Poëzie van de dag

Ik herinner mij of het gisteren was
het moment waarop ik moeder werd,
vierenveertig jaar geleden,
en ineens,beleef ik alles terug

Wat een geluk om haar glibberig
en warm lichaampje tegen mij te houden...
Zij hoorde nog even bij mij
met de navelstreng die ons verbond.

Na negen maanden echte blijde
verwachting,zonder misselijkheid,
vol nieuwsgierigheid,
mocht ik haar eindelijk ontdekken,
mijn kleine tanagrabeeldje

Toen zij nog tegen mijn hart leefde
door mijn bewegingen gewiegd,
zong ik voor haar,streelde ik haar,
en voelde met zoveel emotie
hoe zij zich omdraaide
als een poesje dat men aait.

Nu...,kon ik haar echt voelen,
ruiken,bewonderen,horen...
Ik kuste haar donszachte wang
en proefde haar...
mijn kind...een wonder!

En...toen ik haar
voor de eerste keer voedde,
wist ik dat er niets mooiers bestaat
dan gewenste moederschap...

Maar ik werd een beetje triest
als ik dacht aan alle vrouwen
die nooit moeder konden zijn
of die hun kindje hadden verloren.

Ik heb altijd beseft,en nu nog,
dat ik veel geluk heb gehad om
moeder te mogen zijn,
en dat nu al vierenveertig jaar lang.

Bosrankje