijn om te denken, om te zeggen dat die burgers en die kinderen gespaard zullen blijven. Hoe precies men nu ook kan bombarderen, je moet geen president zijn om te weten dat dit totaal onmogelijk is. En in een lange wereldgeschiedenis van oorlog voeren nog nooit lukte.

Wie kan er ook maar één geldige reden aanhalen om die Russische aanval op Oekraïne te verklaren? En wie gelooft er nog in dat zo’n actie mee beslist wordt door naaste raadgevers van de despoot/tiran/misdadiger? In die hiervoor geciteerde rollen duldt zo’n man alleen maar ja-knikkers aan zijn zij. Wie het, als de gek gesproken heeft, zelfs maar even aandurft om met zijn hoofd van links naar rechts te bewegen, wordt per direct ontslagen, gevangengenomen, vermoord.

Hoe kijkt Poetin naar het nieuws?

Ik vraag mij af in welke stemming die alleenheerser, die Poetin geworden is, ‘s avonds naar de het TV-journaal kijkt. Hoe reageert zo’n man daarbij? Met afgrijzen over wat hij aangericht heeft? Of triomfantelijk bij het overschouwen van al de schade, aangericht door zijn als helden bestoefte strijdkrachten. Ik vraag me af of hij het dan aandurft ’s anderendaags naar de foto’s in de kranten te kijken, foto’s van dode baby’s, van bange kinderen en wenende moeders, van gewonde mannen? Om al dat leed ongegeneerd als onvermijdelijk te beschouwen.

Het doet mij op dit moment aan iets denken.

Het kan toch niet dat het rijk van de Russische gek eeuwig blijft duren. Er komt zeker een moment waarop hij afgezet wordt, waarop hij zelfs in de gevangenis verdwijnt. Om dan ter dood veroordeeld te worden.

Maar ik heb misschien een beter idee: men zou hem voor heel de rest van zijn leven en dagelijks ononderbroken van 0 tot 24 uur moeten opsluiten in een cel, waarvan de muren bedekt zijn met die hierboven geciteerde en uitvergrote foto’s, jaja, die van die baby’s, van die kinderen, van die vrouwen, van die mannen.

Misschien, heel misschien zou hem dat doen beseffen wat een vreselijke misdadiger hij wel geweest is. Of mogelijk ook niet, want de kans bestaat dat hij die beelden gaat beschouwen als trofeeën, die hem zo trots maken dat hij de decennialange isolatie nog verheffend gaat vinden.

Mijn inwonende kleindochter sukkelt al maandenlang met haar gezondheid. Daar heeft president Vladimir Poetin natuurlijk niks te maken. Een beetje verzwakt als ze is worden, zoals bij vele mensen, de in ons dagelijks leven circulerende gevoelens uitvergroot.

Op een dag, plots en onverwacht, liet ze zich ontvallen hoe bang ze was, bang dat er een derde wereldoorlog op komst is. En dat, mijnheer de president, dat ene feitje rond een doodgewoon meisje uit een doodgewone familie in het voor jou ver afgelegen België, zelfs dat is jou niet gepermitteerd. Schurk die je bent.