Poëzie van de dag

Moederken, wat ligt ge daar rustig en stil
in dit mortuarium, zo koud en kil
Je ogen zijn gesloten en je lippen zo strak
toen ik je zo liggen zag, mijn hart brak

Je handen als voor een gebed gevouwen
God gaf je tot op het eind zijn vertrouwen
Je lippen, ze gaven me zo dikwijls een zoen
Ja, toen was ik voor jou je kleine kapoen

Je handen die hebben mij zo vaak gestreeld
maar ook vermaand en toch veel bedeeld.
Je zei zo dikwijls, ik heb voor jou gebeden
Ja , voor die godsvrucht heb ik jou beneden

Moederken, heb ik je soms pijn gedaan
je liet het mij bewust niet verstaan.
Nu begrijp ik pas in mijn smart
de liefde van een moederhart.

Eugeen Hebberecht