Het was en het is nog altijd een beetje wennen, dat schrijvend overschakelen van krant naar magazine. In het laatste geval moet je kopij langer op voorhand afgeleverd zijn, met alle gevaren van dien. Verwachtingen of vooral voorspellingen uiten wordt dan wel gevaarlijk. In veertien dagen of zelfs een week kan er zoveel gebeuren met de man of vrouw, die de hoofdrol speelt in je artikel.

Ik schrijf dit cursiefje op zondag 13 maart en wil het hebben over de Ronde van Vlaanderen van 3 april, met het risico dat, wat u nu op maandag 28 maart zult lezen, niet de minste zin meer heeft.

Maar ik waag het er op, geïnspireerd als ik ben door de topprestaties van twee superkampioenen. Wout van Aert bevestigde in Parijs-Nice nog maar eens wat een schitterend wielrenner hij wel is, een man van alle – of vele – terreinen ook. Hij triomfeerde in de tijdrit en in de ultieme etappe, verreden in het hinterland van de Azurenkust, sleurde hij als het ware zijn kopman Primoz Roglic naar de eindzege, mits sterk reageren op de ultieme aanval van Simon Yates.

Ciao!

Tadej Pogajar van zijn kant moest niet wachten tot op de laatste dag om zeker te zijn van zijn tweede opeenvolgend succes in Tirreno-Adriatico. Hij had eerder, in de zwaarste etappe van de week, de tegenstand op een onverbiddelijk wijze op grote achterstand geplaatst. Nadat hij in de aanloop naar die Italiaanse ronde al een opgemerkt succes behaalde in de bijzonder slopende koers, die de Strade Bianche is. Hij zei, op 50 kilometer van de streep, “ciao, ciao” tegen iedereen en behaalde de merkwaardigste zege uit de korte maar oh zo rijke geschiedenis van die nieuwkomer op de lijst van die superraces.

Van Wout van Aert werd – voor hij zich ontpopte tot een haast complete kampioen – vooral gedacht dat hij zo goed als uitsluitend in de ééndagswedstrijden zou schitteren en dus ook – of vooral – altijd kanshebber zou zijn in de Ronde van Vlaanderen. Om zeer snel ook heel wat te presteren in meerdaagse races.

Tadej Pogacar triomfeerde op amper 21-jarige leeftijd al in de Tour en schreef zich als getalenteerde kandidaat in op de lijst van mannen die meerder ronden kunnen winnen, of dat al gedaan hebben.

Twee jaar later ziet het er nog wel wat anders uit.

De Sloveen heeft intussen, naast de Strade Bianche, ook al Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Lombardije gewonnen, zijnde de zwaarste klassiekers op de kalender. En nu, of eigenlijk al van bij het begin van het seizoen, spreekt hij ook en heel nadrukkelijk over… de Ronde van Vlaanderen.

En dan kan en mag men toch dromen van ongeziene tweestrijd, wat ik dus vandaag doe, zo lang op voorhand.

Nu ik niet meer zo gebonden ben aan neutraliteit als in de tijd dat ik journalist was, hoop ik met zoveel andere wielerliefhebbers dat het Wout van Aert zal lukken ook die klassieker op zijn al rijk palmares te schrijven, als een man die toch een keer in zijn leven op dat podium moet staan. Wout heeft immers alles om bij de allergrootsten te horen, de allergrootsten uit heel de geschiedenis. De Kempenaar demonstreert nu het hele gamma van gaven, waarmee je iedereen die van de wielersport houdt, kunt bekoren.  Hij bezit een uitzonderlijk talent om op vele (of, wie weet, op alle) terreinen te strijden. En te winnen. Hij komt fysiek als een mooi gebouwde atleet tevoorschijn en manifesteert een persoonlijkheid, waarmee men in alle lagen van de maatschappij kan scoren. Vooruit Wout dus, recht naar succes in Oudenaarde.

Maar aan de andere kant zou ik even graag zien dat, daar in datzelfde Oudenaarde, Tadej Pogajar als primus over de streep snelt.

Pogajar komt nog altijd een beetje over als een guitig en toch ietwat verlegen kereltje, amper de frisse puberjaren ontgroeid. Zelfs als hij de strafste prestaties aflevert, komt er geen spoor van lijden op zijn gelaat, waarop ook nog niet te veel… baard schijnt te groeien.

Alan Peiper

Ik heb, buiten alle bewondering die ik voor die knaap koester, nog een heel bijzonder reden om blij te worden bij de gedachte dat Tadej triomferen kan. Toen hij in 2020 zijn eerste Tour won, werd hij begeleid door de sinds lang al in Vlaanderen wonende Australische ploegleider en ex-renner Alan Peiper. Gezegd werd dat die man een zeer grote rol gespeeld heeft bij het behalen van het geciteerde Toursucces. En ik wil dat best geloven ook. Ik beschouw Alan al jarenlang als een goede vriend, van toen hij mij, decennia geleden, verraste met een… fax. Hij was nog coureur en stond mee aan de start van die Parijs-Roubaix, die beginnen moest in vreselijke weersomstandigheden. Het was koud, het waaide en het sneeuwde en met dat alles moesten de deelnemers de weg op, naar de waarschijnlijk glad liggende, dus haast oninneembare  ‘Hel van het Noorden.’ Het verwonderde me dat de renners – steeds aan de start – de tocht in de meest vrolijke stemming tegemoet keken. Gekscherend en lachend, waarschijnlijk om alle angsten te verbergen. Ik schreef erover in de krant en Peiper antwoordde. Via die fax dus. Hij stelde dat ik coureurs begreep en hij deed dat op zo’n indringende manier dat het allemaal nog in mijn hoofd en in mijn hart zit. Zoveel decennia later. Men mag zich dan afvragen wat al invloed hij gehad heeft op die piepjonge knaap, die waarschijnlijk amper zal gedacht hebben dat hij zoiets als een Tour de France kon winnen. En dat, gestimuleerd door zijn coach, toch deed.

Ziekte

Alan Peiper heeft na dat succes zijn taak als ploegleider moeten opgeven, wegens ziekte. Hoeveel meer nog zal hij dan kunnen genieten, mocht ‘zijn’ Tadej op 3 april nog eens triomferen. In Oudenaarde, dicht bij Ronse waar Peiper nu woont. Het is je gegund, Alan, evenzeer als aan je poulain.