Gerrit

In ons radio programma was mijn vriend Gerrit,veteraan, onze gast.Ger zou vertellen over zijn tijd als militair in Indië. Onze andere gast was Guus Weinhold;een vriendelijke en sympathieke Indischman en zeer bekend verteller in het petjoh,een zeer apart Indisch taaltje. Met mijn medewerkers,oom Jef,Erlo,en Jos en onze technicus Alex hadden we een zeer levendige uitzending. Ger was een zeer bekende persoon in onze stad,Alex kende hem ook heel goed. Hij zei tegen Ger dat hij nergens aan mocht zitten,anders kwam de uitzending in gevaar.
Ger,die zo a-technisch was als wat,geloofde hem meteen.
Enfin, Guus was eerst aan de beurt en vertelde een dolkomisch verhaal in woord en beeld,dus met handen en voeten,wat ons de ene lachsalvo na de andere ontlokte.Daarna was de beurt aan Gerrit.Hij schraapte zijn keel en begon te vertellen.
Maar in de loop van het gesprek bleek dat de micro toch een behoorlijke optater van Guus had gehad, want het ding zakte lager en lager en Gerrit ging braaf mee met dat ding,zakte dus ook lager en lager..Ik kon helaas niet bij de micro komen,omdat Guus
in de weg zat.Gerrit zat nu werkelijk helemaal krom op de stoel en bleef maar doorratelen,hij durfde de micro niet te pakken,Alex had immers gezegd dat hij nergens aan mocht komen.De micro zakte nog verder omlaag en Gerrit zakte braaf mee.Het geheel werkte nog erger op onze lachspieren, die al in werking waren gezet door de verhalen van onze Guus. Ik had het Spaans benauwd, Jos was naar buiten gestormd waar ze brulde van de lach.Oom Jef dook de gang in, waar zijn jas hing,stopte zijn rood aangelopen hoofd IN zijn jas en maakte hikkende geluiden,
Erlo kon nergens heen omdat de studio echt heel erg klein was en Guus ijzerenheinig in de weg bleef zitten en met demonisch genoegen naar Gerrit keek.
Erlo,radeloos omdat we midden in de uitzending zaten en elk ander geluid storend zou werken, keek rood-paars-blauw aanlopend van het ingehouden lachen om hulp smekend om zich heen,stopte toen zijn das maar in zijn mond om het lachen te smoren en maakte keelgeluiden als van een karbouw met hyperventilatie. Gerrit lag nu,als in aanbidding voor de micro, op zijn knokige knietjes op de grond en bleef nerveus doorkwekken.Guus,nog steeds in de zeg zittend en absoluut niet van plan om opzij te gaan, keek het gedoe van Gerrit met waarlijk satanisch genoegen aan en zei toen.
"Heeee Gerrit, Mekka ligt in het oosten hoor!" Erlo had zijn das nu bijna helemaal in zijn mond, ik kloof op mijn hand om het niet uit te gillen van de lach,Jos en oom Jef bleven voor alle zekerheid buiten de presentatie ruimte en Alex lag in een 3 D deuk schuin over het mengpaneel,niet in
staat tot ook maar 1 zinnige handeling.
Van af de grond keek Gerrit vuil naar mij,alsof het mijn schuld was.Gelukkig voor ons kreeg Alex zijn bezinning en zijn routine terug en gooide een plaat de ether in; ja toen knalden wij los natuurlijk.Gerrit,toch wel het komische van alles inziend,zakte nu helemaal onderuit en kreeg een enorme schaterbui. Wij moesten toen een van de lach kromliggende Gerrit op hijsen,want hij kon,slap van de lach,niet overeind komen.De muziek was afgelopen en ik had mezelf weer onder controle.De rest van de tijd liep het programma weer gesmeerd.....
Ja,Radio Tokeh...een gezellig,vrolijk informatief programma voor en door Indische Nederlanders én belangstellenden....daar maak je van alles mee.Komische en ook ontroerende momenten,
serieuse onderwerpen...alles is bij ons mogelijk. Of het nu een verhaal is over " toen vroeger in Tempo Doeloe",de herinneringen van een veteraan, het leven op de plantages,of de vacantie van de moderne toerist,alles en iedereen is welkom!

 

Anekdote ingestuurd door Lucette Schotel,eindredactrice op 29-12-05 (ID 540)