afzien voor de hond...echt gebeurd

Jaren geleden gingen ik en mijn vrouw op reis samen met de hond, onze witte bouvier Seppe naar Frankrijk. Ik had voor mijn grote lieve hond een hondenkar gemaakt bovenop de bestaande aanhangwagen. Fier dat ik was had ik het hondehok uitgerust met verlichting, een dikke tapijt, degelijke verluchting en een uitkijkraampje naar achteren gericht in de deur. Het was de eerste keer dat het beest in de kar moest gaan zitten tijdens de reis. Onderweg reden we rustig op de autosnelweg en hoorden we onze hond niet. Toen we enkele uren later in de Frankrijk de route national namen, begon de hond te janken en te huilen. We reden uiteindelijk niet meer enkel rechtdoor maar namen ook scherpe bochten. Mijn vrouw begon zich te ergen over onze hond....zou die wel goed zitten zei ze...ik vertelde haar dat het beest zich fantastisch voelde en dat ze zich geen zorgen diende te maken. Zoals een vrouw is, bleef ze maar zeuren en zeuren en begon ze stilaan ongerust te worden. Uiteindelijk stelde ik haar voor dat ze zelf eens in het hok ging zitten zodat ze het best kon aanvoelen hoe het zou zijn... Zo gezegd zo gedaan... Ze nam, op een zeer rustige weg, de plaats in bij onze Seppe. Ik reed rustig op de baan en nam enkele bochten zodat ze alles kon aanvoelen..Na enkele kilometers verder gereden te hebben, stopte ik in een verlaten straatje en liet haar rustig uitstappen en vroeg haar hoe het was. " Heel goed " zei ze, fijn zitten, zacht en ruim voldoende plaats voor hem. Je zou het zelf eens moeten proberen zei ze. Natuurlijk kon ik niet achterblijven en stapte met een goed gevoel in de kar samen met de hond.. Ik moet je wel vertellen dat mijn echtgenote nog nooit met een aanhangwagen had gereden en natuurlijk niet kan parkeren...maar daar had ik niet aan gedacht... Zij begon te rijden en ik zat daar achteraan genietend van al het comfort dat mijn beste vriend Seppe had gekregen van mij.....de kar. We reden , reden, reden, en reden, en reden kilometers ver. Af en toe moest ik me verstoppen achter een gedeelte van de kar omdat achterop komende voertuigen mij anders zouden zien zitten en ik denk niet dat het een zicht is dat DE MAN achteraan in een hok zit. Ik begon stilaan te roepen en soms te vloeken ...maar zij hoorde me niet....ze bleef maar rijden ...tot op een gegeven moment ze vertraagde en het voertuig ergens gemakkelijk parkeerde. Ik hoorde ze uitstappen en zei tegen me ...ale mon cheri, viens ici...Ze opende het hondenhok en ik stapte uit....OP DE PARKING VAN EEN SUPERMARKT...MET HEEL VEEL VOLK...VROUWEN HE....NU KAN IK ER MEE LACHEN MAAR TOEN NIET...

 

Anekdote ingestuurd door Smollie op 10-12-05 (ID 523)