Le Bobo
-
A Claude - Lid geworden op: 22 jul 2026, 13:47
DIRTY WORK
Vorig weekend moest ik me voorbereiden voor een darmonderzoek in onze stadskliniek. Mijn huisarts had mij dat aangeraden vanwege een kleine test die je bij de apotheker kan kopen voor een prikje. In de wc vlug wat shit opvangen, een staaltje ervan nemen, vermengen met vloeistof en dan opsturen naar het labo. Bij de volgende consultatie hoorde ik mijn dokter zeggen: "Mijnheer, je moet een coloscopie-onderzoek laten uitvoeren, er is bloed gevonden in je test, en dat is nooit een goed teken, kan op poliepen wijzen of zelfs darmkanker. Een coloscopie is het meest nauwkeurige onderzoek van het slijmvlies van de gehele dikke darm en eventueel het laatste deel van de dunne darm. Via een miniatuurcamera - gemonteerd in een soepele, dunne buis (=de endoscoop) - wordt de binnenkant van de dikke darm en het einde van de dunne darm bekeken.
Dat betekende dat ik drie dagen lang een streng vezelarm dieet mocht volgen. En dan een poederdrankje mocht innemen. De procedure deed ik gisteravond en moest ik nog herhalen eens herhalen vandaag om 6u 'sochtends. Dat drankje dat naar rioolwater smaakt is een laxeermiddel op basis van macrogol dat wordt gebruikt om de darmen volledig leeg te maken vóór een onderzoek zoals een coloscopie. Het wordt geleverd als poeder dat je oplost in water en in een grote hoeveelheid moet opdrinken. Ach ja, na het eerste glas had ik meteen spijt en ook 't schijt. Een minuutje later rende ik naar de wc en spoot er al een eerste bruingele diarree waterval uit mijn kont.Yes shit happens...
Vannacht bromde er een insect in mijn slaap kamer, recht naar mijn aars, was het een strontvlieg?
En dus mocht ik mij vandaag aanmelden in de stadskliniek dienst gastro, om 13u20. Ik kreeg meteen een lichtblauw patiënten-kleedje aangeboden, ook mijn dure boxershort moest uit, ik voelde mij even een pasgeboren baby. Ach ja mijn beroemde vriend/kunstschilder Jan B. zei ooit dat ik in de anale fase ben blijven hangen. "De banale fase", lachte ik terug.
Even later rolde een Afrikaan mijn ziekbed, racend door de strontbruingeverfde gangen om dan met de lift tot de 2de etage te dalen, waar ik moest zijn voor de coloscopie.
Ach ja, bijna een uur lang lag ik moederziel alleen,bij een open raam die een frisse wind blies over mijn lijf. Het acute probleem was dat ik binnen een half uurtje belangrijke medicatie moest slikken. De verpleegsters hadden mij al gemeld dat het bijna mijn beurt was. De tijd verstreek en er gebeurde niks of jawel: ze kwamen een katheder in mijn linkerarm plaatsen. Intussen begon ik lichte paniek te voelen. Achter het gordijntje naast mij hoorde ik een mannenstem, deze patiënt werd wel meteen weggebracht voor een coloscopie. Ik sprak de voorbijstappende dokteres erover aan. Ze sprak mij bits toe: er zijn nog vier wachtenden voor u. "Yes", dacht ik," Ik moest in actie treden. Ik sprak de poetsvrouw aan: "Mevrouw, kan je me helpen, ik heb plots een bloeding aan mijn poep." Bullshit natuurlijk, maar je kan in het leven maar best inventief zijn.
Ik opende traag mijn ogen, drie mensen waren over mij gebogen en fluisterden: "Dag mijnheer, de coloscopie is goed verlopen, u kan nu uw medicatie innemen." Een tijdje later toen ik weer in de ziekenkamer lag, kreeg ik een frisdrank met een wafeltje en even later kwam de behandelende arts mij het nieuws brengen: "Zo Claude, niks abnormaals gevonden tijdens het onderzoek, tot over tien jaar."
Eind goed al goed, de dure bescheten factuur zal snel volgen. En zo worden deze specialisten stinkend rijk. Ach ja, they can kiss my ass. Het is immers dirty work.
Thuis grinnikte mijn broer:"Morgen Claude, gaan we naar dat gezellige Brusselse restaurant om een zwarte pens met appelmoes te degusteren."
Dat is inderdaad nog steeds mijn favoriete gerecht...
Vorig weekend moest ik me voorbereiden voor een darmonderzoek in onze stadskliniek. Mijn huisarts had mij dat aangeraden vanwege een kleine test die je bij de apotheker kan kopen voor een prikje. In de wc vlug wat shit opvangen, een staaltje ervan nemen, vermengen met vloeistof en dan opsturen naar het labo. Bij de volgende consultatie hoorde ik mijn dokter zeggen: "Mijnheer, je moet een coloscopie-onderzoek laten uitvoeren, er is bloed gevonden in je test, en dat is nooit een goed teken, kan op poliepen wijzen of zelfs darmkanker. Een coloscopie is het meest nauwkeurige onderzoek van het slijmvlies van de gehele dikke darm en eventueel het laatste deel van de dunne darm. Via een miniatuurcamera - gemonteerd in een soepele, dunne buis (=de endoscoop) - wordt de binnenkant van de dikke darm en het einde van de dunne darm bekeken.
Dat betekende dat ik drie dagen lang een streng vezelarm dieet mocht volgen. En dan een poederdrankje mocht innemen. De procedure deed ik gisteravond en moest ik nog herhalen eens herhalen vandaag om 6u 'sochtends. Dat drankje dat naar rioolwater smaakt is een laxeermiddel op basis van macrogol dat wordt gebruikt om de darmen volledig leeg te maken vóór een onderzoek zoals een coloscopie. Het wordt geleverd als poeder dat je oplost in water en in een grote hoeveelheid moet opdrinken. Ach ja, na het eerste glas had ik meteen spijt en ook 't schijt. Een minuutje later rende ik naar de wc en spoot er al een eerste bruingele diarree waterval uit mijn kont.Yes shit happens...
Vannacht bromde er een insect in mijn slaap kamer, recht naar mijn aars, was het een strontvlieg?
En dus mocht ik mij vandaag aanmelden in de stadskliniek dienst gastro, om 13u20. Ik kreeg meteen een lichtblauw patiënten-kleedje aangeboden, ook mijn dure boxershort moest uit, ik voelde mij even een pasgeboren baby. Ach ja mijn beroemde vriend/kunstschilder Jan B. zei ooit dat ik in de anale fase ben blijven hangen. "De banale fase", lachte ik terug.
Even later rolde een Afrikaan mijn ziekbed, racend door de strontbruingeverfde gangen om dan met de lift tot de 2de etage te dalen, waar ik moest zijn voor de coloscopie.
Ach ja, bijna een uur lang lag ik moederziel alleen,bij een open raam die een frisse wind blies over mijn lijf. Het acute probleem was dat ik binnen een half uurtje belangrijke medicatie moest slikken. De verpleegsters hadden mij al gemeld dat het bijna mijn beurt was. De tijd verstreek en er gebeurde niks of jawel: ze kwamen een katheder in mijn linkerarm plaatsen. Intussen begon ik lichte paniek te voelen. Achter het gordijntje naast mij hoorde ik een mannenstem, deze patiënt werd wel meteen weggebracht voor een coloscopie. Ik sprak de voorbijstappende dokteres erover aan. Ze sprak mij bits toe: er zijn nog vier wachtenden voor u. "Yes", dacht ik," Ik moest in actie treden. Ik sprak de poetsvrouw aan: "Mevrouw, kan je me helpen, ik heb plots een bloeding aan mijn poep." Bullshit natuurlijk, maar je kan in het leven maar best inventief zijn.
Ik opende traag mijn ogen, drie mensen waren over mij gebogen en fluisterden: "Dag mijnheer, de coloscopie is goed verlopen, u kan nu uw medicatie innemen." Een tijdje later toen ik weer in de ziekenkamer lag, kreeg ik een frisdrank met een wafeltje en even later kwam de behandelende arts mij het nieuws brengen: "Zo Claude, niks abnormaals gevonden tijdens het onderzoek, tot over tien jaar."
Eind goed al goed, de dure bescheten factuur zal snel volgen. En zo worden deze specialisten stinkend rijk. Ach ja, they can kiss my ass. Het is immers dirty work.
Thuis grinnikte mijn broer:"Morgen Claude, gaan we naar dat gezellige Brusselse restaurant om een zwarte pens met appelmoes te degusteren."
Dat is inderdaad nog steeds mijn favoriete gerecht...
-
A Claude - Lid geworden op: 22 jul 2026, 13:47
I'M YOUR PRIVATE CHATTER
Bijna iedereen chat de laatste decennia wat af via Facebook en andere sociale media. Ja, het is belangrijk om veel sociale contacten te hebben. Onze planeet is immers een klein dorp geworden.
In een mum van tijd mail je van Amerika tot in Afrika en van op de Noordpool tot in de Sahara. Je kan ook even chatten met je idolen, niet met allemaal uiteraard. Sommigen zijn werkelijk onbereikbare sterren.The sky is the limit. Zo heb ik met enkele Hollywood-acteurs gechat, ach dat zijn ook maar mensen zoals jij en ik. Vandaag schitteren ze, morgen lijken ze op oude duivels.
Te veel van het goede is immers ook niet positief. De ouwe gulden middenweg is nog steeds het beste, maar niet altijd. Bij kunstenaars mag er wel een hoek af zijn, enkel dan ben je als artiest voor de wereld interessant genoeg. Jawel, ook zangers en acteurs mogen een beetje speciaal zijn, dat vult sneller hun portemonnee. Toch zijn ze op een bepaald moment out of time, worden paria’s die men op straat of bij de bakker liever niet tegenkomt.
Do you remember M.J.? Deze Afro-Amerikaanse zanger had vlak voor hij stierf een zichtbare lijdensdruk. Zijn liedje was uitgezongen. Heal the world? Veel is er niet veranderd op deze aardkloot. Bovendien was hij ook geen heilige, sorry fans. Maar dansen kon hij wel. Toch zijn er die schijnbaar moeiteloos hun nummertje blijven opvoeren. Ga maar eens naar een optreden van die andere M.J. die op zijn 80ste nog steeds zijn liedjes afdreunt: ‘If you start me up, I”ll never stop.’ Hij doet al zestig jaar zijn act, een lucratieve bezigheid. Yes, ‘Money, that’s what I want’, is een van zijn eerste songs waarbij ik nog steeds instant happy van word.
Sinds vijf jaar schrijf ik odes voor mijn idool M.J. en post die met vaste regelmaat op zijn privé-pagina. Op die poems reageerde de grillige zanger soms met een like. Binnenkort ga ik mijn honderdtal rolling poems publiceren in een dichtbundel met de titel 'I’m your private chatter'. Zoals altijd in heel beperkte oplage, gesigneerd en enkel postuum verkrijgbaar bij mijn nichtje Nora. Satisfaction guaranteed.
Bijna iedereen chat de laatste decennia wat af via Facebook en andere sociale media. Ja, het is belangrijk om veel sociale contacten te hebben. Onze planeet is immers een klein dorp geworden.
In een mum van tijd mail je van Amerika tot in Afrika en van op de Noordpool tot in de Sahara. Je kan ook even chatten met je idolen, niet met allemaal uiteraard. Sommigen zijn werkelijk onbereikbare sterren.The sky is the limit. Zo heb ik met enkele Hollywood-acteurs gechat, ach dat zijn ook maar mensen zoals jij en ik. Vandaag schitteren ze, morgen lijken ze op oude duivels.
Te veel van het goede is immers ook niet positief. De ouwe gulden middenweg is nog steeds het beste, maar niet altijd. Bij kunstenaars mag er wel een hoek af zijn, enkel dan ben je als artiest voor de wereld interessant genoeg. Jawel, ook zangers en acteurs mogen een beetje speciaal zijn, dat vult sneller hun portemonnee. Toch zijn ze op een bepaald moment out of time, worden paria’s die men op straat of bij de bakker liever niet tegenkomt.
Do you remember M.J.? Deze Afro-Amerikaanse zanger had vlak voor hij stierf een zichtbare lijdensdruk. Zijn liedje was uitgezongen. Heal the world? Veel is er niet veranderd op deze aardkloot. Bovendien was hij ook geen heilige, sorry fans. Maar dansen kon hij wel. Toch zijn er die schijnbaar moeiteloos hun nummertje blijven opvoeren. Ga maar eens naar een optreden van die andere M.J. die op zijn 80ste nog steeds zijn liedjes afdreunt: ‘If you start me up, I”ll never stop.’ Hij doet al zestig jaar zijn act, een lucratieve bezigheid. Yes, ‘Money, that’s what I want’, is een van zijn eerste songs waarbij ik nog steeds instant happy van word.
Sinds vijf jaar schrijf ik odes voor mijn idool M.J. en post die met vaste regelmaat op zijn privé-pagina. Op die poems reageerde de grillige zanger soms met een like. Binnenkort ga ik mijn honderdtal rolling poems publiceren in een dichtbundel met de titel 'I’m your private chatter'. Zoals altijd in heel beperkte oplage, gesigneerd en enkel postuum verkrijgbaar bij mijn nichtje Nora. Satisfaction guaranteed.
-
A Claude - Lid geworden op: 22 jul 2026, 13:47
SHE MOVES IN MYSTERIOUS WAYS
Jawel, mijn Bosnische schoonzus Leonida heeft in haar boeiende leven vele hoge toppen gescheerd maar ook bijzonder diepe dalen gekend. Eén daarvan was tijdens het Sovjet-regime toen zij vanuit het Kremlin werd gecontacteerd via de post. Zij leefde toen met haar ouders en broer in Sarajevo waar zij geboren en getogen is.
Deze uitnodiging om voor de ministers van Brezjnev te komen werken vond plaats lange tijd voor de burgeroorlog in haar land. Leonida's uitmuntende schoolresultaten waren opgemerkt door de overheid.
Ze genoot met volle teugen in Moskou maar veel heeft ze ons daar niet over verteld. Leonida doet er al sinds het huwelijk met mijn broer Tom geheimzinnig over, ze is gebonden aan enige discretie, kort gezegd.
En jawel, ze heeft later heeft de concentratiekampen overleefd, Leonida behoorde tot de Koerdische gemeenschap. Eigenlijk weet ik over deze duistere periode in haar leven ook bitter weinig. Alleen aan mijn vader heeft ze iets losgelaten, die heeft immers ook een oorlog meegemaakt. Maar vader heeft de geheimen van mijn schoonzus meegenomen in zijn graf.
Toen Leonida's dochter Anouk hier werd geboren mocht ik enkele keren babysitten als het kind koorts had bijvoorbeeld en dus niet naar de kinderopvang kon. Die dindsdagochtend was het weer zover: ik stapte op de trein naar Brussel terwijl ik onderweg een uur lang in een filosofisch werk van Sartre was verzonken. L'enfer c'est les autres'. Ik moest de Parijse wijsgeer gelijk geven.
In de drukke ambassadewijk belde ik aan en de punctuele Leonida deed tevreden open omdat ik op tijd was. Met een karige glimlach vertrok ze zo naar haar werk.
Anouk had ik die namiddag rustig te slapen gelegd toen mijn oog viel op een open lade van een commode die in de bureaukamer stond. 'Leonida heeft deze vergeten toe te doen', dacht ik, niet wetend welke grote ontdekking mij te wachten stond binnen de komende minuten. Ik wilde de lade dichtschuiven en dàn...
Voorzichtig en nieuwsgierig nam ik een bruine enveloppe uit de lade: afzender president Clinton?! Anouk werd op dat moment wakker, ik hoorde haar huilen. Toen ik even ging kijken was ze alweer in dromenland. Snel begaf ik me terug naar de bureaukamer.
En jawel beste lezer, wat ik die namiddag las, neem ik als geheim mee in mijn graf.
Jawel, mijn Bosnische schoonzus Leonida heeft in haar boeiende leven vele hoge toppen gescheerd maar ook bijzonder diepe dalen gekend. Eén daarvan was tijdens het Sovjet-regime toen zij vanuit het Kremlin werd gecontacteerd via de post. Zij leefde toen met haar ouders en broer in Sarajevo waar zij geboren en getogen is.
Deze uitnodiging om voor de ministers van Brezjnev te komen werken vond plaats lange tijd voor de burgeroorlog in haar land. Leonida's uitmuntende schoolresultaten waren opgemerkt door de overheid.
Ze genoot met volle teugen in Moskou maar veel heeft ze ons daar niet over verteld. Leonida doet er al sinds het huwelijk met mijn broer Tom geheimzinnig over, ze is gebonden aan enige discretie, kort gezegd.
En jawel, ze heeft later heeft de concentratiekampen overleefd, Leonida behoorde tot de Koerdische gemeenschap. Eigenlijk weet ik over deze duistere periode in haar leven ook bitter weinig. Alleen aan mijn vader heeft ze iets losgelaten, die heeft immers ook een oorlog meegemaakt. Maar vader heeft de geheimen van mijn schoonzus meegenomen in zijn graf.
Toen Leonida's dochter Anouk hier werd geboren mocht ik enkele keren babysitten als het kind koorts had bijvoorbeeld en dus niet naar de kinderopvang kon. Die dindsdagochtend was het weer zover: ik stapte op de trein naar Brussel terwijl ik onderweg een uur lang in een filosofisch werk van Sartre was verzonken. L'enfer c'est les autres'. Ik moest de Parijse wijsgeer gelijk geven.
In de drukke ambassadewijk belde ik aan en de punctuele Leonida deed tevreden open omdat ik op tijd was. Met een karige glimlach vertrok ze zo naar haar werk.
Anouk had ik die namiddag rustig te slapen gelegd toen mijn oog viel op een open lade van een commode die in de bureaukamer stond. 'Leonida heeft deze vergeten toe te doen', dacht ik, niet wetend welke grote ontdekking mij te wachten stond binnen de komende minuten. Ik wilde de lade dichtschuiven en dàn...
Voorzichtig en nieuwsgierig nam ik een bruine enveloppe uit de lade: afzender president Clinton?! Anouk werd op dat moment wakker, ik hoorde haar huilen. Toen ik even ging kijken was ze alweer in dromenland. Snel begaf ik me terug naar de bureaukamer.
En jawel beste lezer, wat ik die namiddag las, neem ik als geheim mee in mijn graf.
-
Wil. - Lid geworden op: 15 nov 2005, 19:41
Ik heb een heel goed vermoeden wat erin stond.
Leonida werd niet zomaar door Brezjnev opgetrommeld. Er zijn nog wel meer personen met goede schoolresultaten te vinden in het Sovjetrijk en in de bevriende landen. Neen, het is de naam die hem getroffen heeft. Immers, Brezjnev is immers zelf een Leonid.
Maar wat weinigen weten, is dat hij altijd als vrouw door het leven heeft willen gaan. Hij wilde zelf een Leonida worden. Maar zelfs voor een almachtige heerser in het Kremlin was dit een moeilijke opgave in dat tijdsgewricht - we spreken over de jaren '70-'80 van vorige eeuw.
Het op één na beste wat Leonid kon doen, was een kind maken met Leonida. En jawel, dat kind is Anouk - in Rusland wel eens Anoushka genoemd. De erudiete lezer heeft alras de link gevonden: Anouk betekent immers 'de door God begunstigde' en wie was de almachtige heerser die ik vermeld heb? Juist.
Daarmee is punt één al opgelost. Maar wat dan met Clinton? Voor ingewijden is al lang bekend dat Bill cigar Clinton een jaloers man is. Via de CIA was hem ter ore gekomen wie Anouk was en welk belang zij heeft voor Rusland.
Ook weten we vandaag dat Bill Clinton goede relaties onderhield met J. Epstein. En hier komt nu de onthulling van de inhoud van de bruine enveloppe: Bill stelde in de brief voor om Anouk, die toen al 15 jaar was - reken maar uit - een 'vakantiejob' te laten uitoefenen op het intussen beruchte eiland.
Voor Clinton was het zijn manier om af te rekenen met de 'restanten' van het Sovjet Imperium. "When America f*cks you, you're f*cked right" hoor je wel eens.
Hoe het Anouk verder vergaan is, licht ik mogelijk wel in een latere bijdrage toe. Maar voorlopig blijft de tip van deze sluier onaangeroerd.
pSorry, hoor, dat ik je beledigd heb; ik had moeten liegen.