Poëzie van de dag

Onverwachts, kruiste jij m’n woelige levenslijn
En deed me, van d’ eigen verloren jeugd weer dromen
Onstuimig speels, en vertederend lief kunnen zijn
Waardoor je ’n warm plekje, in m’n hart hebt ingenomen

In de onschuld van jouw vertederende kinderogen
Staan zo oneindig veel verwachtingen geschreven
De schittering, van een onschatbaar vermogen
Onbetaalbare rijkdom, van een onbezorgd leven

Als ’n ontluikende bloem, zie ik jou groeien
Het kind, dat zich ongekunsteld ontplooit
Blijf ongerept, in schoonheid openbloeien
Met ’n glimlach, die overal gul z’n liefde strooit

Onvermoeid laat ik me door jouw levenslust boeien
Dankbaar, dat ik jouw zuivere vriendschap verdien
" Moedertje ", dat nu nog met poppen kan stoeien
In jou, wil ik steeds " het meisje " blijven zien

d ’ Eigen kwetsbaarheid verscholen, achter grijze haren
Besef ik, dat aan jou, m’n hart zich nooit zal bezeren
En al scheiden ons dan, ruim vijftig jaren
Blijf ik, - van jouw spontane eerlijkheid , - gretig leren.

Silver Wolf