Het gaat om eigen militairen in eigen land

Geldt het argument dat militairen op straat ‘provocerend’ werken en ‘het gevoel van onveiligheid alleen maar vergroten’?In de strijd tegen mogelijke aanvallen door goed getrainde en zwaar bewapende islamitische terroristen heeft de Belgische overheid enkele honderden militairen ingezet voor beschermings- en bewakingsopdrachten op een aantal strategische plaatsen in het land.

Dat is, wat de tegenstanders ook mogen beweren, een volkomen legale en broodnodige maatregel om onze westerse democratie en samenleving te beschermen en veilig te stellen. Er worden geen buitenlandse troepen ingezet, maar eigen Vlaamse en Waalse militairen.

Waarom alleen in het buitenland bedreigde burgers beschermen?

Waarom zouden zij in eigen land, samen met de politie, de veiligheid van de burgers en van het land niet mee mogen helpen te garanderen, terwijl ze de afgelopen jaren wel werden uitgestuurd naar andere landen om daar bedreigde burgers te beschermen?

Hun inzet in eigen land zou onder de huidige dodelijke terreurdreiging geen onderwerp van discussie en controverse mogen zijn. Gelukkig maar dat de militairen zelf met een zekere trots tegenover hun taak staan om onze samenleving te hulp te komen. Daar kunnen bepaalde politici, die hieronder ter sprake komen, nog wat van opsteken!

Vooral in Brussel en Antwerpen actief

Voorbijgangers in Brussel voelen zich unaniem veiliger op straat door de militairen in de stratenHet gaat vooral om het waken over mogelijke doelwitten in de regio’s Brussel en Antwerpen zoals de ambassades van onder meer de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en Israël, de Europese instellingen, synagogen, joodse scholen en een aantal gebouwen en vitale installaties van de Belgische overheid. Daarnaast worden ook door de politie tal van mogelijke doelwitten van aanslagen extra in de gaten gehouden.

De inzet van het leger komt er na de bloedige aanslag op het Franse weekblad Charlie Hebdo in Parijs, waar een groot deel van de redactie door islamitische terroristen werd vermoord. Daarnaast speelt de uitschakeling van een terreurcommando van Syriëstrijders door de Belgische ordediensten in Verviers ook een rol. Die stonden op het punt met oorlogswapens aanslagen te plegen op Belgische politiekantoren en individuele politieagenten op verschillende plaatsen in het land.

Militairen als extra garantie op veiligheid?

In Frankrijk en Italië zijn militairen al verschillende jaren een vast gegeven in het stadsbeeld en worden ze door de meerderheid van de bevolking gewaardeerd als een extra garantie op veiligheid.  

In Nederland, dikwijls een buitenbeentje in Europa en de wereld, maar naar eigen zeggen een ‘gidsland’, is het tegenovergestelde het geval. Daar houden politici, burgemeesters en andere bestuurders, de inzet van het leger om ministeries, het parlement, synagogen en andere mogelijke doelwitten te bewaken en te beschermen tegen. Ze hanteren daarbij het argument dat militairen op straat ‘provocerend’ werken en “het gevoel van onveiligheid alleen maar vergroten.” Dat is ook het standpunt van de links-liberale regering-Rutte.

Inzet van het leger is in België geen primeur

In België is het inzetten van het leger aan de zijde van de ordediensten eerder wat ongewoon, maar het is geen primeur. Tijdens de algemene staking in 1961, waarbij door betogers geweld niet werd geschuwd, werden militairen te hulp geroepen om de orde te bewaren. Er werden zelfs vier betogers gedood bij een harde confrontatie met de ordediensten. Ook in het begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw werd het leger te hulp geroepen na een hele reeks aanslagen door de CCC (Cellules Communistes Combattantes), een klein groepje anarchisten die de bestaande orde omver wilde werpen.

Bij de inzet van het leger draait het om een zogeheten ‘statische’ opdracht. De militairen mogen niet patrouilleren. Ze mogen alleen van hun wapens gebruik maken in geval van legitieme zelfverdediging of binnen de regels van hun opdracht. Bovendien staan de militairen onder commando van de politie.

Weer aanleiding voor politiek bekvechten

Ook de politie houdt tal van mogelijke doelwitten van aanslagen extra in de gatenOndanks het feit dat de inzet van het leger in België vooralsnog beperkt werd tot het bewaken en beschermen van mogelijke doelwitten tijdens de huidige, op een na hoogste terreurdreiging (niveau 3), vormt dat voor de politiek weer eens een welkome aanleiding tot een partijtje bekvechten.

Daarbij gaat het niet alleen om een woordenstrijd tussen aan de ene kant links en ‘politiek correct’ en aan de andere kant rechts, zoals men zou verwachten.

Ook de Vlaamse liberalen appreciëren militairen op straat maar weinig. Open VLD-voorzitster Gwendolyn Rutten verontschuldigde zich dezer dagen op tv bijna bij de publieke opinie door op te merken: “Militairen inzetten voor internationale doelwitten kan een oplossing zijn. Maar het kan  nooit een oplossing zijn om het leger in onze straten te laten patrouilleren. België is Kaboel niet …”

Zielige poging om Antwerpen veeg uit de pan te geven

Haar partijgenoot, de burgemeester van Mechelen Bart Somers, deed er nog een schepje bovenop in een zielige poging om zijn collega-burgemeester in Antwerpen, waar het leger wel paraat staat tegen terreur, een veeg uit de pan te geven: “Hier in Mechelen zorgt de politie voor de veiligheid en ze doet dat goed.” Alsof je, met alle respect, een wat slapende provinciestad kunt vergelijken met Brussel en Antwerpen, waar de islamitische terroristen de doelwitten maar voor het uitkiezen hebben.

Laconiek tegen de inzet van militairen gekant in Gent

Ook burgemeester Daniël Termont van Gent (SPa) vindt de hulp tegen de terreur door militairen geen optie. Termont: “In een moderne democratie, zoals de onze, komen militairen alleen in een oorlogssituatie op straat en daar zijn we nog ver van verwijderd.” Hoe weet hij dat, zou men zich kunnen afvragen. Op maar enkele tientallen kilometers zuidwaarts is Frankrijk, volgens zijn politieke geestverwant premier Valls, “in oorlog” met het islamitisch terrorisme. Wat er in Verviers is gebeurd, veegt de Gentse burgemeester wel heel laconiek onder de mat. SPa-voorzitter Bruno Tobback noemde de inzet van het leger zelfs “op de rand”. “We mogen er geen systeem van maken”, verklaarde hij op de nieuwjaarsreceptie tegenover de kameraden.

Verscherpt veiligheidsbeleid tegen Syriëstrijders?

Burgemeester Bart De Wever van Antwerpen, wiens stad samen met de stad Brussel geacht mag worden het belangrijkste doelwit van islamitische terroristen te zijn, wegens de aanwezigheid van een grote Joodse gemeenschap, is tevreden over de komst van de militairen. Die ziet hij als onderdeel van een verscherpt veiligheidsbeleid. De Wever wijst erop dat uit Antwerpen zeventig Syriëstrijders zijn vertrokken en uit Mechelen geen enkele. Wanneer die verder geradicaliseerd en opgejut door al-Qaida of IS (Islamitische Staat) terugkeren, is het risico op aanslagen inderdaad niet uit te sluiten. Bovendien zijn er alles samen enkele duizenden Syriëstrijders afkomstig uit de landen van het Schengen-verdrag, die grenscontroles hebben afgeschaft. Wanneer daarvan ook maar de helft met kwade bedoelingen naar West-Europa terugkeert, heeft Europa er een serieus probleem bij.

De inzet is te hoog om aan dorpspolitiek te doen ...

Dat de aanwezigheid van eigen Belgische militairen in het straatbeeld provocerend zou werken en het onveiligheidsgevoel zou vergroten, is overigens helemaal niet bewezen. Het tegendeel lijkt eerder het geval. Tal van voorbijgangers op plaatsen in Brussel, waar militairen hebben postgevat, verklaarden haast unaniem dat zij zich door de aanwezigheid van het leger “veiliger, rustiger en minder gespannen” voelden. Politici zouden hieruit moeten leren, dat zij hun partijpolitiek gehakketak zouden moeten stopzetten en eensgezind over de partijgrenzen heen het terrorisme zouden moeten bestrijden. De inzet is te ernstig om aan dorpspolitiek te doen en te proberen elkaar vliegen af te vangen, enkel en alleen om te scoren bij de publieke opinie.