Poëzie van de dag

Klokjes,

Wuiven zachtjes in de wind,
klokjes als een stil gedicht.
‘Bellekens’ ook soms genoemd,
als Fuchsia, wereldberoemd.

Alle soorten en vele kleuren,
donker, licht en ook in geuren,
dansen ze een elfendans,
in de maat en in cadans.

Sommigen sluiten ’s avonds
hun kelkjes gauw;
anderen ontwaken met in
hun oogjes nog ochtenddauw.

Met tientallen, soms ook
met honderden tegelijk
bloeien ze lente en zomer,
werkelijk een lange tijd.

En aan het einde van de herfst
nog voor de vorst begint,
verzamelen zij zich allen saam
in ‘n veilige berging, tussen het alaam.

Als schaapjes worden zij geschoren,
ontdaan van wilde takken,
verwelkt blad en bloem. Een laatste bieke,
zegt tot afscheid, ‘zoem, zoem.’

Winterrust, geen getater; af en toe een
geutje water, en in de lente verse grond,
maakt hen volgend jaar; weer
springlevend, kleurrijk en gezond.

Ria