Appeltje

Dit is absoluut geen nieuwe mop. Hij stamt uit de kindertijd van mijn oma. Uit 1898 misschien, toen zij nog een meisje was van een jaar of acht.

Bij een beek stond een boom. Er hing een appeltje aan.
Iedere morgen kwamen er keuteltjes langs de appelboom drijven, die in het voorbijgaan heel vriendelijk riepen; "DAG APPELTJE!"
Maar het appeltje voelde zich veel beter en voornamer dan die "vieze" keuteltjes. Daar wilde het niets mee te maken hebben. Het deed alsof het hun viendelijkheid niet opmerkte, en het zei hooguit iets lelijks terug.
Maar toen het appeltje rijp was, blies een windvlaag het van de boom. En juist toen een kindje het opraapte, dreven er weer keuteltjes voorbij. Toen die zagen dat het kindje in het appeltje beet, kregen zij de slappe lach. En spottend riepen zij naar het verwaande appeltje:
"DAG APPELTJE! MORGEN BEN JIJ OOK EEN KEUTELTJE! HOEHOE- - -!

Er zit misschien een moraal in dit mopje.

 

Anekdote ingestuurd door Njetje () op 18-09-06 (ID 718)