De krekel en de mier

figaretto schreef:Internationale versie :
De mier werkt gedurende de hele zomer hard ; zij bouwt haar huis en ze slaat voorraden op voor de winter. De krekel vindt de mier dom : hij lacht, danst en speelt de hele zomer. Eens de winter op komst, zit de mier er warmpjes en goed gevoed bij. De krekel heeft geen voedsel, noch een schuilplaats en sterft van de koude.

Belgische versie :
De mier werkt gedurende de hele hete zomer hard ; zij bouwt haar huis en slaat voorraden op voor de winter. De krekel vindt de mier dom : hij lacht, danst en speelt de hele zomer. Eens de winter op komst, zit de mier er warmpjes en goed gevoed bij. De krekel, bibberend van de koude, organiseert een persconferentie waarop hij de vraag stelt waar de mier het recht vandaan haalt om er warmpjes bij te zitten met een voldoende voorraad voedsel terwijl anderen honger en kou hebben.
De VRT organiseert een rechtstreekse uitzending waarin getoond wordt hoe de krekel bibbert van de kou terwijl de mier vertoeft in haar comfortabele woning met rijk gevulde tafel. De Belgen zijn geschokt dat, in zulk een rijk land, men die arme krekel laat lijden terwijl anderen in weelde leven.
Verenigingen tegen de armoede betogen voor het huis van de mier. Journalisten geven interviews met de vraag hoe het komt dat de mier rijk geworden is op de kap van de krekel. Kardinaal Danneels preekt tegen sociale ongelijkheid. De bisschop van Antwerpen organiseert een betoging. De vakbonden eisen een belastingverhoging voor de mier opdat zij haar rechtvaardige deel aan belastingen zou betalen. Verhofstadt vaardigt een wet uit op de economische gelijkheid en een antidiscriminatiewet, retroactief voor de zomer. De belastingen voor de mier worden drastisch verhoogd.
Het Centrum voor Gelijke Kansen stelt vervolging in en de mier krijgt een boete omdat zij nagelaten heeft de krekel in dienst te nemen teneinde hem op die manier te helpen. Het huis van de mier wordt door de staat in beslag genomen omdat de mier niet genoeg geld heeft om haar boete en haar belastingen te betalen. De mier verlaat het land en emigreert naar Amerika.
VTM maakt een reportage over de krekel. Deze is bezig de laatste voorraden van de mier op te souperen, hoewel de lente nog veraf is. Het voormalige huis van de mier, ondertussen sociale woning geworden voor de krekel, is in verval geraakt omdat de krekel niets doet om het te onderhouden. De Morgen en De Standaard verwijten de overheid te weinig middelen te besteden aan sociale huisvesting. Een parlementaire commissie wordt samengesteld, wat de overheid 10 miljoen euro kost.
De media bekritiseren de mislukking van de overheid om het probleem van de sociale ongelijkheid ernstig aan te pakken. Het huis van de mier wordt gekraakt door een bende geïmmigreerde spinnen. Verhofstadt prijst zichzelf voor de multiculturele diversiteit van België en zegt dat ons land een model is voor heel Europa. De spinnen organiseren een trafiek van drugs en terroriseren de gemeenschap. De overheid laat begaan.

Overgeschreven (met toelating) uit het gratis trimestrieel tijdschrift
Peper & Zout, 11de jaargang, nr 1

Wordt iedere dag in Vlaanderen een stukje meer de realiteit.

Dictatuur:

Soms kan men zich afvragen, of wij al niet in een kleine dictatuur terecht zijn gekomen, of dat wij reeds met een schijndemocratie te maken hebben. Wij mogen nog ons gedacht zeggen, maar niet té luid. Wij worden of werden nooit gevraagd om toe te treden tot het Europees circus. Het werd ons gewoon door de strot geduwd. Europese samenwerking is nodig, maar niet op de wijze zoals het nu is. Zeker niet met de leiders die er nu zitten. Goed leiderschap moet nog iets te maken hebben met de bedoeling om zijn volk te helpen, te beschermen. In ’ t kort gezegd, graag te zien. Om dit na te streven, mag macht er zijn. Maar die macht moet die leiders gegeven worden door het volk. Zij mogen zich die macht niet zelf toe-eigenen. Want dan zitten wij met een dictatuur die van links of rechts kan komen en waar het midden kiest voor de sterkste.

Fraude en corruptie:

Dit schijnt nu weggelegd te zijn voor diegenen die bijna ontastbaar zijn. Mensen die door hun rijkdom en kennissenkring zich de beste specialisten kunnen veroorloven om hun daden te verdedigen tegen wetten, die zijzelf hebben opgesteld, maar dan speciaal voor het voetvolk, hun broodheren. Zij, die niks te zeggen hebben. Deze ongenaakbaren, moeten zelfs die fraude en aanverwanten niet meer wegsteken. Daar zijn, spijtig genoeg, voorbeelden van in eigen land. Intussen moet de gewone burger het niet riskeren om een ambtenaar in functie te verwijten voor onbekwame of idioot. Die mag het gaan uitleggen bij een of andere politiek aangestelde rechter. Die riskeert een effectieve gevangenisstraf te krijgen, een die vele malen zwaarder is dan voor het in brand steken van een gans autopark. Het half, of geheel doodslaan van een medeburger, of het opzetten tot strijd van een volk tegen zijn eigen volk.

Werkeloosheid:

Veel hangt af van de ongelukkige jeugd en de achterstand die sommigen hebben opgelopen. Ook veel heeft te maken met de werkwilligen die het beu zijn om hun loon voor het grootste deel te zien verdwijnen in het tot stand houden van juist, die werkeloosheid. Zijn job verliezen is erg, zeer erg, voor diegenen die willen werken. Men kan deze mensen niets verwijten. Ze hadden een job. Dus ze hadden afgedragen tot het systeem van de solidariteit, iets wat op zichzelf prachtig is. Men kan deze mensen niet, of nooit vergelijken met al hetgeen wij de laatste decennia meemaken. Het overspoelen en het dichtslippen van een land met de ingevoerde armoede van over de ganse wereld. Het kan niet, dat een werkwillige die voor zijn gezin moet zorgen ook moet opdraaien voor diegenen, die niet van ver of van dicht het spel van de solidariteit willen meespelen. Integendeel, het stilaan aan het afbreken zijn. Het is niet alleen een Belgisch verschijnsel maar een Europees probleem. Werkeloosheid was er vroeger ook. De cijfers waren wel een stuk anders dan nu. Soms kan men zich afvragen, of die werkeloosheid in Europa al dan niet verplicht wordt in stand gehouden door de machthebbers. Profiteren van de miserie, noemt men dat wel eens.

Opleiding:

Een goede opleiding is belangrijk. De tijd dat men zonder een of meerdere hogere of universitaire diploma's, en meer met ervaring, een goed lopend bedrijf uit de grond kon stampen is voorbij. Ambacht, wordt een vies woord. Hoe hoger de opleiding, hoe beter. Daar niet van. Maar bekijk de werkeloosheidscijfers. Politicologen, sociologen en al die andere aanverwante -logen, die stillen onze honger niet , bouwen ons huis niet, verzorgen ons niet in een hospitaal, of zullen onze wagen niet repareren,etc. Wetenschappers zijn natuurlijk nodig, maar ze liggen nu bezaaid tussen al die werkeloze academici die wij rijk zijn. Zelfs dokters in de geneeskunde die aan een loon werken dat, niet zelden, stukken lager ligt dan dat van een goede opgeleide vakman/ technieker, is geen zeldzaamheid. Zeker in de anonieme grote steden. Juist daar waar de grootste miserie zit. Wetenschappers zijn absoluut vandoen. Zie bv. de medische vorsers. Wetenschappers en academici moeten ook productief zijn, en niet alleen dienen om te weten, wat zij willen weten. Maar voor hen liggen de plaatsen op de arbeidsmarkt niet te grabbel. Het zijn alleen maar de krakken onder hen die boven drijven. En gelukkig hebben wij in ons landje wel zo enkele krakken, waarop wij terecht fier mogen op zijn.

Het Europa van nu kan daar niets aan veranderen. Dat van morgen misschien wel. Als wij zo enkele politieke krakken zouden vinden in de spreekwoordelijke hooiberg. Ik vrees echter, dat het lang zoeken zal worden.

Eigenlijk had ik deze tekst willen publiceren ergens in het topic “politiek”. Bij nader toezien, plaats ik hem wel ergens anders, misschien bij “kolder”. Niet dat het om te lachen is. Hoewel!

Zeer zinvol en prachtig stukje proza ED., dat inderdaad, zoals je in je laatste paragraafje schreef, eerder zou thuishoren in de rubriek "Politiek".
Niettemin gaat het hier over "Columns en Kolder", dit bekent dat columns ook hier welkom zijn en als column is het zeer geschikt. Voor een goed begrip : volgende zondag ga ik stemmen, ook voor de Europese verkiezingen maar mijn stemmetje zal gaan naar een eurocritische partij. Was ik een Brit dan ging het naar Nigel Farage, als Fransman naar Marine Le Pen, als Nederlander naar Geert Wilders en nu als Vlaming, mag je één keer raden... (Neen, niet naar N-VA)