Preuts Amerika

Preuts Amerika.

Dit weekend kwam het gesprek hier toevallig op ons verblijf halverwege de jaren zestig van een 14 maanden in Washington DC en denk dan meteen aan onze eerste ervaringen in het land van Uncle Sam. Daar moest ik op korte termijn een ziek geworden kollega gaan vervangen. Aanvankelijk voor een paar weken tot een paar maanden maar in overleg met de plaatsingsautoriteit is er een verkorte uitzendterm van gemaakt en werd het een kleine 14 maanden. Daar moest ik nog een stukje van hebben in mijn dagboekjes want ik was de deatils ook een beetje kwijt. Ik vlieg zelf een kleine week later met De Baluwe Vogel, de KLM naar Dulles airport oost van Washington DC. Washington niet te verwaaren met de staat Washington in het uiterste noordwesten van de States.

Moeders komt een week later. De formaliteiten worden door mijn werkgever, de marine, verzorgd door buro Uitzendingen en heb je geen omkijken naar. Van wat we voor die korte tijd mee willen nemen, o.a. wat uitgezochte boeken en onze gemakkelijke stoelen en een voorraadje LP's, gaat in een kleine kontainer en wordt door een expediteur opgehaald.

Bij mijn aankomst meteen via de ambassade mijn huisvesting geregeld en opteer ik voor een flink appartement op de begane grond met een flinke tuin. Ik kan op de fiets naar mijn werk en moeders kan dan de auto gebruiken vanwgege de vrijstellingsvergunning (zie beneden). Ruimte zat voor moeder en kind en hebben ook nog een inpandige garage. Ik loop een weekje mee met iemand anders die me wegwijs maakt in de zwaar beveiligde ambassade. Het vuur wordt me na aan de schenen gelegd., zo snel als ik wordt ingewerkt en de rest gewoon zelf doen. Het pand wordt intern beveiligd door mariniers met een BBE (Bijzonder Bijstands Eenheid) opleiding, buiten is er een wachtpost van het USMC, het Amerikaanse Marine Corps, Amerikaanse mariniers dus. Verplicht lopen met je legitimatieplaatje (ID) fysiek zichtbaar.

Apart wordt door mij de Amerikaanse eed afgelegd omdat ik ook vertrouwelijke/konfidentiele dokumenten van de Amerikanen ter inzage krijg omdat ik nauw samenwerk met de militaire attaché dat toevallig nu ook een Nederlandse militair is, Kapitein ter Zee (Kolonel) Verduyn, en een bundel Nederl;andse vertrouwelijke logistieke dokumenten in mijn office in een kast heb staan die middels een cijferslot kan worden geopend en alleen ik en mijn rechterhand de kombinatie hebben. Zo om de vier tot vijf weken een andere kombinatie. Niet op kantoor, ook al is het maar voor een toiletgang, spullen in de kast en op slot. Overigens hebben de Amerikanen in de ambassade zelf niets te vertellen omdat de ambassade een stukje Nederlands grondgebied is, zoals elke ambassade in welk ander land dan ook. Een Nederlandse enclave dus.

Een dag later krijg ik mijn Amerikaanse (goedkoper) dienstwagen met een license nummer en de tekst "for official use only" op beide voorportieren. In feite mag ik deze wagen dus niet voor partikulier gebruik gebruiken maar ik heb een ontheffingsvergunning bij de papieren betreffende wie en wat ik ben en wat voor werk ik doe. Met deze grote Amerikaanse grijze bak ga ik zondags moeder de vrouw halen op Dulles Airport oost van Washington en passeer bekende namen als Arlington en zie het Pentagon -Am Min van Def.- in de verte liggen.

Ze heeft niet echt veel bij zich en alles verdwijnt in de kolossaal grote wagen waarvan niet alleen de achterklep open kan maar apart ook nog het raam ervan. Op goed geluk heeft ze het kinderzitje meegenomen en zowaar het past. Geen problemen dus in de wagen met onze 2 jaar oude dochter. De bewegwijzering op de Am wegen is zeer goed en met het rechtse maar soms ook inmense drukke verkeer is het toch even anders dan tijdens de drukte rond b.v. A'dam of Rotjeknor te rijden. Maar het went erg snel.

Na een goede week zijn we aardig gesetteld en gaan we het er een weekendje van nemen. Ik ben vrijdag vroeg thuis en maken het ons gemakkelijk in de tuin. We hebben een kleed gespreid zodat Mikki in het zonnetje kan liggen en ligt in haar bloodje heerlijk met haar speelgoed te spelen. Echter niet voor lang. Er wordt belet gevraagd en er staat een buurvrouw voor de deur met rode konen op haar wangen. Onze dochter ligt geheel bloot in de tuin en dat kan niet, is haar relaas. Put the little one some cloths on, is het devies. Mijn partner kan de woorden nog steeds letterljk herhalen.

Nu valt ons pas op dat in de andere achtertuinen ook de allerkleinsten netjes een luier of broekje aan hebben en de meisjes, zo klein als ze zijn, ook een bovenstukje -of badpakje- dat al gauw schots en scheef gaat zitten maar de moeders geen gelegenheid voorbij laten gaan het weer op de juiste plaats te sjorren.

In de meeste tuinen zijn het vooral oudere vrouwen, de 'nanny's', die zich over het kroost ontfermen. Waag het ook niet om sexueel getinte kledingstukken naar school aan te trekken zoals een dochter van een kollega die naar een 'international primaryschool' gaat. Ook op tekeningetjes en figuurtjes zijn de borstjes keurig netjes bedekt. Dat soort van dingen noemt men 'not suitable in the open' is dus ongepast. Ook de niet eens zo kleine bikini van vrouwlief ontkomt niet aan de kritise blikken en wordt duidelijk te bloot gevonden.

De bikini zou zijn uitgevonden rond 1946 toen het voor het eerst verscheen op een 'catwalk' Parijs. Niet is echter minder waar, er zijn illustraties gevonden uit de 4de eeuw voor christus waar deze al worden gedragen door de dames
Overigens is het tweedelige badpak al van zeer oude afbeeldingen bekend. Wandschilderingen en een mozaïek uit de 4e eeuw na Christus in de Villa Romana del Casale in het Siciliaanse bergstadje Piazza Armerina tonen een vergelijkbaar kledingstuk. Negen van de oorspronkelijk tien uitgebeelde Romeinse sportschoonheden droegen bikini's. Bron: wikipedia.

Als je er wat langer zit vallen er meer van deze dingen op zoals dat kleine kinderen die het nog echt goed kunnen zelf na de toiletgang hun achterwerk moeten schoonmaken. De schooljuf doet het niet bang als men is beschuldigd te worden van 'ongewenste intimiteiten'. Elkaar aanraken, hand in hand lopen of even vertrouwelijk arm om iemand heen slaan in de onmiddelijke nabijheid van de school is eveneens 'not done'.

Praatjes over de bloemetjes en de bijtjes in de klas, vergeet het maar. Geen wonder dat het aantal tienermoeders, en nog steeds, hier de pan uitrijst. Bezeerd een kind zich op school dan wordt er alleen 'mentaal' en 'verbaal' getroost. Aanraken, zoals een knuffel geven of een klein kusje op het getroffen lichaamsdeel, van zo'n 'gewond' kind als troost? Geen denken aan.

Ter voorkoming van voorlichting over de sexualiteit waar de ouders het niet mee eens zijn krijgen de ouders inzage in het lesmateriaal en mocht je toch iets vinden dan hoeft je kind geen lessen hierin te volgen.

Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden, van straatjongen tot multimiljonair, de vrijheid om, via het 'first amendmend' een wapen te mogen dragen, de 'freedom of speech' als een van de weinige landen ter wereld in de 'constitution', de grondwet, opgenomen is als de dood voor het praten over sex, voorlichting te geven en fysieke aanraking graag niet in het openbaar. Ook vrouwen lopen er niet, zoals hier gebruikelijk, gearmd op straat als goede vriendinnen. Natuurljk wel een uitzondering voor iemand die slecht ter been is. Maar dan is het leeftijdsverschil ook vaak zo groot dat elke verdenking in die richting wordt weggenomen.

U begrijpt, we hebben ons aangepast. Hadden van dergelijke extremiteiten nooit gehoord en, gekonstateerd na ons laatste bezoek, is er nog geen steek veranderd. Openlijk homo of lesbiënne zijn, vergeet het maar. Ook abortus en euthanasie is hier bepaald geen 'social talk'. Als je er over begint -ik heb een aantal malen de proef op de som genomen- valt er óf een dodelijke stilte óf men keert zich beschaamd af. Dat zo'n modern land er in het maatschappelijke verkeer er dergelijke standpunten op na houdt verbaasd ons tot op de dag van vandaag.

Bij ons -in Nederland dus- kan je op verzoek gewoon een zachte dood krijgen was en is de indruk bij vele Amerikanen. Waarbij zij aangetekend dat de gemiddelde Amerikaan nog steeds niet weet waar het voor hen zo nietige Nederland ligt. Voor ons hadden en hebben de Amerikanen toch een beetje koudwater vrees. Een prachtig land met ombegrensde mogelijkheden voor ke karriere maar wat een preutsigheid.

Mijn partner zegt dan iets waar ik nog steeds aan moet denken. De reklame en filmwereld met afbeeldingen met vaak veel bloot is geheel in tegenstelling met het maatschappelijk gedrag in het dagelijkse leven. Een grotere kontradiktie is nauwelijks denkbaar. Van, wat nu bekend staat als de 'Christian Majority', had niemand nog gehoord.

Nu is het maar weinig Amerikanen gegeven om in een tuin te verblijven vanwege de zeer vele hoogbouw, geschat is dat zo'n 7% van het inwoner aantal (1967) , tenzij het een openbaar park is, maar houd het netjes is nog steeds het devies. Allemaal dingen die je pas opvallen als je hier beroepsmatig zit.
@b.

 

Anekdote ingestuurd door Ab () op 18-05-09 (ID 1057)