Ninja de Jack Russel van Ninjavincent

Jack Russel - Ninja
Van Antoon de Loof



Zijn Canadese ganzen gevaarlijk voor "Joggers"?

JA, zeer gevaarlijk, liefst zoveel deze mijden wanneer u alleen of in groep aan het “Joggen”bent, vooral als ze met kuikentjes rondlopen.

Hierna een verhaaltje over de belevenissen van mij en van mijn cani crossertje Ninja, terwijl we aan het joggen waren op de Blaarmeersen te Gent.




Was even samen met mijn hondje “Ninja” naar de Blaarmeersen getrokken, daar hebben we een uurtje rondgedraaid . Toen we terug liepen naar de auto op de parking gebeurde het
.
Ninja ging achter een stok aan die ik nog even had weggegooid. Zeer onderdanig brengt zij steeds de stok naar baasje terug. Maar plotseling zag ze aan de rand van het water, een koppel Canadese ganzen met kuikens. Dit keer was ze niet gehoorzaam toen ik haar terug riep.

Ik zei nog bovendien met mijn stom kopje: “goed zo, pakt dan maar die vogels”. De Canadese gans stelt zich op in verdediging, Ninja treitert haar wat en…zij hapt naar het knietje van Ninja.
Deze begint meteen te piepen en te janken (echt huilen, nog niet meegemaakt van haar) van de pijn






Blijkt achteraf dat de gans de SLIJMBEURS van het knietje had geraakt.

Bij de auto gekomen haar geprobeerd wat water te laten drinken, maar dat deed ze niet. Heb dan wat water op mijn hand gegoten en zo het knietje wat proper gemaakt. Eenmaal in de auto lag ze daar zielig op de zetel. En hoe ik zelf geschrokken was!

Een paar dagen haar wel in de gaten gehouden. Men weet nooit of die wonde zou gaan infecteren. Ik merkte dat ze wel veel pijn had bij het lopen.

Na een drietal weken kwam een klein gezwel op het knietje. Ik even langs de dierenarts geweest om toch zekerheid te hebben. Hij gaf me de raad, indien het gezwel verergerde, dit operatief te laten wegnemen.

Na een vijftal weken kwam zoals gevreesd een infectie zich nestelen in het gezwel. De dierenarts terug opgebeld, maar jammer genoeg, deze was met verlof. Toen gebeurde wat ik al een tijdje vreesde. Ninja had ’s nachts het gezwel, waarschijnlijk wegens de hevige pijn of jeuk, open gebeten en likte zo het vocht schoon. De wonde was zielig en heel aanhankelijk, ik kom het bijna niet meer aanzien. De geur van de ontsteking (etter) was ondraaglijk en ik besloot onmiddellijk een andere dierarts op te bellen. Ik zag zo zijn wenkbrauwen fronsen en zei: wel dat je tijdig bent gekomen, Ninja zat al aan het bot en kon zo zijn bloedadertje ook hebben doorbeten. Het kon slecht zijn afgelopen met het pootje van Ninja.

De dierenarts gaf haar een verdovingsspuitje en ze was snel ingeslapen onder de narcose. Na zes bange uren, kon ik haar terug ophalen bij de dierenarts. Een pak van mijn hart, toen ik haar zag liggen in een kennel (mand) Nog half ingeslapen kwam ze naar mij toe en ze had nog de moed om mij een likje te geven op mijn wang. Tranen rolden zo uit mijn ogen. Wat een vriendschap!!

Ze is driemaal genaaid aan haar knietje. Bovendien had ze zo een “Elizabethaanse kraag” om haar hals.






Gek om te zien zo een dwangbuis om de hals. Het is een plastic onding dat werd ontworpen om dieren te beschermen na operaties en dit om te beletten dat ze hechtingen en verbanden zelfs zouden verwijderen. Het is uiteraard een nuttig accessoire, maar het is stijf, omvangrijk, weergalmt telkens er een voorwerp wordt mee aangetikt, en het belet een behoorlijk lateraal zicht, waardoor Ninja nog meer overal tegen aanloopt.






Door een Franse dierenarts, dr. Littner, werd ondertussen een nieuwe halsband, in dit geval een “Collier Lune”, de mooncollar of maanhalsband, verdeeld in de dierenspeciaalzaak, om zo de dieren te verlossen van die vervelende Elizabethaanse kraag. Deze “Collier Lune” is een opblaasbare halsband, licht, kan niet leeglopen, is stevig en wasbaar.

Het leven van Ninja was nu wat aangenamer geworden gedurende de resterende revalidatieperiode. Zij kon deze gedurende de volgende dagen nog best kunnen gebruiken, want zij kan nu normaal eten en stoot er nergens mee tegen aan. Deze opblaaskraag hindert haar niet meer om te rusten en fungeert een beetje als hoofdkussen.

Het heelkundig ingrijpen is geslaagd, maar voor het wedstrijdlopen (canicross=joggen met hond), moeten we toch nog even geduld hebben. Ik keek naar haar pootje en zag dat het goed was…






Mijn les is geleerd en de vogeltjes zullen voortaan door Ninja en door mijzelf tijdens het joggen of training met rust worden gelaten. Ze wordt nu nog extra verwend door haar baasje.

Sorry dat ik dit verhaal schrijf, maar ik moest het even aan collega’s lopers, joggers en aan alle hondenvrienden dit toch even vertellen. Opletten is de boodschap.


Antoon De Loof en zijn Ninja



--------------------------------------------------------------------------------


Update verhaal van Antoon:


Ik doe graag aan “canicross”






Woef, woef, ik ben Ninja, een Jack Russell, en ik ben geboren op 17 april 2000. Mijn baasje is Antoon. Aangezien hij zeer actief is in de atletiek, en vooral in de loopsport, mocht ik eens mee naar de atletiekpiste.

Amaai zeg, daar was veel volk maar wel geen enkel hondje te bespeuren, toch spijtig hè!

Ik mocht mee toertjes draaien rond het veld en dat vond ik juist tof.

Na een paar rondjes lopen werd ik een beetje moe; ik kon gaan rusten in de auto.

Zo mocht ik elke week mee gaan trainen en na enkele maanden kon ik al ongeveer 30 minuten lopen zonder moe te worden.

Ook ging baasje soms gaan trainen op het strand. En dat vond ik heel tof, zo maar loslopen en achter de vogeltjes jagen.

Ik trainde gelijk niemand voorheen had gekund, want op zeker moment kon baasje mij niet meer volgen.






Op zeker dag hoorde ik baasje zeggen: zondag gaan we naar de “canicross”wedstrijd. Joepie, eindelijk kon ik eens wedijveren met andere hondjes, niet om het luids te blaffen of te grommen naar elkaar, maar wel om het snelst tegen elkaar te lopen

Ik zag wel een probleem voor de cani-cross. Ik moest daar een speciale gordel en leiband dragen en dat heb ik natuurlijk nog nooit aangetrokken.

Voor alle duidelijkheid: canicross is joggen met de hond die steeds moet aangelijnd zijn, waarbij iedereen, zowel topatleet als recreant, ongeacht zijn leeftijd kunnen aan deelnemen en die legt samen met de hond op zijn eigen ritme een afstand af die kan schommelen tussen de 2500 meters tot 8000 meters.






Het is een ideale manier om de fitheid en de conditie van baasje, maar ook voor de hond te verbeteren en kan je zo beter wapenen tegen allerhande gezondheidsrisico’s.

Een paar dagen voor de wedstrijd gingen ze een speciaal tuigje voor me kopen en moest ik daarmee oefenen.

Oh neen, lastig zeg, niet meer snuffelen wanneer ik zin had, niet meer versnellen en ik moest het tempo van mijn baasje volgen.

In het begin liep ik veel te rap en trok hem zo maar voort. Je moet weten, dat dit wel heel lastig was voor mij en na 10 minuten dacht ik dan, loop zelf een beetje sneller en loop jij maar voor mij, ik ga me nu eens laten voorttrekken.

Dat vond baasje nu weer niet goed en ik kreeg zomaar onder mijn voeten.

Maar eindelijk was het zover, mijn eerste canicross wedstrijd.

Daar aangekomen, moest ik eerst naar de dierendokter die keek of ik wel geschikt was om te lopen en of ik oud genoeg was. (je moet minstens 1 jaar oud zijn vooraleer je mag deelnemen). Gelukkig mag je wel trainen voor je eerste verjaardag.

De dokter had me goedgekeurd en we waren op weg om ons in te schrijven.

Wat zag ik daar veel soorten hondjes! Grote, kleine, dunne, smalle, kachelbuisjes enz.

Nu was het nog ongeduldig wachten op de start voor 6000 meters. Wel spijtig dat ik niet samen met de andere hondjes tegelijk kon starten. Elke deelnemer en hond start om de 30 seconden. Dat is een soort tijdrit, dus lopen voor de snelst mogelijk tijd!

Na 10 minuten lopen moest ik al mijn plasje doen (waarschijnlijk van de zenuwen zeker). Zo verloren we wel al enkele seconden en baasje mij maar opjagen. Maar als je naar het toilet moet is dat zo, pech voor baasje.

De omloop vond ik zeer leuk: heuveltje op, heuveltje af, veld- en boswegels, weide en landwegen. Een echt cross parcours En ik maar lopen zeg! Baasje kon me op sommige momenten niet meer volgen, maar ik trok hem vooruit. Ik had er zin in.

We passeerden vele hondjes onderweg die voor ons gestart waren maar ik wilde steeds blijven staan om eens aan elkaar te snuffelen. Maar dat vond baasje maar niks omdat ik dan niet meer wilde verder lopen en zo kostbare tijd verliezen.

Joepie, het einde was in zicht. Onder luide aanmoedigingen van enkele supporters kon ik de laatste meters nog sprinten wat ons in het eindklassement een vierde plaats opbracht. Jammer, de eerste drie kregen een podiumplaats.

Mijn baasje had me eigenlijk een beetje meer met dat speciale tuigje moeten laten oefenen, want je moet dat ook gewend geraken. En ook al die afleiding van de andere hondjes moet je leren weerstaan. En niet plassen tijdens de wedstrijd. Een volgende keer zal ik dat wel beter doen.

Mijn eerste canicross avontuur was goed meegevallen en ik wilde dit nog meer doen. Het is werkelijk heel tof. Ik heb er nu al twee seizoenen opzitten.

Ondertussen ga ik nu regelmatig trainen en begin er al een beetje gespierd uit te zien, gelijk een echte macho.







Zou u ook graag eens een canicross wedstrijd lopen en verdere inlichtingen bekomen surf dan naar deze en deze website en daar zal men u alle inlichtingen, foto’s en verslagen kunnen bezorgen.

Dag en nog vele hondenpootjes

Ninja en baasje Antoon

 

Anekdote ingestuurd door ninjavincent op 09-03-05 (ID 355)