Een weekendje richting luxemburg

Echt gebeurd verhaal ,
Vlamingen houden van de zee, maar ook van de Ardennen Ook wij gingen vorig jaar ‘n weekendje weg richting luxemburg. In het mooie stadje Durbuy ’n touristische topper vonden we ’n uitstekende hotel. Het was in de maand November en het was prachtig weer . Eerst verkenden we de omgeving, het was ook al van het jaar voordien geleden dat we nog daar geweest waren, de mooie winkeltjes en de smalle straatjes waren nog steeds aantrekkelijk. De bomen en struiken langs de Ourhte ’n paradijs voor wandelaars. We genoten volop van de omgeving. Langs de kronkelende weg omhoog richting Marche stonden we plots voor het enig mooi kerkje van het stadje. Dit is ’n geklaseerd monument stond er. We wisten niet welke verrassing er daar voor ons stond te wachten. Er was veel volk op de been die dag , maar voor het kerkje was het toch extra druk. Bij nader toezicht stond er ’n groep volk allemaal piek fijn afgeborsteld en er was ook een jonge bruid helemaal in ’t wit. Het was echt ’n atraktie mijn .vrouw ( dit is echt iets voor dames) had al vlug door dat de bruid er helemaal niet zo gelukkig uitzag . Zou de bruidegom niet opdagen probeerde ik , of wat was hier aan de hand? De pastoor stond voor de grote eiken deur met de armen gekruist de zaak deskundig te bekijken en was ook niet in zijn gewone doen. Hij was duidelijk over tijd. Toen ik ’n nonkel of zo van dit gezelschap aansprak , met de vraag waarom de huwlijksmis niet begon wees hij met ’n franse air naar de twee bruidsmeisjes. Deze droegen beide ’n wit kussentje met de trouwringen. Zo was het althans bij vertrek. En u raadt het al een van de twee lieve k inderen was de trouwring van de bruid verloren.Zo veel bladeren had ik nog nooit voor ’n kerk zien liggen. Het waren precies kippen , zo was iedereen aan ’t schar relen. De bruidegom gaf teken “ we beginnen er aan. “ Uiteindelijk bleven we met ons twee voor het kerkje. De heilige Anthonis van mijn moeder heeft me nog nooit in de steek gelaten Die dag moest ik op al zijn kunnen beroep doen wou ik dat arme kind helpen . En ja we vonden de ring ! ’n Speld in ’n hooiberg. ’n Wonder. We konden de zaak redden! Als ‘nridder ging ik gevolgd door mijn vrouw het hel verlichte kerkje binnen , de mis was al ’n tijdje bezig , het paar omringd door de familie en de pastoor in volle preek. We gingen tot bij het altaar , iedereen keek naar ons met de vraag wat doen die hier eigenlijk.? Tot dat ik in ’n reflex de ring in de hoogte stak. Ja? Wat moet ik nu nog meer vertellen, de bruid stond op drie tellen naast mij en vloog me in ’n zuiderse omhelzing rond mijn nek. Haar toekomstig man kwam er bij en begon dadelijk kennis te maken , de pastoor was technisch werkloos .. …. We moesten zeggen wie we waren en waar we logeerden. Om 2O uur werden we met ’n limousine aan ons hotel afgehaal d en naar ’n chic avondfeest gereden. We werden ontvangen als helden, als of we al jaren familie waren en ja ’t was fantastisch ! Na al die tijd vragen we ons nog altijd af waarom ik in ons hotel die overnachting moest betalen . het was inderdaad morgen .Wat een feest. ! Heel zuiders , als daar ’n echtscheiding op volgt kan dit niet verbeterd worden bij ’n nieuwe bruiloft. We namen afscheid met duidelijke afspraken we zouden ieder jaar een bezoek 03/12/0203/12/0203/12/0203/12/0203/12/0203/12/02brengen . Dat is ondertussen al een maal gebeurd en we hebben genoten van de trouwfoto’s ik wist niet dat ik zo fotogeniek was als ik heel veel wijn op heb. In Juni 2002 moet ik zeker terug want het peterschap mag men niet weigeren . Zo zie je maar Maurice Breeur.

 

Anekdote ingestuurd door Maurice Breeur op 03-12-02 (ID 23)