Poëzie van de dag

Onmacht

Dat voelt aan als het einde van je kracht
Als jij je niet verweren kunt
Omdat je geen weerwoord wordt gegunt
Dingen totaal verkeerd zien
Of ze willen zien op die manier misschien

Woorden als kogels
Als een zwerm aanvallende vogels
Doen je bukken
Alles uit het verband te zien rukken
Met verwijten wordt te snel gegooid
Je wordt even van je verstand berooid

Een mes in de rug
Daar heb je niet van terug
Een kaars is helemaal gedoofd
Je bent weer van je geloven in beroofd

Je hebt het warm maar voelt steenkoud
De weg terug dat verhaal is al oud
Een ster flikkert, verdwijnt
Een klein licht dat ook niet meer schijnt

Het is donker
Geen sterrengeflonker
Het is goed je te laten invriezen
Want er is toch niets meer te verliezen

Door de kou voel je niets meer
Ben je beschermd tegen onbetrouwbaar verkeer
Onbetrouwbaar omdat er spookrijders zijn
Die kunnen hun gang gaan en voelen zich daarbij fijn

Maar eens gaat dat mis
En weten zij ook wat het is
Om niet de juiste weg te bewandelen
En onbetrouwbaar te handelen

Het is te hopen dat ze nog op tijd omkeren
Om zich de goede richting aan te leren
Anders rijdt jij je vast
En ben je eens jezelf tot last
Beter op bevroren wegen glijden
Dan een scheve schaats te rijden...

Nienka