Poëzie van de dag

Vieren, mensen!

Kijk maar eens rond hoe het leven het haalt op de dood.
Leven dat explodeert en bloeien gaat uit elk plekje aarde,
uit elke twijg, uit stammen van wel honderd jaar.
Bruisend leven ons toegewenst
door duizend nieuwe kinderstemmen,
geplukt uit de glimlach van zoveel lieve mensen.

Genoeg de dood herdacht, de pijn,
de onmacht, het vergeten of verlaten zijn,
het oud worden: leven viert hoogtij!

Zonet de kerk in 't wit gezet en in de bloemen,
alle kruiken gevuld met water en hout getast voor blije vuren.
Want morgen vrienden zijn de zwaluwen terug.
'k Weet nog hoe vader op zo'n dagen de lucht naspeurde,
elk jaar, om de eerste te zien. Kijk, wees hij dan, ze zijn er,
 met iets van zekerheid en dank in zijn ogen
dat hij het weer beleven mocht dat de winter uit was.

Lieve mensen, dat wens ik jullie toe:
bij de muziek uit alle vogelbekjes, uit al het brons van torens,
uit alle orgelmonden, dat lente en leven en liefde
niet aan jullie deur voorbijgaan en dat we dat alles
en mekaar morgen vieren. Driewerf alleluia!
 
Laat ons maar klokken van Rome spelen
onder de glimlach van Hem/Haar
die dat alles zomaar gratis
uit het hart schudde voor ieder die leven wil.
Dames zet de borden rijstpap
met ne vanillestok maar op de keldervloer
en laat de roastbief maar braden
dat de goesting uit den hond zijn bek loopt.
En heren, scheer jullie maar eens extra
en lach eens naar 't madammeke van den bakker
voor die goeie pistoleetjes en haal maar een goei fles uit
die aan 't glas plakt en aan ons hart.
Daaag.


Give