Over bloedworst en kaas

Er was eens 'n bloedworst van Duist makelij,
een wonder van hogere worststopperij,
zo rond en krachtig,
zo fris en zo prachtig,
die trots op zichzelf in de winkelkast lei.

Ook lag er een kaasje van Franse komaf,
met korsten en hoeken en brokken eraf,
vol viezige kleuren,
vol putten en scheuren,
en dat een verschrikkelijke lucht van zich gaf.

Jij stinkende kaas, had de bloedworst gezegd,
ik heb me al ziek van benauwdheid gekucht,
hou op met dat muffen,
ik lig hier te puffen,
zeg, schaam jij je niet voor je ak'lige lucht?

Welnee, zei het kaasje, ik schaam me geen zier,
wanneer ik geen lucht gaf, dan lag ik niet hier,
zo ben ik geboren,
ik ruik naar behoren,
dat muffen en puffen is juist m'n plezier.

Toen kwam er een magere heer uit Den Haag,
die z'allelei kocht voor zijn maal van vandaag,
de worst lag te brommen:
zo ver moest't nog kommen,
nu ga ik met hem in dezelfde maag.

De heer ging naar huis en dineerde gezond,
daarna stak ie smullend de kaas in z'n mond,
de lucht vond ie kittig,
de smaak vond ie pittig,
en de bloedworst?
die was voor de maag van zijn hond!

 

Anekdote ingestuurd door Fanny Ansoms op 24-07-03 (ID 92)