Paus worden: het zal je maar overkomen

Ziehier een 'waar gebeurde droom' die ik ooit gehad heb zo'n 25 jaar geleden toen paus Paulus VI gestorven was.

Ik droomde dat ik met een kliek vrienden naar Rome was gereisd om te supporteren voor kardinaal Suenens. We stonden met spandoeken op het Sint-Pietersplein, en scandeerden ten voordele van Suenens.

Plots kwam de voorzitter van de pauselijke curie ophet balkon en riep: "Habemus papam, habemus papam! En de nieuwe paus is... Ignace V. (ikzelf dus)"

Ik schrok mij rot, want ik wilde ABSOLUUT geen paus worden, maar niks aan te doen: mijn vrienden zeiden dat ik nu niet flauw moest doen en het moest beschouwen als een grote eer.

Wat erger was: het hele Sint-Pietersplein richtte zich tot mij en knielde neer!!

Ik was totaal in de war, het zweet brak mij uit.

Tot overmaat van ramp kwamen ze direct buiten met de 'sedia gestatoria', ze duwden mij een mijter op het hoofd, en een staf in de handen en dwongen mij om op de draagstoel te gaan zitten.

Ze hebben mij zo het hele Sint-Pietersplein rondgedragen, en ik huilde van de angst en de schrik dat dat mij nu moest overkomen. En ik riep nog heel hard: "... maar ik wil helemaal geen paus worden, mensen, alstublieft, begrijp dat toch!"

Ik ben dan drijfnat wakker geschoten en ben er de hele dag niet goed van geweest.

Nu kan ik er om lachen, maar die nacht/dag zeker niet!

Freud zou hier een mooie kluif aan hebben, denk ik…

 

Anekdote ingestuurd door Ignace V. uit Turnhout op 11-12-05 (ID 525)