Poëzie van de dag

Dementie

Het geluid is verstomd,
de stilte is ingetreden.
De stem heeft plaats gemaakt,
voor een stilzwijgen.

De stralende ogen,
zijn dof en kijken in het ijle.
De woorden zijn geen zinnen,
alleen onverstaanbaar gebrabbel.

Geen emotioneel moment meer
alleen agressie tegen …. niets.

Ik zou bij haar willen zijn,
in haar wereld zonder begrip.
Ik hou zo van mijn moeder,
maar zij ontglipt mij.

Haar wereld heeft voorrang
op mijn pijnlijk hart.