de tijd van toen: 70 plussers - TE BEWAREN
-
jadi - Lid geworden op: 25 mei 2006, 17:54
- Locatie: de boterstad
Sorry pluk ik heb je verward met bertje.Bertje mijn ma zaliger vertelde me dat tijdens de bombardementen het station van Kortrijk plat lag.En zij is met enkele vriendinnen met de fiets gaan zien.Weet jij daar iets vanbertje schreef:en zo wisten we al rap wat oorlog betekende en moesten we elders naar school ook want de duitsers namen alle gebouwen in beslag zoals ook onze school,wij moesten dan naar scool in een soort zaaltje boven een huis, dat vonden we dan weer plezant.
als ik 14 jaar was wilde ik naar de vakschool maar ik mocht niet van mijn moeder uit schrik voor de bombardementen op kortrijk, groeten van bertje
't Is goed in eigen hart te kijken nog even voor het slapen gaan.
Of ik van dageraad tot avond geen enkel hart heb zeer gedaan.
Of ik van dageraad tot avond geen enkel hart heb zeer gedaan.
-
jeronimo - Lid geworden op: 23 jan 2005, 22:18
- Locatie: pajottenland
Hallo pluk,
Wat ben ik blij dat er toch iemand is die van vroeger nog iets kan en wil vertellen.
Nu vandaag niet ,( moet (mag) met ons vierstemmig koor een concert zingen samen met de harmonie.
tot nog nekie
Wat ben ik blij dat er toch iemand is die van vroeger nog iets kan en wil vertellen.
Nu vandaag niet ,( moet (mag) met ons vierstemmig koor een concert zingen samen met de harmonie.
tot nog nekie
niet wat ge zegt telt maar hoe ge het zegt.
-
Pluk - Lid geworden op: 02 jan 2003, 20:51
- Locatie: Merida Mexico
jeronimo schreef:Hallo pluk,
dat er toch iemand is die van vroeger nog iets kan en wil vertellen.
Ja Jeronimo,
daar zegt ge nog eens iets, kent ge dat nog : 'wille, wille maar nie kunne kunne' ?
t'Is goed in t'eigen hart te kijken...
-
jeronimo - Lid geworden op: 23 jan 2005, 22:18
- Locatie: pajottenland
Zoals beloofd, hier ben ik dan.
Onder de oorlog waren er veel producten die men niet meer kon vinden tenzij op de zwarte markt.
Zo werd kofie vervangen door "malt", dit was gebrande gerst,
heb nog een trommeltje liggen om te branden op de leuvense stoof.
Boter was onbetaalbaar dus moesten de mensen het stellen met hun weinige grammen margarine, op de buiten kon men wel aan "vet" (reusel) geraken, hoeveel stadsmensen gingen 's zondags namiddag
niet op zoek naar wat extra.op zaterdag werd er gewerkt tot vier uur .
Melk was ook niet wat het zijn moest, ze had een blauwe schijn van het dopen met water. Van bier kon men niet zat worden, de lambiek was ook maar "fluitjesbier" Het brood was soms oneetbaar, 't schijn werd er kastangemeel in verwerkt.In de geburen was er een bakker die wit brood verkocht ( in het zwart) aan 27 Fr, hij kon niet genoeg bakken.
Ieder huisgezin was ingeschreven in één winkel waar men alles met
zegels kon krijgen ( als het er was).
Schoenen stonden ook op de bon en ze waren dan nog niets waard.
Jonge meisjes droegen " blokschoenen" dit waren schoenen met een plooibaren houten zool. Zijden kousen waren er niet te vinden, en hoe inventief men ook niet was, de benen werden ingestreken met een cichorei oplossing en er werd een dun lijntje achter op de kuiten getrokken met "sterke koffie". wol was moeilijk om krijgen en zo werden oude spullen afgetrokken, op strengen gerolt, gewassen en soms geverft om eens een andere kleur te hebben.
Naar school gingen we met een gelapte broek en een pull die al dienst gedaan had voor een paar anderen, we hadden twee kilometer te lopen naar school op "klompen" waar vader een lap van een autoband opgezet had, kwestie van niet te verslijten
Een versleten laken werd in 't midden door geknipt en de zijkanten aan mekaar gestikt? er was ook een tekort aan dekens en in de winter
legden we onze jassen op het bed.
Toen waren het nog winters!!! 's avonds ging moeder de bedden strijken om de kilte weg te nemen en we kregen een warme stenen kruik mee, geloof het of niet maar de ijskegels hingen aan het deken onder de neus, en ja er stond ijs op de pispot.
De "jonge" mensen moesten dat nu eens meemaken, wedden dat ze gingen betogen! maar dat kon toen niet.
De goede oude tijd zeggen ze, n' geluk dat we het nu beter hebben.
heb nog zóveel te vetellen maar dat is voor ne volgende keer.
Onder de oorlog waren er veel producten die men niet meer kon vinden tenzij op de zwarte markt.
Zo werd kofie vervangen door "malt", dit was gebrande gerst,
heb nog een trommeltje liggen om te branden op de leuvense stoof.
Boter was onbetaalbaar dus moesten de mensen het stellen met hun weinige grammen margarine, op de buiten kon men wel aan "vet" (reusel) geraken, hoeveel stadsmensen gingen 's zondags namiddag
niet op zoek naar wat extra.op zaterdag werd er gewerkt tot vier uur .
Melk was ook niet wat het zijn moest, ze had een blauwe schijn van het dopen met water. Van bier kon men niet zat worden, de lambiek was ook maar "fluitjesbier" Het brood was soms oneetbaar, 't schijn werd er kastangemeel in verwerkt.In de geburen was er een bakker die wit brood verkocht ( in het zwart) aan 27 Fr, hij kon niet genoeg bakken.
Ieder huisgezin was ingeschreven in één winkel waar men alles met
zegels kon krijgen ( als het er was).
Schoenen stonden ook op de bon en ze waren dan nog niets waard.
Jonge meisjes droegen " blokschoenen" dit waren schoenen met een plooibaren houten zool. Zijden kousen waren er niet te vinden, en hoe inventief men ook niet was, de benen werden ingestreken met een cichorei oplossing en er werd een dun lijntje achter op de kuiten getrokken met "sterke koffie". wol was moeilijk om krijgen en zo werden oude spullen afgetrokken, op strengen gerolt, gewassen en soms geverft om eens een andere kleur te hebben.
Naar school gingen we met een gelapte broek en een pull die al dienst gedaan had voor een paar anderen, we hadden twee kilometer te lopen naar school op "klompen" waar vader een lap van een autoband opgezet had, kwestie van niet te verslijten
Een versleten laken werd in 't midden door geknipt en de zijkanten aan mekaar gestikt? er was ook een tekort aan dekens en in de winter
legden we onze jassen op het bed.
Toen waren het nog winters!!! 's avonds ging moeder de bedden strijken om de kilte weg te nemen en we kregen een warme stenen kruik mee, geloof het of niet maar de ijskegels hingen aan het deken onder de neus, en ja er stond ijs op de pispot.
De "jonge" mensen moesten dat nu eens meemaken, wedden dat ze gingen betogen! maar dat kon toen niet.
De goede oude tijd zeggen ze, n' geluk dat we het nu beter hebben.
heb nog zóveel te vetellen maar dat is voor ne volgende keer.
niet wat ge zegt telt maar hoe ge het zegt.
-
jadi - Lid geworden op: 25 mei 2006, 17:54
- Locatie: de boterstad
Hoe boeiend allemaal,ik ben begonnen met lezen waar ik vorige keer gestopt ben.Ben nu nog maar klaar 
niet opgeven hoor lieve mensen.Ik vindt het van iedereen heel interresant.Dank zij jullie kom ik nog iets te weet over vroeger.
Bedankt
niet opgeven hoor lieve mensen.Ik vindt het van iedereen heel interresant.Dank zij jullie kom ik nog iets te weet over vroeger.Bedankt
't Is goed in eigen hart te kijken nog even voor het slapen gaan.
Of ik van dageraad tot avond geen enkel hart heb zeer gedaan.
Of ik van dageraad tot avond geen enkel hart heb zeer gedaan.
-
jeronimo - Lid geworden op: 23 jan 2005, 22:18
- Locatie: pajottenland
Bedankt Jadi, dit was een aanmoediging om toch nog voort te doen.
Wat waren we in onze tijd op veertienjarige ouderdom nog onbeholpen, we waren thuis met twee broers en vier zussen, een klein boerderijtje, juist genoeg om te overleven, maar gaan werken dat mocht niet, de boeren voelden zich een standje hoger dan het werkvolk, zo bleven mijn twee oudere zussen en broer thuis op het bedrijf waar op sommige momenten alle hens aan dek geblazen werd zodat zelfs de kleinsten moesten meehelpen, in de winter was het komkommertijd, dan zag ik de zussen en moeder een centje bijverdienen met te werken voor een kledingwinkel, meestal regenjassen stikken.
1947, een paar jaar na de oorlog was er een tekort kleding en moeder besliste, wordt gij kleermaker jong, ne propere stiel en nooit in slecht weder moeten werken.
Niet de dichtstbijzijnde school werd gekozen, een staatsschool, neen, dat was een oord van verderf zo meisjes en jongens samen.
Ik nam drie trams om ter bestemming te komen, ja en dan nog een kwartier te voet, zo waren we ander half uur onderweg, ja ’s morgens om zeven uur vertrekken en ’s avonds om half acht thuis, zou men dat aan de jeugd van tegenwoordig nog moeten vragen ????
Na vier jaar beroepsschool hadden we ons diploma, we konden aan de slag, maar !!!!!!
Iedereen had na de jaren van schaarste de nodige kleding in hun kleerkast hangen.
Met de Amerikanen had ook de confectie had zijn intrede gedaan, en, ofwel kon men aan de slag bij een maatkleermaker waar nog de nadruk gelegd werd op handwerk en er een vakman gevraagd werd. of gaan werken in een naaiatelier waar ge op de band stond en dag in dag uit hetzelfde werk moest doen, daarvoor had ik toch geen vier jaar school gelopen.
Ik kan me goed inleven in de jonge mensen die niet aan de slag geraken, neen in die tijd was er geen tegemoetkoming voor werkzoekenden, Ik was ingeschreven bij de algemene dienst voor
werkloosheid en arbeidsbemiddeling , kogelstraat 6 te Brussel maar besefte vlug dat het van hier niet zou komen. In die tijd was er maar een krant die werkaanbiedingen publiseerde
Le soir drukte voor agence Rossel, om een uur kwam de middageditie uit met de nieuwe annoncen, vlug kijken en wanneer er een werkaanbieding was met tram of bus er naartoe maar de zin die ik toen gewoonlijk te horen kreeg bonst nog altijd mijn oren .
Je regrette monsieur, la place est déja prise.. Zo heb ik dan voortgesukkeld tot aan mijn legerdienst, echt dit was een keerpunt in mijn leven.
Over mijn legerdienst heb ik hier op sennet uitvoerig verteld, de volgende keer zal het gaan over mijn overgang van kleermaker naar tuinbouwer.
Wat waren we in onze tijd op veertienjarige ouderdom nog onbeholpen, we waren thuis met twee broers en vier zussen, een klein boerderijtje, juist genoeg om te overleven, maar gaan werken dat mocht niet, de boeren voelden zich een standje hoger dan het werkvolk, zo bleven mijn twee oudere zussen en broer thuis op het bedrijf waar op sommige momenten alle hens aan dek geblazen werd zodat zelfs de kleinsten moesten meehelpen, in de winter was het komkommertijd, dan zag ik de zussen en moeder een centje bijverdienen met te werken voor een kledingwinkel, meestal regenjassen stikken.
1947, een paar jaar na de oorlog was er een tekort kleding en moeder besliste, wordt gij kleermaker jong, ne propere stiel en nooit in slecht weder moeten werken.
Niet de dichtstbijzijnde school werd gekozen, een staatsschool, neen, dat was een oord van verderf zo meisjes en jongens samen.
Ik nam drie trams om ter bestemming te komen, ja en dan nog een kwartier te voet, zo waren we ander half uur onderweg, ja ’s morgens om zeven uur vertrekken en ’s avonds om half acht thuis, zou men dat aan de jeugd van tegenwoordig nog moeten vragen ????
Na vier jaar beroepsschool hadden we ons diploma, we konden aan de slag, maar !!!!!!
Iedereen had na de jaren van schaarste de nodige kleding in hun kleerkast hangen.
Met de Amerikanen had ook de confectie had zijn intrede gedaan, en, ofwel kon men aan de slag bij een maatkleermaker waar nog de nadruk gelegd werd op handwerk en er een vakman gevraagd werd. of gaan werken in een naaiatelier waar ge op de band stond en dag in dag uit hetzelfde werk moest doen, daarvoor had ik toch geen vier jaar school gelopen.
Ik kan me goed inleven in de jonge mensen die niet aan de slag geraken, neen in die tijd was er geen tegemoetkoming voor werkzoekenden, Ik was ingeschreven bij de algemene dienst voor
werkloosheid en arbeidsbemiddeling , kogelstraat 6 te Brussel maar besefte vlug dat het van hier niet zou komen. In die tijd was er maar een krant die werkaanbiedingen publiseerde
Le soir drukte voor agence Rossel, om een uur kwam de middageditie uit met de nieuwe annoncen, vlug kijken en wanneer er een werkaanbieding was met tram of bus er naartoe maar de zin die ik toen gewoonlijk te horen kreeg bonst nog altijd mijn oren .
Je regrette monsieur, la place est déja prise.. Zo heb ik dan voortgesukkeld tot aan mijn legerdienst, echt dit was een keerpunt in mijn leven.
Over mijn legerdienst heb ik hier op sennet uitvoerig verteld, de volgende keer zal het gaan over mijn overgang van kleermaker naar tuinbouwer.
niet wat ge zegt telt maar hoe ge het zegt.
-
jeronimo - Lid geworden op: 23 jan 2005, 22:18
- Locatie: pajottenland
Hallo pluk,
Ja man, ik herken veel van uw vertellingen.
Dat van die slam heb ik hier ook ergens verteld, als ge er geen hout kon bijsteken ging de stoof uit.
Bij ons werden de telefoonpalen afgezaagd en daarom moesten de mensen palenwacht doen iedereen was verantwoordelijk voor drie palen
Als ge van de steenweg spreekt, is het die van Ninove naar Brakel?
De eerste Engelsen die wij zagen was op een zondag rond drie uur.
Het waren drie pantservoertuigen op rubber banden, een paar kilometer verder is er ene afgeschoten, het is maar twee dagen later dat er met ganse kolonnes paseerden, neen niet langs de steenweg Ninove- Brussel maar ze namen de oude Geeraardsbergse baan.
Neen, wij hadden geen vlag maar ons moeder scheurde een laken in stukken en het werd een driekleurvlag, ja de stukken werden nat aan elkaar gestikt. Tussen de eerste blindees en de kolonnes trokken de Duitsers op aftocht met paard en kar. In Wambeek hadden er zich ne groep verschanst in de gebouwen van de brouwerij en werden aangevallen door de witten 'n geluk dat ze hulp kregen van de Engelsen,
om hun aftocht te dekken staken ze de boerderij in brand.
Ik weet niet juist waar het staat maar ik denk dat ik ergens een bijdrage over die tijd geschreven heb.
Allé doe ze daar de groeten in Polare of Aspelare.
Ja man, ik herken veel van uw vertellingen.
Dat van die slam heb ik hier ook ergens verteld, als ge er geen hout kon bijsteken ging de stoof uit.
Bij ons werden de telefoonpalen afgezaagd en daarom moesten de mensen palenwacht doen iedereen was verantwoordelijk voor drie palen
Als ge van de steenweg spreekt, is het die van Ninove naar Brakel?
De eerste Engelsen die wij zagen was op een zondag rond drie uur.
Het waren drie pantservoertuigen op rubber banden, een paar kilometer verder is er ene afgeschoten, het is maar twee dagen later dat er met ganse kolonnes paseerden, neen niet langs de steenweg Ninove- Brussel maar ze namen de oude Geeraardsbergse baan.
Neen, wij hadden geen vlag maar ons moeder scheurde een laken in stukken en het werd een driekleurvlag, ja de stukken werden nat aan elkaar gestikt. Tussen de eerste blindees en de kolonnes trokken de Duitsers op aftocht met paard en kar. In Wambeek hadden er zich ne groep verschanst in de gebouwen van de brouwerij en werden aangevallen door de witten 'n geluk dat ze hulp kregen van de Engelsen,
om hun aftocht te dekken staken ze de boerderij in brand.
Ik weet niet juist waar het staat maar ik denk dat ik ergens een bijdrage over die tijd geschreven heb.
Allé doe ze daar de groeten in Polare of Aspelare.
niet wat ge zegt telt maar hoe ge het zegt.
-
jadi - Lid geworden op: 25 mei 2006, 17:54
- Locatie: de boterstad
Dag lieve mensen ik heb net bijgelezen ik laat het zover niet meer komen als de andere keer.Het leest enorm boeiend,doe zo verder.Sorry maar ik ben vergeten wat slam is.Ik weet wel dat ik het ergens gelezen heb.slam=kolengruis?
Tot de volgende keer kom zeker nog terug
ik laat het zover niet meer komen als de andere keer.Het leest enorm boeiend,doe zo verder.Sorry maar ik ben vergeten wat slam is.Ik weet wel dat ik het ergens gelezen heb.slam=kolengruis?Tot de volgende keer kom zeker nog terug
't Is goed in eigen hart te kijken nog even voor het slapen gaan.
Of ik van dageraad tot avond geen enkel hart heb zeer gedaan.
Of ik van dageraad tot avond geen enkel hart heb zeer gedaan.
-
Pluk - Lid geworden op: 02 jan 2003, 20:51
- Locatie: Merida Mexico
Bedankt voor de aanmoediging Jadi,jadi schreef:Dag lieve mensen ik heb net bijgelezen :oops: ik laat het zover niet meer komen als de andere keer.Het leest enorm boeiend,doe zo verder.Sorry :oops: maar ik ben vergeten wat slam is.Ik weet wel dat ik het ergens gelezen heb.slam=kolengruis?
Tot de volgende keer kom zeker nog terug
Ik weet niet of slam van kolengruis gemaakt werd, maar het was een dikke natte zwarte pap.
Vroeger werd in de kachels kolen gebrand. Die werden aan huis geleverd me een stootkar. (Nu, bij ons toch). Als je geen keldergat voor kolen had, zoals wij, dan moesten ze met de zakken kolen door het huis, naar achter in de stal. Een vuil werkje.
Als er geen kolen te krijgen waren, dan werd het slam. Je kon goed merken dat het slam was want de zakken drupten van het nat. En zo het hele huis door..geen lachertje..
En ik geloof dat Jeronimo eerder beschreef wat een miserie het was om dat in brand te houden.
Antraciet waren de meest gegeerde kolen en duurste kolen. Maar soms heel moeilijk om aan te geraken. Het was dan ook beter om den oeljemarshang (kolenventer) tot vriend te houden.
-
jeronimo - Lid geworden op: 23 jan 2005, 22:18
- Locatie: pajottenland
aan de lezers van ........
Wel de antracite kwam van de het kolenbekken van Charleroi
en omsterken, er waren verschillende maten
5/10 was voor de fabrieken, werden in de grote stoomketels gebruikt
Dan had ge de 6/12 voor de centrale verwarming.
En de duurste was de 12/24 voor de kachels "continue" dit was een kachel die dag en nacht bleef branden, men had er geen omziens naar, alleen eenmaal per week de asbak leeghalen. (alleen voor de rijken.)
De gewone mensen hadden een Leuven stoof of een cuisinière.
Werden 's morgens aangestoken en moest de ganse dag" in d'oog"
gehouden worden hierin werden gekalibreede vette en halfvette kolen gebrand.( indien ze voorhanden waren)
Meest moest men zich kontent stellen met gruis of eitjes, dit was
geperst gruis in eivorm, ze brandden vrij goed. het gruis werd in de kolenbak gemengt met water om niet te stuiven en om het vuur wat te remmen, ook mengde men het met zagemeel.Dan waren er ook
de ongekalibreerde kolen, we noenden het "tout venant",
en ja er was ook nog de slam, dit was het stof en alle vuiligheid ,
werd nat verkocht omdat stof niet om verhandelen was, brande zeer slecht, zonder andere kolen of hout kon men het niet brandend houden.
Bij ons ging men de spoorwegberm ondergraven, die was aangevuld
met afval van de mijnen, in Limburg wist men wel wat " terrils"waren.
Ja, toen wist men wel wat zuinig leven was.
Wel de antracite kwam van de het kolenbekken van Charleroi
en omsterken, er waren verschillende maten
5/10 was voor de fabrieken, werden in de grote stoomketels gebruikt
Dan had ge de 6/12 voor de centrale verwarming.
En de duurste was de 12/24 voor de kachels "continue" dit was een kachel die dag en nacht bleef branden, men had er geen omziens naar, alleen eenmaal per week de asbak leeghalen. (alleen voor de rijken.)
De gewone mensen hadden een Leuven stoof of een cuisinière.
Werden 's morgens aangestoken en moest de ganse dag" in d'oog"
gehouden worden hierin werden gekalibreede vette en halfvette kolen gebrand.( indien ze voorhanden waren)
Meest moest men zich kontent stellen met gruis of eitjes, dit was
geperst gruis in eivorm, ze brandden vrij goed. het gruis werd in de kolenbak gemengt met water om niet te stuiven en om het vuur wat te remmen, ook mengde men het met zagemeel.Dan waren er ook
de ongekalibreerde kolen, we noenden het "tout venant",
en ja er was ook nog de slam, dit was het stof en alle vuiligheid ,
werd nat verkocht omdat stof niet om verhandelen was, brande zeer slecht, zonder andere kolen of hout kon men het niet brandend houden.
Bij ons ging men de spoorwegberm ondergraven, die was aangevuld
met afval van de mijnen, in Limburg wist men wel wat " terrils"waren.
Ja, toen wist men wel wat zuinig leven was.
niet wat ge zegt telt maar hoe ge het zegt.
-
jadi - Lid geworden op: 25 mei 2006, 17:54
- Locatie: de boterstad
Jeronimo en Pluk hartelijk bedankt voor de uitleg ik ben van geboortejaar 1950 en de kolenmarchand heb ik ook gekend ze waren precies zwarte pieten zo zag ik dat als kind,en kolen waren kolen voor mij,dus heel interresant om te weten antraciet kende ik wel.Maar niet in detail.Brikken ook maar dit door mensen zoals jullie die het willen uitleggen
Hartelijk dank voor de uitleg tot wat later eens.Kom zeker terug.Was blij met het vlugge antwoord.
Hartelijk dank voor de uitleg tot wat later eens.Kom zeker terug.Was blij met het vlugge antwoord.
't Is goed in eigen hart te kijken nog even voor het slapen gaan.
Of ik van dageraad tot avond geen enkel hart heb zeer gedaan.
Of ik van dageraad tot avond geen enkel hart heb zeer gedaan.