MIJN KENNISMAKING MET TELMA NU MIJN VROUW

Ja de wereld kan anders uitkomen dan men het zich voorgesteld heeft, daar weten reeds velen van mee te praten, maar deze geschiedenis wens ik niemand toe.
ik was getrouwd met raymonde mijn eerste vrouw, wij waren beiden op de kermis geboren en getogen, wij kwamen ook uit een reizigersfamilie en leerden zeer jong de knepen van het vak, ik opgegroed in de circus wereld en raymonde op de kermis met een snoepkraam, wij leerden elkaar kennen op een bal in hasselt waar wij stonden met het circus en zij met het snoepkraam, wij zijn getrouwd en kregen 3 kinderen, na het vieren van onze 27 huwelijksverjaardag sloeg het noodlot toe, raymonde werd ziek wij naar de dokter die stuurde ons naar het hospitaal waar men kanker vaststelde zij stierf in volle kermisseizoen na een korte ziekte van 26 dagen, ik ben alleen achtergebleven, maar voor zij stierf zegde ze mij ""moest er wat met mij gebeuren dan moet ge terug iemand vinden binnen de 14 dagen ""
deze zijn verlengd geweest tot 2 jaar ik ben een beetje gaan rondneuzen op bals voor alleenstaanden heb veel kontakten gehad maar na een etentje altijd negatief uitgelopen, de kermis is een ll leven en dat schrikt af
ik ga over de details niet uitpakken anders word dit een boek
op een dag praat ik met een klant over de filippijnen daar hij getrouwd was met een filippijnse en wij zouden samen eens naar ginder gaan, wij werden toen door onze vele kontakten goede vrienden ik heb daar als alleenstaande een beetje een thuis gevonden, op een dag was er een klein feestje en er werden foto's van de filppijnen bekeken, ja ik was geintresseerd wij gingen samen naar ginder, ruby de vrouw van jef gaf komentaar dat is mijn broer in korea dat zijn zijn kinderen dat is zijn huis enz helemaal onderaan zag ik een foto die ik niet kon loslaten met mijn ogen een foto van een mooi lief vrouwtje, onderaan de bladzijde gekomen zegde ruby d'as thelma een goede vriendin van mijn zuster en de bladzijde werd gedraaid en dat is mijn zuster in duitsland en dat en dat ik hoorde niks meer ik zag alleen dat beeld voor mij op die foto, na afloop van het feestje vroeg ik ruby wie thelma was, ah zei ze een vriendin van mijn zuster ze is weduwe met 3 kindere sinds 6 jaar haar man was officier bij het leger, ze zijn met 5 man op patrol geweest en in een hinderlaag gevallen allemaal dood als beesten afgeschoten door de rebellen, ik begon te zweten maar zei niks, ik heb nog twee maand rondgedraaid met dat beeld van dat mooie mijsje voor mijn ogen, de wil was er om wat de vragen maar ik had angst voor het antwoord, op een dag vroeg ik langs mijn neus weg, maar wat zou thelma ihier n belgie willen doen, warop het antwoord kwam trouwen natuurlijk, ik keek haar aan en vroeg hoe moet die er dan uitzien, waarop het antwoord kwam wel enen gelijk gij met haar op zijnen kop waarom vraagd ge dat zijt ge mischien geintresseerd in haar, ik antwoorde k'weet het niet ge kent haar ge kent mij wat denkt ge daarvan, het antwoord was veel belovend het luide , jullie twee samen dat gaat nooit meer uit elkaar, ik heb dan de foto meegekregen en schreef die nacht mijn eerste brief s'anderendaags een tweede een derde enz...
het toeval of wat anders wilde dat het antwoord op de eerste brief kwam op de verjaardag dat ik raymonde naar het hospitaal gebracht heb in coma, de tweede op de verjaardag van haar sterven, de derde op de verjaardag van de begrafenis, de vierde samen met een brief van een notaris in luxemburg dat ik nog sucsessie rechten moest betalen enz...ik begin zelfs te denken dat raymonde ons een beetje meegeholpen heeft
wij hebben 6 maanden brieven geschreven voor ik naar ginder kon gaan na de laatste kermis, thelma was reeds naar manilla gekomen om de papieren op te starten, waar zij toen verbleef was een telefoon op 6 december heb ik voor de eerste maal met haar gepraat, ze zegde mij dat een nichtje van ruby daar ook was en dat die ging afkomen naar belgie om op de kinderen van ruby te passenen ze had een t schirt meegegeven die ik moest aantrekken als ik buiten kwam in de luchthaven zo kon ze mij gemakelijker herkennen en zeker niet mijn valiezen aan iemand geven om te helpen dragen want anders kunnen die gestolen worden er lopen dieven genoeg rond

3 weken later aankomst in manilla vertrokken in de bijtende koude met warme winterkleren, in het vliegtuig was het niet warm door de aircon, in de luchthaven de emigratiedienst aircon, bagaze en valiezen ophalen aircon, douane niks aan te geven nog aircon, buiten komen whaw t'is hier warm ik begin te zweten ik kijk naar de andere zijde van de straat honderden mischien wel duizenden mensen ze kijken ik kijk ook waar is thelma ik loop stilletjes vooruit mijn wagentje met ongeveer 50 kg kleren en geschenken en daar boven op een orchidee gekocht in de rapte in singapoor we zijn toch pogi he? waar staat ze hoe is ze gekleed !!!! gekleed zij kan mij niet herkennen ik heb mijn t schirt niet aan, terug balik balik naar binnen schit in welke valies zit dat ding, na 3 valiezen omgedraait te hebben en de vierde opende zag ik dat ding liggen, snel mijn lederen jas uitgetrokken dat t schirt over mijn dik winterhemd getrokken en terug naar buiten, mensen mensen wat is het hier warm traagjes vooruit kijkend naar al die gezichten langzaam lopend, thelma waar zit ge ge hebt beloofd om hier op mij te wachten, opeens komt er beweging in die menigte een man komt naar mij toe recht naar mij schit mijn valiezen die komt mijn valiezen stelen, mijn armen leggen zich beschermend over mijn hebben en houden in mijn hoofd gonst het van de warmte en de zekerheid dat ik zal moeten vechten om mijn valiezen te beschermen, die komt dichter en dichter nog 30 meter ik begin mij klaar te maken voor de vechtpartij nog 20 meter ik kan wel mijn mannetje staan maar die heeft mischien tai boksen geleerd dat ziet er een bonk van een kerel uit dan zal het moeilijk worden voor mij, nog 10 meter hij kijkt mij in de ogen recht in het midden van mijn ogen ik voel mij zoals een muisje tegen over de kat, nog 5 meter hij steekt zijn armen vooruit met handen als koolschoppen, moeder moeder ik ga hier sterven en dan nog in een vreemd land, nog 2 meter de man opend zijn mond klaar om toe te happen en hij zegd sorry sir are you mister seth waarop ik antwoorde met schorre keel yes ok zei hij dan en hij wees met zijn vinger naar de overkant van de straat, ik keek naar die richting en ik zag ze staan helemaal in het wit en zij keek naar mij met een verwachtende blik, ik gritste de doos met de orchidee nog vlug mee rende naar haar tilde haar op en kuste haar ze was zoals ik mij haar voorgesteld had wij gingen samen weg stapten een taxi in en reden naar fort bonifacio waar wij logeerden bij vrienden van thelma daar aangekomen iedereen een handje gegeven en toen verchoot ik mij dood !!!!!! mijn valiezen waar zijn mijn valiezen ik ben mijn valiezen vergeten aan de vlieghaven mijn geschenken mijn kleren alles weg wat moet ik doen wat moet ik doen, thelma zag mij rood worden en dan wit en ze vroeg mij wat gebeurd er zijt ge ziek ge zweet zo hard, ik had tranen in mijn ogen al die mooie geschenken die ik meegebracht had, stom van mij ik ben mijn valiezen verloren, ik zei het haar met bevende stem dat ik geschenkjes meegebracht had en snoep voor de kinderen maar dat ik mijn valiezen aan het vliegveld vergeten was, ze schoot in een lach de andere mensen keken naar haar en vroegen bakit bakit waarom waarom en thelma vertelde in tagalo van de vergeten valiezen , daarop schoot iedereen in een lach de mensen op de straat kwamen toegelopen wat gebeurd hier de geschiedenis werd terug verteld aan de anderen die het weer verder vertelden aan anderen maar ik kon er niet mee lachen ik werd eerst razend kwaad en keek dan beteuterd en verslagen toe waarop thelma mij bij de arm nam en met tranen in de ogen van het lachen mij naar de slaapkamer trok de deur opendeed en mijn ogen puilden uit daar stonden ze allemaal mooi op een rijtje mijn valiezen.
wat was er gebeurt die man was de schoonbroer van ruby, politie officier in mindanao, die heeft thelma vergezeld naar de vlieghaven, wij zijn vertrokken met een taxi en hij heeft die valiezen naar pembo (fort bonifacio) gebracht, thelma had afgesproken met de taxi driver om een beetje rond te rijden zodat ik wat zag van manilla en dan zijn we ook naar pembo gereden maar mijn valiezen waren daar rapper als ik

dat was mijn kennismaking met thelma een dag om nooit te vergeten
ik was direkt gekend van alle inwoners in pembo en als wij 14 dagen later (de tijd om de papieren aan te vragen) in tacurong toekwamen vroeg iedereen, sir d'ont forget your .......waarop ik antwoorde wala problema po maramig salamat en paalam

Groetjes.

 

Anekdote ingestuurd door Subito ( ) op 12-01-08 (ID 928)