Poëzie van de dag

Mysterie...

In een labyrint van buxus en kamperfoelie
dicht in elkaar verstrengeld,zoals geliefden,
haast ik me door angstgevoel gedreven...

Met nijpend hart,schier ademloos gespannen,
zoek ik hopeloos een weg om te ontsnappen
aan onbekende duister dreigende krachten ...

De volle maan geeft alles een vaalbleek aanzien.
Knotwilgtakken als armen hemelwaarts reikend,
lijken naar melkkleurige wolken te willen grijpen...

De bedwelmende maar te zoet walgelijke geur
die mij plots overvalt laat mij bijna zwijmelen,en
struikelend, val ik op een bed van zachte mos....

Waar ben ik nu ? Alles is mij onbekend en toch,
ik ben niet meer bang... Ik voel mij beschermd,
want omringd door heilzame warme lichtstralen...

Misschien ben ik dood? Maar waar is de "tunnel"?
Ik kan mij niets herinneren en toch ben ik bewust
van alles wat ik zie, ruik, hoor... ik ben in leven !

Dan, moet ik op zoek naar de waarheid gaan...nu !
Ik "zie" mij opstaan en... naar een vijvertje lopen...
het kan toch niet !'k Zit nog tussen jonge varens !

Ik wil bewegen maar mijn armen wegen als lood en
mijn hoofd staat op barsten. Enkele meters verder
zie ik mij plots in 't water glijden en hoor een gil...

Sterke armen omhelzen mij en ik denk :" 'k ben gered"
Delfts blauwe ogen duiken diep in de mijne...... en
een geliefde stem zucht zachtjes in mijn oor : schatje,
huil niet, het was maar een nachtmerrie.....

Bosrankje