de grillpan

Van Angelina heb ik een grillpan gekregen. Ze had hem zelf gekregen in een kerstpakket maar Frank, de kookeman thuis, zag daar geen brood in. Jan zag er wel brood in en was erg enthousiast. Het was zo'n mooie zware zwarte gietijzeren pan met ribbels. Eenmaal met water in aanraking gekomen zou er ernstige roestvorming optreden maar dat was niet de bedoeling. De pan zou eerst thuis gebruikt worden in de keuken en als het grillen helemaal onder de knie was ging hij mee naar de boot. Met zo'n pan begon er een nieuwe dimensie voor het koken. Zeker met mijn pensioen in het vooruitzicht. Gerda zou uit haar dak gaan. Neef Gerard, onze scheepskok zou in zijn schik zijn. Die zeurt altijd over een oventje op de boot. Maar ja, het kan te gek ook he! Maar zo'n grillpan is een uitstekent alternatief.

De pan meegenomen naar de boot dus. Nee thuis nog niet uitgeprobeert. Gerda was niet zo enthousiast over mijn visioenen van mager gegrilde zalmmoten en zacht geroosterde biefstuk. Eerst dan maar uitproberen op de boot door een professionele kok redeneerde ik. De neef was niet echt blij, zo bleek al snel. Hij wou het niet direct toegeven natuurlijk. Aanvankelijk veinsde hij nog enig enthousiasme maar toen ik zo lang mijn neus weg vroeg waneer we gingen grillen kwamen er toch subtiel gebrachte bezwaartjes naar boven. De pan was niet groot genoeg voor drie stukken groot vlees. Zo ! Daar kon over nagedacht worden. De pan nog even nagemeten en ik kwam tot de conclusie dat het wel meeviel. Er pasten best wel drie grote brokken op. Plotseling kwam er een heel ander argument uit de koksmuts. Grillen is eigenlijk bakken zonder boter, beweerde mijn neef. Niet vet genoeg dus en niet echt gechikt voor scheepsgebruik. Veel ,vet en dikke sausen daar moesten wij het van hebben na een dag op het water. Dolf steunde deze theorie en ik was er al klaar mee. Dolf en Gerard, vier handen op een buik.

De pan ging weer mee naar huis en ik ging Gerda culinair verwennen. Maar wat ben je dan van plan om te maken schat ?? O heel lekker en niet vet! Ga jij maar lekker relaxed aan de bar zitten met een wijntje.

Ik besloot om een mooi gegrild zalmgerechtje te maken. Samen met gebakken aardappeltjes en brocolli zou dat een culinair hoogstandje worden. De pan goed ingevet met olijfolie, zo stond immers in de beschrijving! Het grillprodukt moest ook ingesmeerd worden met de olie. Het produkt kwam uit diepvries en lag al enige tijd te ontdooien. De pan heet gestookt op de grote pit. Moest goed heet! De gepeperde en ingevette moten erop. Verder zou het allemaal appeltje eitje zijn. De moten zouden vanzelf loskomen van de grill als ze gaar genoeg waren.

Maar dit waren kennelijk andere moten als in het recept. Deze konden pas na enig geweld geweld gekeerd worden. Nog even en we konden aan tafel. Even stressen want alles is tegelijk klaar. De gebakken aardappels kregen donkerbruine randen en de brocolly moest afgegoten worden. De keuken stond plotseling vol rook van de dampende grillpan. De moten kwamen nu wel spontaan los en de rookmelder begon te piep piep piep piep piepen. Gerda kwam los van de barkruk en deed een ongecontroleerd sprongetje richting rookmelder die rustig doorpiepte. Ik had het plotseling erg warm en zag Gerda door het rookgordijn nog steeds bewegingen maken richting rookmelder waar ze niet bij kon. De moten eraf, de gebrande piepers van het vuur. De afzuigkap op vol vermogen. Gelukkig stopte toen de rookmelder ermee. Gerda nog enigzins van slag. Het eten op tafel. De moten waren nog niet gaar van binnen, de aardappelen zwart van buiten de brocolli aan snot. De pan in de vuilnisbak gemikt. Weer een ervaring rijker. Mijn neef wist dat natuurlijk wel.

 

Anekdote ingestuurd door Jan Waterdrinker ( ) op 22-12-07 (ID 918)