VERLIEFD

Ze zitten samen op een bankje
aan de rand van het plantsoen,
samen naar de eendjes kijkend
zoals jonge mensen doen.
Zijn arm ligt om haar tere schouders,
haar hand rust in zijn andere hand
en in haar ogen is een glimlach
waarin een spoor van liefde brandt.
Het is een sprookje zonder woorden,
alleen de tederheid die telt,
ze zijn, dat is wel klaar en helder,
heel erg op elkaar gesteld.
Het opstaan gaat een beetje stuntelig,
heel behoedzaam helpt hij haar
en dan schuifelen ze naar huis toe,
beiden in de tachtig jaar.

Jan Huijsen

 

Anekdote ingestuurd door Jan Huijsen () op 16-07-03 (ID 87)