Poëzie van de dag

Woningnood

In een reusachtige, mooie eikenboom, midden in het bos
woonden vijftig eekhoornpaartjes.
Ze hadden er hun knusse huisjes gebouwd
met takjes, mosjes en haartjes.

Maar op een dag begon de eik te zuchten
van pijn en van verdriet.
Ondanks de lente was hij lusteloos
en groeien, nee, dat kon hij niet.

Zijn takken plooiden naar de grond
toen hij eindelijk klagen ging.
De oudste en wijste uil uit het bos
belegde een spoedvergadering.

"Ze springen maar rond, tak op, tak af,
boom in, boom uit", zo sprak de eik
"en vijftig huizen in één boom!
Ik lijk wel een sociale wijk!

Ik ben niet zo jong meer, ’t is loodzwaar,
mijn takken gaan het begeven.
Als daar niet snel een eind aan komt
kan ik niet verder leven."

Iedereen vond dat de eik overdreef.
Z򠥲g was het nou toch ook wel niet
want eiken zijn sterk, ze worden héél oud….
En dus bleef de eik alleen met zijn verdriet.

Enkele takken hielden het niet langer uit.
Ze verloren hun blaadjes en verdorden.
Nu pas raakten de eekhoorns in paniek
want ze zagen hun huisjes verworden.

"Het is uit, dit is mijn einde,
ik sterf" kreunde de zieke boom.
"Voor ieder een huis, dat begrijp ik wel
iedereen heeft zijn wens en zijn droom."

Toen sprak de uil met strenge stem:
"Motie: één enkele boom per gezin
en jullie zouden véél meer ruimte hebben,
er zijn bomen genoeg, klim erin."

Natuurlijk moesten ze opnieuw vergaderen.
’t Was tenslotte geen slecht idee.
Uiteindelijk werd er overeengekomen:
één huis per boom, hoogstens twee.

Van toen af bouwden eekhoornpaartjes
hun huisjes in een vrije zone
waar vrienden dan ook af en toe
op visite mogen komen.

En de eik, die staat er nou nog steeds
mooier en groter dan ooit tevoren.
Zijn dode takken heeft hij eerder
in een zware storm verloren.

Op die takken groeien mosjes
en in de grote en kleine kloven
wonen wel duizend kevertjes.
Ga kijken als jullie het niet geloven.


Janina