Poëzie van de dag

Zij...

Was het een zondagmiddag ?
plots stond zij daar,
even kennismaken, een verlegen knik, hello,
ik keek naar haar.

Zoals men zegt, van kop tot teen, maar toch bescheiden,
kijken m'n ogen, van onder naar boven, maar,
voel nu je hand, zacht in mijn hand, aangenaam...,
zo stond ik daar.

Nooit gedacht, zo onverwacht, niet te beschrijven,
of toch wel misschien, nee, laat me maar,
even bekomen, na haar afscheidsgroet, met kloppend hart,
denk ik aan haar.

Duizend vlinders, beukende golven, je bent er weer,
we zeggen niets, de ogen spreken, 'k voel mij zowaar,
weer puberaal, en wat onhandig, maar toch een kus,
gaf ik aan haar.

Jij bent voorgoed geborgen, in de warmte van m'n verlangen,
en is de aarde weer verdwenen, in meer goddelijke sferen,
dan sluit ZIJ zacht mijn ogen, en liggen vredig naast elkaar,
slaap lekker, tot morgen, dan droom ik weer van haar.