VANZELF

Als oma ‘smiddags in de keuken
strijkt het schone linnengoed,
zegt ze dat haar jongste kleinzoon
in de kamer blijven moet.
Ga jij maar heel lekker spelen,
dan is oma heel gauw klaar
en dan drinken wij straks samen
fijn een kopje chocola.
Ja, denkt oma trots: wat heerlijk
dat hij hier zo rustig speelt,
dat die lieve kleine jongen
zich geen ogenblik verveelt.
Dan hoort zij vanuit de kamer
veel lawaai en ook een kreet
en als zij dan snel gaat kijken
ziet zij, midden op het kleed,
haar kleinzoon, hikkend van ellende,
tussen wat antiek eens was,
de scherven van de stenen snoeppot,
het mooiste sierstuk van de kast.
Troostend zegt ze; dat’s vervelend,
nu hebben jij en ik verdriet,
hoe is dat nou toch gekomen,
dat gaat toch vanzelfens niet.
Kom, vertel jij eens aan oma
hoe dat ongeluk zo kwam
en met traantjes in zijn ogen
zegt, snikkend, de kleine man:
Ik wilde een snoepje pakken
en ben op de stoel gaan staan,
en toen raakte ik hééééél zachies
oma’s mooie snoeppot aan.
Ik geloof dat die ’t niet leuk vond,
want ie draaide in het rond
en toen sprong hij pats en kletter,
met een vaartje naar de grond.

Jan Huijsen

 

Anekdote ingestuurd door Jan Huijsen () op 16-07-03 (ID 86)