Poëzie van de dag

Zondagochtend

De huisjes dommelen in de ochtendzon

Het kleine dorpje en zijn bewoners,
ontwaakt langzaam
haast is er vandaag niet bij,
het is immers zondag.

een dorpje in het grote dorp,
een open plek,
geen afsluitingen,
geen poorten of grendels.

Leuke huisjes,in kleine straten
die elkaar gezelschap houden
en,waar mensen met een handicap
samen een leefgemeenschap vormen.

Op zondagmorgen ontmoeten
we vaak dezelfde begeleiders,
trouw op post en
dienstbaar in hun taak.

Vandaag staan de deuren
van de woningen wijd open,
de zon tovert regenboogkleuren
op het gezellige interieur.

Onze dames,als altijd
fleurig en goedgezind,
wachten ons reeds op,
anderen wuiven "tot straks".

We verlaten het kleine dorp,
rijdend door een mooie laan,
even een glimp van de buitenwereld.

In de kerk is de eerste groet voor de pastoor,
"hun pastoor" zeggen ze.
Met blije gezichten nemen zij plaats,dicht bij
het altaar,om goed te kunnen meevieren.
Want...meezingen en meebidden
is voor hen een erezaak.

Op het einde van de Eucharistieviering,
als de priester de vredeswens uitspreekt
keren zij zich naar de mensen rondom.

Niemand mag vergeten worden,
want iedere aanwezige geeft
met een handdruk en een glimlach
die vredeswens door.

En met die vreugde in ons hart,
hernemen wij onze tocht,
naar het dorpje in het grote dorp,
voor hen een echte thuis.

Tot volgende zondag lieve vrienden,
nog een knuffel en een zoen,
zo nemen wij afscheid van elkaar.

Het dorpje in het dorp,
niet ver van waar wijzelf wonen,
is ons heel dierbaar geworden.

Om al die lieve mensen
die wij er leerden kennen en
regelmatig mogen ontmoeten.

Pinksterzondag 23 met 2010

Ria