Het zal nu wel lijken alsof ik over niet veel anders dan over cafés kan schrijven en niets anders doe dan op de terrasjes daarvan mijn dagen, of op zijn minst mijn namiddagen te slijten. Niets is minder waar natuurlijk.

Het is echter wel zo dat wie het geluk heeft columns te kunnen en te mogen schrijven, daarin veel van zijn doodgewone en persoonlijke gevoelens kwijt kan, van blijheid tot ergernis. En dat laatste is nu voor mij en de voorbije dagen/weken het geval rond, u raadde het, drankgelegenheden.

Ik had het eerder al over de min of meer legendarische ‘Wan’ uit mijn verblijfstad Gent, zaak die nog is blijven bestaan, maar dan niet in de oorspronkelijk vorm. Van echt volkscafé schakelde de nieuwe eigenaar over tot brasserie, waar dus niet alleen gedronken maar ook gegeten kan worden. Met een toch wel behoorlijke voorkeur voor het laatste.

Vernieuwen

Intussen zijn ze ook al aan het vernieuwen in die andere, door mij zo vaak bezochte brasserie. Een vrij chique gelegenheid, waar het iets betere volk over de vloer kwam en in de zomer op een terras belandde waar je onmiddellijk in de heerlijkste vakantiesfeer terecht kwam.

Dat terras situeerde zich aan de overkant van de straat, op een pleintje onder de bomen. En als de zon scheen en iedereen daar licht en kleurig gekleed van het drankje genoot, waande men zich zowaar in het zuiden, wat mij betreft in Aix-en-Provence. Wie daar ooit al geweest is, weet dat je daar, bij uitstekend weer, buiten en onder de platanen kunt genieten van schaduw en pastis, of iets anders natuurlijk. Wat waarschijnlijk niet meer zal kunnen, daar, in mijn stad en op dat pleintje aan de overkant.

Onheilstijding

En nu werd mij, ter zake, een nieuwe onheilstijding gemeld. Voor regelmatig bezoek had, mettertijd, een doodgewone, burgerlijk lijkende zaak die als taverne-brasserie geregistreerd stond, mijn absolute voorkeur gekregen.

Er was nochtans niets bijzonders aan dat café, waar ook een leuke lunch aangeboden werd. Het interieur was netjes zonder meer, de langwerpig zaal zat regelmatig vol, ook dankzij de uitstekende ligging, als een soort in- en uitgang van een winkelcentrum. EN boven een parking, vanwaar je rechtstreeks en te voet de stad in kan. EN op een heel groot en mooi plein waar, aan de kant ervan, trams en bussen voor alle bestemmingen kunnen genomen worden.

Hoewel totaal verschillend van aard, bood deze taverne-brasserie eenzelfde voordeel als de hierboven geciteerde zaken. Na enkele bezoeken al – vooral binnen – had je de indruk bijna alle klanten te kennen. In ‘De Wan’ waren dat de gewoonste menskens ter wereld, in de taverne eerder burgers van een zekere leeftijd.

Noch in het eerste café, noch in de andere maakte je echte vrienden, aan wier tafeltje je zo maar kon aanschuiven en dat hoefde ook niet. Je kreeg een vriendelijke ‘goeie dag’ en een dito ‘tot ziens’ en zo het daar over het algemeen bij bleef, had je nooit de indruk ‘er toch maar weer alleen te zitten’, wat soms al eens pijnlijk kan overkomen.

Leve het personeel!

Eén ding gold nog als belangrijk voor de drie drankgelegenheden: het personeel en de daaruit vloeiende bediening. In ‘De Wan’ waren dat de tegelijkertijd discrete en nauw bij hun mensen betrokken eigenaars en daar waar een klant zich in Aix-en-Provende waande, enkele bedieners die je lieten voelen dat ze tevreden bleken je terug te zien. En niet wachtten op je bestelling om te raden dat het ‘voor meneer weer een wit wijntje zal zijn zeker?’

In de taverne-brasserie tenslotte werd je warm onthaald en bijzonder efficiënt bediend door een ijverige man en een lieve maar efficiënte jonge dame, die ongeveer iedereen met haar voornaam aansprak. Wat trouwens ook voor haar collega gold. Het was die laatste die mij het ondenkbare nieuws meldde: na 15 augustus wordt de zaak gesloten. Definitief!

Meer zei hij niet en gaf daarbij de indruk dat hij (zoals steeds trouwens) met vier of vijf tafels tegelijkertijd bezig te zijn. Neen, dit keer hield hij het duidelijk kort, omdat hij het bij elke melding aan de vele vaste klanten, duidelijk en emotioneel moeilijk kreeg.

Bij mij zat er ineens ook een krop in de keel.