Gevernist

Toen mijn zoontje een jaar of vijf was,kwam er dagelijks een buurjongentje spelen,waarvan zijn ouders de hele dag werkte.
Zo was onze kleine ook niet alleen,want wij hadden weinig tijd om er mee bezig te zijn.
In die tijd hadden wij niet zo'n moderne keuken,maar wel degelijke houten keukenmeubelen.
Elk jaar in de zomer,als we buiten konden eten,verniste ik de stoelen binnen zodat ze goed konden drogen.
Omdat ik een drukke zaak had,deed ik dat meestal in de namiddag,als het wat kalmer was,tussen de klanten door.
Nu als ik in de winkel moest, zette ik mijn pot vernis op het venstertablet.
Ineens hoorde ik wel een heel eigenaardig lawaai achter,ik ging kijken maar zag die bengels niet.
Na weer een paar klanten bedient te hebben ging ik toch even buiten kijken.
Ik kon mijn ogen niet geloven. Wat was er gebeurd die, rakkers hadden elkaar gevernist,en daarna in het gazon gaan rollen.
Je kunt je wel voorstellen hoe ze er in hun zwembroekje eruit zagen!
Ik heb wel 5 verschillende middeltjes gebruikt maar kreeg die grassprieten in de ondertussen gedroogde vernis met niets van hun vel.
Ze zagen zo rood,en maar wenen,dan ben ik teneinde raad naar de spoedafdeling moeten gaan om ze weer toonbaar te maken ,vooraleer het vriendje zijn ouders thuiskwamen.De mensen van spoed konden met moeite hun lach bedwingen en hadden nog nooit zoiets meegemaakt.
Maar mijn zoon en zijn vriendje zijn nooit nog aan een pot vernis gekomen.

 

Anekdote ingestuurd door Monique Sciot op 20-02-09 (ID 1035)