Poëzie van de dag

DE APPEL

Daar hing voor het grijpen
een appel te rijpen
mijn arm al uitgestrekt
niet doen riep hij ontzet

Ik wil nog niet verdwijnen
wil nog de zon zien schijnen
nog regendruppels voelen
die strelen en verkoelen

Nog kinderen zien spelen
en vogels horen kwelen
nog mooie vlinders zien
een regenboog misschien

Ik heb hem verhoord
liet hem ongestoord
zo werd hij stilaan oud
en bruin in plaats van goud

Toen stortte hij ter aarde
waar een merel hem ontwaarde
die deed zich te goed
en liet daar wat poep

Met blad en sneeuw bedekt
door lente weer gewekt
een nieuwe boom ontsproten
de kringloop was gesloten

Daar hangt voor het grijpen
een appel te rijpen
maar deze keer ah nee
neem ik hem lekker mee

Als ik hem weer spaar
geen eten vergaar
krijg ik ook geen man
en mijn kringloop dan !

Fernanda