Poëzie van de dag

Nog even...

Van achter het raam
bekijk ik de tuin
hij ligt er verlaten
stil hoofdzakelijk wit
hier en daar doorpriemt
een grasspriet.

De moerbeiboom
als heerser
strekt zijn takken
hemelwaarts gericht
rechtop
alsof hij smeken wil
kou stop.

De knoppen
aan de vijgenboom
staan bruin verkleurd
zal hij de vorst weerstaan
ontkiemt opnieuw
nieuw leven
rijpe vruchten gevend?

De zandbak
eenzaam afgedekt
’t zand wacht
op blije kinderhandjes.

ik mijmer

en zie …
kindjes met
kleine vrachtautootjes
ze leggen grote wegen aan
en bouwen zandkastelen
ik zie zandkorreltjes
tussen vingertjes glijden....

nog even…..

Gustilpe