Wilhelmus van Nassouwe ben ik,

van Duitsen bloed,

den vaderland getrouwe blijf ik tot in den dood.

Een Prinse van Oranje ben ik,

vrij, onverveerd,

den Koning van Hispanje heb ik altijd geëerd.

Mijn schild ende betrouwen zijt Gij, o God, mijn Heer!

Op U zo wil ik bouwen,

verlaat mij nimmermeer!

Dat ik toch vroom mag blijven, uw dienaar t'aller stond,

de tirannie verdrijven die mij mijn hart doorwondt.

Val al die mij beswaren, en mijn vervolgers zijn,

mijn God, wil doch bewaren den trouwen dienaar Dijn,

dat zij mij niet verassen in hunnen bozen moed,

hun handen niet en wassen in mijn onschuldig bloed.

Als David moeste vluchten voor Sauel den tiran,

zo heb ik moeten zuchten als menig edelman:

Maar God heeft hem verheven, verlost uit alder nood,

een koninkrijk gegeven in Israël zeer groot.

Na 't zuur zal ik ontvangen van God mijn Heer dat zoet,

daarnaar zo doet verlangen mijn vorstelijk gemoed:

welk is, dat ik mag sterven met ere in het veld,

een eeuwig rijk verwerven als een getrouwen held.

Niet doet mij meer erbarmen in mijnen wederspoed

dan dat men ziet verarmen des Konings landen goed.

Dat u de Spanjaards krenken, o edel Neerland zoet,

als ik daar aan gedenke, mijn edel hart dat bloedt.

Als een prins opgezeten met mijner heireskracht,

van den tiran vermeten heb ik den slag verwacht,

die, bij Maastricht begraven, bevreesde mijn geweld;

mijn ruiters zag men draven zeer moedig door dat veld.

Zo het den wil des Heren op dien tijd had geweest,

had ik geern willen keren van u dit zwaar tempeest.

Maar de Heer van hierboven, die alle ding regeert,

die men altijd moet loven, en heeft het niet begeerd.