Poëzie van de dag

Illusie

Hoe je mij
wekte toen,
een vluchtige zoen
op het puntje
van mijn neus.

De hand gereikt
bij onze wandeling
die eerste mooie
lentedag in maart.

Jouw arm
beschermend om
mijn schouders
bij dat verdriet
zo diep verstopt in mij.

En nu...
geen zoen, geen hand, geen arm
alleen de echo
van jouw stem
die door mijn lichaam zingt

verlangend naar
wat ooit eens was
en nooit meer
zo zal zijn.

Elleke