Ben het moe

Amaai, van men voeten gehad. Zadden misschien gelijk. Allee nee, want ge moogd nen Hollander nooit gelijk geven. Ze zijn achterbaks, ze bedoelen altijd iets anders, en paraplu’s. Ik denk dat de beste parapluverkopers Nederlanders zouden zijn. Mor brutaal meneer, nie da ze allemool zoe zijn. Nee ge hed er soms ne goei bij. Maar wa zenk toch aant zeveren, da hedde bij de belge ook.
Hmmmmmmn, tis anders.
Allee ik heb gelijk ze dat op zen Antwerps zeggen van men kloete gehad dat nie lekker is. Natuurlijk moest ik al meer als een jaar gegaan hebben. Maar je kent die spreuk van “uitstel baart kunst”, tzal ook nie just zijn. Mor ge wet wak bedoel. Geef de telefoonboek, zoek je een goeie oogarts uit op ’t gevoel, en dan mor bellen voor een afspraak.

Ik: “Hallo”
Lijn: “Dit is het automatisch antwoord automaat van oogarts Verbrugge, hij is op het ogenblik net aanwezig, gelieve terug te bellen na 10 hr”

Ja daar kan ik niets van zeggen, wie belt er eigenlijk naar een oogarts voor 10 uur. Efkens wachten.

Om tien uur exactly krijg ik de secretaresse van oogarts aan de lijn.

Ik:”Hallo tis voor een afspraak bij de oogarts”
Secr:”Dat is dan voor veertien dagen, den donderdag om 14uur.”
Ik:”Kan da nie rapper”
Secr:”neen donderdag 14 dagen”
Ik:”Ik had toch gehoopt van hem eerder te zien, bv vandaag”
Secr:”neen je zult moeten wachten tot donderdag veertien dagen”
Ik:”Hoezit dat dan met die uren, die op de vitrine staan! Of zit de dokter dan niet”
Secr:”ik heb niets vroeger dan die donderdag 14 dagen”
Ik:”alle dan klopt die vitrine niet, of wat is dat dan. Vandaag tussen 10 en 12 uur”
Secr:”dan zit de dokter ook zonder afspraak”
Ik:”o……….
Boem die telefoon op de haak, direct op weg naar de niet zittende op afspraak zijnde aanwezige oogartschirurg.
Tijdens de rit was ik me de secretaresse al aan’t voorstellen. Da moe wa zijn. Dom blondje.

Met veel zelfvertrouwen stap ik aldaar binnen, bij die oogarts. Maar bij de ingang wacht me die secretaresse op achter een balie van om en de nabij jaren 60.
Je kon echt geen kanten op, tweggete volgen. Oogluikend liet me die secretaresse me de eerste deur links inslaan, de wachtkamer. Ze had niets gezegd, en eerlijk gezegd leek me dit veel op een bezoek bij de huisarts. Duffe ruimte, die verlucht kan worden, maar waarvan de ramen zeker niet open mogen. Ze zouden de patiënten eens kunnen stelen. (Als ze vanzelf niet weggaan vanwege de lucht en over hetgeen nog volgt te zwijgen) Trouwens ik zat lekker op mijn eentje in die wachtzaal, der is al wat gebeurd vandaag, toch. Ik heb me dan maar lekker zitten vervelen met die zeer verouderde lectuur die aanwezig was. Het jongste tijdschrift dateerde toch niet van dit jaar. Twee van vorig jaar, en de rest van lang vervlogen tijden.
Na zo een half uurtje komt die secretaresse me halen.”Je kunt me gaan”. Potverdorie ze klapt. Ik volgde dus raadzaam mee naar ……… een tweede wachtruimte,wachthal, maar ik was wel de helft van de receptie gepasseerd. 3 stoelen en geen tijdschriften. Daar had ik waarschijnlijk toch niets aan gehad.
Secr:”Ziek?”
Om zeker te zijn dat je van haar geen massage wilt hebben.
Ik:”Hm”
Secr:”Mankeert ge iets”
Ik had veel lust te zeggen tandpijn, maar welke behandeling volgt er dan.
Ik:”Men ogen”
Secr:”Is dit je eerste bezoek”
Ik:” Ja”
Misschien ook mijn laatste.
Secr:”Dan moet ik je pasje hebben”
Nu moogd ge zeker zijn, mijn pas afgeven, hm dat blijft een verkeerd zin. Mijn ouders en op ’t school hebben ze ons altijd geleerd, je paspoort NOOIT afgeven.
Ik:”AUB”
Ik probeerde me kalm te houden, en gewoon de paspoort af geven. Ze kan er toch niets mee doen, de foto zag er al beter uit dan zij.
Secr:”Dan moogt je hier wachten”
Dat had ik wel verwacht, en vanwege een lege wachtzaal en de die lege stoelen hier moest ik niet rekenen op gezelschap.
Na een kwartiertje, ik had in’t totaal dus al drie kwartier gewacht, nen dokter zonder patiënten. En ik heb de dokter nog niet gezien, en de secretaresse is niet van haar plaats weg geweest.
Maar allee na een kwartiertje gelijk ik zei, de dokter kont vol zelfvertrouwen naar mij.
Dokter:” Mijnheer Brouns”
Die kent zen mensen, meneer.
Ik:”Ja”
Kwist echt geen onderwerp om over te praten.
Dokter:”Volg me”
Hij wilt waarschijnlijk zeggen je bent nieuw en het is hier zo moeilijk je weg te vinden rond die balie. Eigenlijk zit het probleem niet aan de balie, maar aan zij die zoiets ontwerpen.Want als de volledige weg zo erg word als tot nu toe, wil ik zeker niet die heel zelfde weg terug afleggen en me direct terug alles herinneren.
Intussen had hij me een stoel aangeboden in zijn kamerke. Het was een speciale stoel dus er ging nu wel iets gebeuren. Geen andere stoelen vrij, dus geen wachtzaal. Nu gaat het gebeuren.
Dokter:” Je mankeert iets aan je ogen”
Dossierkennis dat die heeft.
Ik:“ja”
Dokter:”Draag je een bril”
Nee, ik heb nog maar twee keer in mijn leven nen bril gedragen, toen ik aan’t verbouwen was, en natuurlijk als de zon schijnt.
Ik:”Neen”
Dat is toch juist hee een leesbril draag je niet, die zet je op en af.
Dokter:”lees deze lijn eens”
Bangelijk keek ik naar beneden en zag een plaatje met teksten in verschillende grootte. Direct veronderstelde ik dat de cijfers boven elk tekstgroepje waarschijnlijk de teksthoogte weergeeft.Nu moet je weten dat letters van hoogt 3.5mm op A0-plan verkleind tot A3, is dat maar 3.5mm gedeeld door 6, nog geen mm. Dus ik concentreer me toch op de kleinste teksthoogte.
Ik:”hm hm ne neen”
Dokter:”Neen hier lezen”
Denkt die na dat ik zijne vinger niet gezien heb, ‘dan zedde stekeblind’ zeg. Ik kon die onderste letters nie lezen, 1.5 stond erboven.
Ik leg hem beleefd uit dat ik die onderste tekst heb gekozen vanwege de op het werk veelvuldig voortkomen van zulke kleine lettertekens. En dat ik daar eigenlijk dus voor kom.
Dokter:”Die onderste moet je niet meer kunnen lezen op je leeftijd, lees die maar”
Bang, soms en dat werd meer en meer, door van alles en nog wat, voel je je oud. En dan van ‘je bent zo oud als je je voelt’. Maar dat die ouwe me zelf dit in mijn gezicht geeft vond ik grof. Touwens wie is hier klant ik of hij. De klant is koning doemme.
Ik:”En toch gon ik voor die tekst”
Ik kreeg dan een bril aangepast waarvan je op voorhand zegt ‘daar loopt geen kat mee op straat’
Per oog kon te 3 glazen steken. Best handig dacht ik ,den eerste voor een gewone leesglas, de tweede voor een extra fijn leesglas voor kleine tekst, en dan ‘last bot least’, ik weet nie of da just is, de derde vakje voor den zonnebril. Maar de montuur staat me niet aan. Ik zag ook niet direct een andere montuur, dus deze zal hij wellicht niet te koop stellen. Steeds veranderde hij per oog regelmatig van glazen, en telkens wees hij op de minder kleine tekstgroep en zei “lezen”. Stillekes probeerde ik telkens de kleinste letterkes te lezen, der kwam bij geen klank uit, die zette ik af tijdens het lezen, dat stoort.
Ik:”Hm”
Was dat nu de beoordeling van de door hem geprezen tekst, neen de beoordeling van de glazen natuurlijk, al leek dat er helemaal niet op. Ik wist nog steeds niet welke glazen hij uittestte en voor wie, ik zou het nooit weten.En daar gaan we weer de volgende glazen, die het er verdomme nogal wa.
Stillekes lezen en dan Hm of Hmm, klanken om hem kenbaar te maken van mijn appreciatie. Ja en ik heb wat glazen moet doorlezen, ze waren allemaal proper moet ik zeggen, geen kalk aanslag van de ouderdom, het is toch niet voor niets die reclame van dat afwasproduct.
Zonder me verder te verwittigen ontdeed hij me van die montuur, eerlijk gezegd had ik ook de nadelen ervan ondervonden en had reeds besloten deze montuur zeker niet aan te schaffen.
Dokter:”leg je kin eens op deze beugel”
Had hij me toch een heel gedoe voor men zicht geschoven en dan bevelen ‘kin hier’.Alle mijn kin op een beugel, en hij probeerde naar mijn pupil te kijken. Mijn kin op een andere beugel…. Hela dacht ik, ik had zojuist de ogen van de arts gezien, misschien als ik oplet nu met het ander oog.
…op een andere beugel en nu maar piepen naar mijn mooie andere blauwe oog. Eigenlijk moet ge voor zo’n test naar een vrouwelijke arts.
Ik:”Ik zag jou oog ook”
Ik kreeg geen bevestiging,ook moeilijk met die homo’s, ik wou maar wat humor brengen.
Dokter:”1.5”
Dat zijn nu juist de punten van ofwel Eddy betreffende mijn werk, of mijn punten van het bezoek bij de oogarts. Van oogarts natuurlijk want Eddy kent hij niet. 1.5 das weinig, heb ik zoveel vragen verkeerd ingevuld of ingevuld gekregen, daar zit het me in natuurlijk.
Ik:”Dokter ik heb nu al een leesbril van 2.5 en ik kom niet toe voor die kleine letterkes”
Dokter:”Ja die onderste kleinste lettersgroep moet jij met je leeftijd niet meer kunnen lezen en wat die glazen betreft meer als twee kan ik niet gaan”
Ja hier is geen onderhandelen aan.
Ik:”Maar ik zei toch dat op mijn wer..”
Dokter:” die kleine letterkes moet jij met je leeftijd niet meer kunnen lezen”
Ik mocht nog niet uitspreken, ben ik dan zo oud, doemme das stokoud ’die kleine letterkes moet jij met je leeftijd niet meer kunnen lezen’.Ik dacht bij mijn eigen dat zal hij kunnen staven op een formulier.
Maar het bezoek was teneinde want hij bracht me naar een andere half verduisterde verlichte kamer waar ik moest wachten, dat zei hij toch. Na een minuutje of tien, en eigenlijk besefte ik toen pas dat mijn arts bezoek teneinde was, kwam de secretaresse om nog enkele testen te doen. Oogdruk test, dan puffen ze lucht in je oog. Eerste reactie ogen dicht, verkeerd, opnieuw. Ten lange laatste geraakte dit spel ook ten einde, weliswaar zonder game-over tune. De punten ben ik nooit te weten gekomen.
Secr:”volg me maar”
Die gaat nu toch niet naar en tanden kijken, want ik heb dat toch niet gezegd. Of moet ze nog een behandeling doen. Neen niets ervan, ik volgde haar maar moest direct al stoppen. Ze wees me duidelijk aan waar de eindhalte was, maar nam zelf een andere weg om achter de balie te geraken. Tjien eerst zegt ze volg me en nog geen seconde later word mijn de weg gewezen. Het ziekenkastbriefje lag al klaar en een briefje om glazen te gaan halen met sterkte 2, das nie de dikte. Mor eerst betalen natuurlijk.Terwijl ik daar betaalde, riep de dokter naar mij “de druk in’t oog houden”. Ik wist niet goed wat hij bedoelde en vroeg wat ik dan kon doen.
”Niets was het antwoord, goed in’t oog houden”.
“Ja maar hoe moet ik dat in’t oog houden dokter”.
“Regelmatig op controle komen”.
Dat was wel logisch iets dat je in’t oog moet houden moet je in’t oog houden. Veel slimmer ben ik hier eigenlijk niet geworden. Dat gelooft niemand als ik dit vertel. Allee mor gon werken.
En ikke daarna met hoge spoed naar het werk met een briefke voor glazen en een briefke om terug te trekken. Geen briefke over ‘ die kleine letterkes moet jij met je leeftijd niet meer kunnen lezen ‘, dat had ik nochtans terloops gezegd. Maar ik was veilig en wel terug op het werk geraakt en dat was nu het voornaamst. We zullen na hier en daar wat uitleg gegeven te hebben eerdaags naar een andere oogarts gaan.

Na de werkdag kwam mijn vrouw me halen en zei direct ik heb een afspraak gemaakt bij de dokter. Met dokter bedoelde ze dus huisarts en niet meer. Och ik liep er al, niet weken, maar maanden waarbij je u niet lekker voelt. Niet lichamelijk, eigenlijk dacht ik soms, is dat de definitieve streep , je bent oud. Het was me trouwens al verscheidene malen gezegd. Het begon ruim een jaartje geleden met bompa. En er werd gelachen, best leuk. Na een paar maanden ben ik gaan vragen van die bompa , pa te maken, want hij kon mijn zoon zijn. Maar je geraakt zo depressief, doe dan het gesukkel met de ogen erbij, het overlijden van een van je ouders onlangs en je begrijpt dat er niet veel moet bijkomen om een instorting te krijgen. En die stomme oogarts ga je het dan nog extra benadrukken.
OUD OUD JE BENT OUD;

Maar ja we zullen maar eens eerst naar de dokter gaan morgen.
Twee dagen later bij de huisarts vertelde deze mij dat ik pillen moest innemen om beter te slapen en pillen moest innemen om het wat rustiger te hebben. Ik loop volgens mijn vrouw rond als een blok zenuwen. Met een prikmachine deed hij de suikerziekte test, negatief. We gaven hem ook de uitleg betreffende de gebeurde feiten bij de oogarts.
“Hm toch een bekende chirurg” Dan begin je natuurlijk aan jezelf te twijfelen. Maar niet wanhopen we kregen een brief mee en een nieuw adres van een beginnende oogarts in Reet.
Dezelfde avond belden we naar de oogarts, Reyntjens , te Reet. De volgende dag mochten we na het werk komen. Dat ging vlug.

Allee een paar dage verder weer bij de nieuwe oogarts. Bij het binnenkomen moest ik mijn sys-kaart afgeven en werd daarna de druk op mijn ogen gedaan. In de wachtzaal mocht ik wachten. Een wachtzaal met tv, radio, speelhoek voor kleine kinderen en heel wat redelijk recente tijdschriften. Bij de arts liep het gesprek vlot en stopte hij niet bij de te kleine lettertype. Doch ook zij zei van eigenlijk doe ik op mannen van boven de 55 jaar geen test van die kleine letters, maar als je het vraagt doen we het. Ook hier kreeg ik de verwittiging dat ik regelmatig zou moeten terug komen om de druk in’t oog te kunnen houden.

 

Anekdote ingestuurd door valere brouns op 29-12-03 (ID 141)