NOACH\'S ARK

TWEE GELOVEN………..
Omdat de vrouw van Frans in haar vorige huwelijk katholiek was geworden kreeg de familie op zekere dag Rooms- kerkelijk bezoek. Er was aangebeld en toen Frans open deed stond daar een jongeman van even in de dertig die zei dat hij de nieuwe Pastor was en even kennis kwam maken. Hoewel zijn vrouw niets meer aan haar geloof deed, lieten ze de jongeman toch binnen. Het bleek een gezellige vent te zijn met veel gevoel voor humor die helemaal niet zwaar in ging op de mededeling dat het ter kerke gaan in de familie was afgeschaft. Zeker toen hem te verstaan was gegeven dat ze de kinderen niet onwetend lieten inzake het leven van Jezus, was het ijs gauw gebroken. Ze waren unaniem van mening dat het geloof in welke vorm dan ook niet kon worden opgedrongen en daar bleef het bij. In de periode na het bezoek van de Pastor ontstond er een hechte vriendschap tussen de beide mannen. Vaak plaagden zij elkaar als een van beiden een te ernstige bui had. Zo zou het zijn gebleven als er weer niet iets gebeurd was dat niemand had kunnen voorzien. In de ochtend van een regenachtige dag in Oktober kwam Frans de Pastor tegen. De man liep met een gezicht als een oorworm rond en Frans vroeg dan ook wat er aan de hand was.Eerst deed de Pastor wat afstandelijk, maar na wat aandringen vertelde hij dat hij die dag vier begrafenissen te bedienen had, Stel je voor zei hij, vier maal een korte dodenmis, viermaal naar de begraafplaats, vier maal de aula en vier maal de absolutie aan de groeve. Dat is gewoon teveel voor een mens, dat is niet op te brengen. Omdat Frans de overledenen allemaal kon zei hij dat hij in ieder geval de laatste ter aarde- bestelling zou bijwonen. Later zou hij zich die dag nog levendig herinneren. Voor deze laatste dodenmis waren er maar weinig mensen in de kerk. De pastor maakte een vermoeide indruk. Af en toe was Frans zelfs bang dat hij in elkaar zou zakken, maar gelukkig verliep alles normaal. In de aula op de begraafplaats leek het bijna of alle vermoeidheid verdwenen was. Zo kende hij de Pastor weer, beheerst, meelevend en af en toe zelfs een beetje zonnig. Ook op het pad naar de groeve scheen er geen vuiltje aan de lucht,maar dat dit slechts schijn was zou even later blijken. Frans ging vlak achter hem staan toen ze bij de groeve waren aangekomen en nadat er enkele ceremoniele handelingen waren verricht begon de Pastor: ge………lijkt, het gras is ons,fluisterde Frans. Gelijk het gras is ons, zei de Pastor, ……..Kortstondig leven, fluisterde Frans weer. Kortstondig leven , zei de Pastor na. Gelijk een bloem, ging Frans verder en ook dit werd weer door de Pastor overgenomen. Die op het veld verheven, siste Frans en de Pastor praatte ferm na: Die op het veld verheven……. Wel sierlijk pronkt, fluisterde Frans weer en de Pastor vervolgde ;wel sierlijk pronkt………maar krachteloos is en teer, zei Frans. Maar krachteloos is en teer, zei ook de pastor. Wanneer de wind,zei Frans zacht, wanneer de wind, zei de Pastor duidelijk. Zich over het veld doet horen, was het aandeel van Frans. Zich over het veld doet horen, zei de Pastor. Dan knakt haar steel, was de fluistering van Frans. Dan knakt haar steel herhaalde de Pastor en dan opeens in een sneltreinvaart vervolgend: haar schoonheid is verloren men kent en vindt haar standplaats nergens meer. Frans was door dit laatste overdonderd, maar tegelijkertijd blij dat zijn hulp niet meer nodig was. Na de receptie in het huis van de overledene nam de Pastor Frans even apart. Wat ben ik blij dat er een andersdenkende bij was, want die kennen de grafpreken bijna even goed als een Pastor en in sommige gevallen zelfs beter. Frans knikte en gaf hem een hand, maar in zijn achterhoofd dreunden de psalmen geleerd in het kamertje van de hoofdonderwijzer.

 

Anekdote ingestuurd door janhuijsen op 06-07-03 (ID 83)