Poëzie van de dag

Bakje Troost...

'k Zag hem door de gang dwalen,
traag sloffend naar de cafetaria,
'n bakje troost,kopje koffie halen,
voor hem en haar,zijn lieve Maria

De blik wazig ten gronde gericht,
star,in droef gepeins verzonken,
je zag 't zo aan zijn aangezicht,
't hart was zwaar aan 't bonken

Toen zijn ogen mij ontwaarden,
'n miniem sprankeltje vreugde,
ook zijn gedachten wat klaarden,
z'n wezen daarbij ietwat kleurde

Traag hortend kwam z'n verhaal,
wou weten wat ik er over dacht,
dokters hadden zonder omhaal,
hem stipt op de hoogte gebracht

Maria zou 't niet lang meer trekken,
hij was er zodanig door ontwricht,
met tranen op 't getaande gezicht,
wou haar zo niet laten vertrekken

Beiden een eind in de zeventig,
lief en leed jaren samen gedeeld,
herinneringen nog altijd levendig,
't aroma van 't kopje koffie...,
heeft de droefenis niet geheeld!

Alterego