Poëzie van de dag

De cyclus van de natuur

Toen ik vanmorgen wakker werd
en de lichtblauwe hemel zag,
kon ik mijn nevelige ogen niet geloven
Zo'n teer suikerbonen blauw,
spelend met 'n zachtroze schijn,
maagdelijk...zonder één enkel wolkje

Het gaf me een heel goed gevoel...
hemels zou ik bijna durven zeggen,
maar toen ik het loof op ons balkon zag,
verdween mijn geluk terstond!
Ineengeschrompeld,uitgeput,levensmoe,
konden de nog steeds prachtige planten
niet meer tegen die doodse kou vechten...

Waarom treur ik nu?
Het is toch de cyclus van de natuur;
aftakeling en dood horen er bij...
Dat is 't juist dat mij zo pijnigt...
Ik wil het niet aanvaarden,
het doet me denken aan mijn moeder,
aan haar onverkwikkelijke achteruitgang
Wat mij er toe aanzet haar driemaal per dag
te gaan bezoeken ik het rusthuis..

Bosrankje