Le Bobo
-
MichelN - Lid geworden op: 16 nov 2008, 17:44
- Locatie: Groot-Leuven
Oesje, ik dacht aan de briljante harpspeler met een - voor mij dan toch - beladen familienaam.
"Les socialistes aiment tellement les pauvres qu'ils en fabriquent" (Jacques Godfrain)
-
A Claude - Lid geworden op: 22 jul 2026, 13:47
TEETH FEE
Als kind fluisterden mijn ouders dat als ik vannacht ik een melktandje verlies en die onder mijn hoofdkussen leg, dan neemt een tandenfee die weg in ruil voor een centje in mijn spaarvarken. Ach ja, het leven was toen nog een sprookje maar daar kwam snel een einde aan. Ik zou op mijn vijfde een tandbeugel ingebouwd krijgen omdat mijn gebit naar voren dreigde te groeien, maar ik protesteerde omdat ik naar een scoutskamp wilde gaan en daar kon ik geen mal figuur slaan op de foto's natuurlijk.
Nu ga ik al jaren met lange tanden naar de tandarts. Elke keer weer neemt zij tientallen foto's van mijn donkere kamer en houdt ze alles nauwlettend in de gaten. Om nog maar te zwijgen van haar boormateriaal dat al in vele kwijlende monden zijn ding heeft gedaan. Ze zegt: "Even doorbijten, mijnheer."
En dan komt haar knarsentandende vraag: "Hebt u al gedacht aan implantaten? Ik vraag haar om uitleg. Zij toont mij meteen tal van beelden op haar reuzegroot pc-scherm. Kil als ijs op een niet-ontzenuwde holle kies ratelt zij geroutineerd:
"Een implantaat is een kunstmatige wortel, meestal gemaakt van titanium, dat in het kaakbot wordt geplaatst. Het fungeert als een vervanging voor de wortel van een ontbrekende tand of kies. Na de plaatsing groeit het implantaat stevig vast in het bot, waardoor het een stabiele basis biedt voor een kroon, brug of kunstgebit. Een implantaat kost enkele duizenden euro's per tand, afhankelijk van materiaal, complexiteit en bijkomende behandelingen. Als u wilt trek ik nu al uw boventanden en ondertanden uit en plaats ik dan implantaten, de wachttijd is relatief lang."
En ik grinnik als een boer met kiespijn: "Mevrouw, de tandenfee bestaat niet en dus krijg ik er ook geen centjes voor in de plaats, ja voor u bestaat ze wel, the teeth fee. Dat is Engels voor 'tandenvergoeding'. Mijn tandarts stond daar even met haar mond vol tanden.
Nu ben ik blij dat ik mijn tanden heb laten zien. Maar ik vraag me af of de Engelse uitdrukking 'teeth fee' ten gunste van de tandarts is of ten gunste van de patiënt. Ik hoop het laatste want mijn spaarvarken knort al een tijdje van de honger, helaas de tandenfee komt niet meer.
Als kind fluisterden mijn ouders dat als ik vannacht ik een melktandje verlies en die onder mijn hoofdkussen leg, dan neemt een tandenfee die weg in ruil voor een centje in mijn spaarvarken. Ach ja, het leven was toen nog een sprookje maar daar kwam snel een einde aan. Ik zou op mijn vijfde een tandbeugel ingebouwd krijgen omdat mijn gebit naar voren dreigde te groeien, maar ik protesteerde omdat ik naar een scoutskamp wilde gaan en daar kon ik geen mal figuur slaan op de foto's natuurlijk.
Nu ga ik al jaren met lange tanden naar de tandarts. Elke keer weer neemt zij tientallen foto's van mijn donkere kamer en houdt ze alles nauwlettend in de gaten. Om nog maar te zwijgen van haar boormateriaal dat al in vele kwijlende monden zijn ding heeft gedaan. Ze zegt: "Even doorbijten, mijnheer."
En dan komt haar knarsentandende vraag: "Hebt u al gedacht aan implantaten? Ik vraag haar om uitleg. Zij toont mij meteen tal van beelden op haar reuzegroot pc-scherm. Kil als ijs op een niet-ontzenuwde holle kies ratelt zij geroutineerd:
"Een implantaat is een kunstmatige wortel, meestal gemaakt van titanium, dat in het kaakbot wordt geplaatst. Het fungeert als een vervanging voor de wortel van een ontbrekende tand of kies. Na de plaatsing groeit het implantaat stevig vast in het bot, waardoor het een stabiele basis biedt voor een kroon, brug of kunstgebit. Een implantaat kost enkele duizenden euro's per tand, afhankelijk van materiaal, complexiteit en bijkomende behandelingen. Als u wilt trek ik nu al uw boventanden en ondertanden uit en plaats ik dan implantaten, de wachttijd is relatief lang."
En ik grinnik als een boer met kiespijn: "Mevrouw, de tandenfee bestaat niet en dus krijg ik er ook geen centjes voor in de plaats, ja voor u bestaat ze wel, the teeth fee. Dat is Engels voor 'tandenvergoeding'. Mijn tandarts stond daar even met haar mond vol tanden.
Nu ben ik blij dat ik mijn tanden heb laten zien. Maar ik vraag me af of de Engelse uitdrukking 'teeth fee' ten gunste van de tandarts is of ten gunste van de patiënt. Ik hoop het laatste want mijn spaarvarken knort al een tijdje van de honger, helaas de tandenfee komt niet meer.
-
A Claude - Lid geworden op: 22 jul 2026, 13:47
DE WARP-JAN VAN GOGH
Vandaag maakte een vriendin mij erop attent dat er in de stad een tentoonstelling gaande is die door de WARP is georganiseerd. Te bezoeken tot 8 september. De WARP is een kunstgenootschap dat in het leven is geroepen door mijn inmiddels overleden vriend/kunstschilder Jan Buytaert. Jan’s mooie herenhuis dient nu ook als WARP museum en als platform voor jonge kunstenaars. Voor nieuw aanstormend talent dus. Volledig het fijne weet ik er niet van, op internet heb ik volgende info gevonden:
“Sinds het ontstaan in 2006 stelt WARP zich de vraag welke noden kunstenaars hebben en hoe we daar als organisatie aan kunnen bijdragen. Daarom heeft WARP de kant van de kunstenaar gekozen. Dat betekent dat we het kunstenaarschap niet van buitenaf bekijken, maar een omgeving scheppen die de professionele artistieke ontwikkeling stimuleert, faciliteert en mogelijk maakt. Dat engagement mondt uit in tentoonstellingen die breed omkaderd worden, zowel naar de kunstenaar als het publiek toe. We hebben een zwak en een neus voor opkomend artistiek talent, maar evengoed voor onderbelichte oeuvres en waardevolle artistieke posities die meer aandacht verdienen.”
Tijdens mijn bezoek aan deze tentoonstelling beleef ik nu weer onze sterke vriendschap, al was er een leeftijdsverschil van dertig jaar.
Terwijl ik Jan’s voormalige woonkamer betreed, flitsen er beelden door mijn hoofd van onze eerste ontmoeting toen ik hem zijn verloren bloemenschilderij terugbracht. Dat schilderij had ik gevonden in een vuilniscontainer in de garage van het flatgebouw waar ik woonde. Even dacht ik dat het een Vincent van Gogh was. En als ik Jan’s keuken na al die tijd terug binnenstap, herinner ik mij die mooie zomeravond, hoe wij twee flessen rode wijn dronken terwijl we luisterden naar onze favoriete muziek: ‘The Best of Django Reinhardt’, de grote jazzmuzikant. Jan en ik hebben toen tot diep in de nacht gefilosofeerd over de zin van het Leven: ‘Waarom is het er überhaupt? Waarom is er Goed en Kwaad? Hoe is ons complexe mensenbrein tot stand gekomen? Waarom bestaan er ontelbare atomen en planeten? Hebben mensen een vrije wil?’ En we discussieerden ook over kunst, ik studeerde in die tijd passioneel enkele cursussen kunstgeschiedenis en dus kon ik mij met de intellectueel artistiek meten.
In zijn tuin zie ik nu ook het levensgroot bronzen beeld terug dat men destijds voor Jan had gemaakt. Zijn getormenteerde ziel is daarin treffend gebeeldhouwd, zowel in zijn gezichtsuitdrukking als in zijn lichaamstaal. Snel neem ik een foto om op facebook te posten met de bedoeling om deze beroemde kunstenaar en zijn WARP ook digitaal te vereeuwigen want jawel mijnheer Buytaert is de Vlaamse Van Gogh. Ik denk plots aan de song ’Starry
starry night’ van de zanger Don McLean. Jan heeft mij ooit deze song via mail doorgestuurd:
Paint your palette blue and gray
Look out on a summer’s day
With eyes that know the darkness in my soul
Vandaag maakte een vriendin mij erop attent dat er in de stad een tentoonstelling gaande is die door de WARP is georganiseerd. Te bezoeken tot 8 september. De WARP is een kunstgenootschap dat in het leven is geroepen door mijn inmiddels overleden vriend/kunstschilder Jan Buytaert. Jan’s mooie herenhuis dient nu ook als WARP museum en als platform voor jonge kunstenaars. Voor nieuw aanstormend talent dus. Volledig het fijne weet ik er niet van, op internet heb ik volgende info gevonden:
“Sinds het ontstaan in 2006 stelt WARP zich de vraag welke noden kunstenaars hebben en hoe we daar als organisatie aan kunnen bijdragen. Daarom heeft WARP de kant van de kunstenaar gekozen. Dat betekent dat we het kunstenaarschap niet van buitenaf bekijken, maar een omgeving scheppen die de professionele artistieke ontwikkeling stimuleert, faciliteert en mogelijk maakt. Dat engagement mondt uit in tentoonstellingen die breed omkaderd worden, zowel naar de kunstenaar als het publiek toe. We hebben een zwak en een neus voor opkomend artistiek talent, maar evengoed voor onderbelichte oeuvres en waardevolle artistieke posities die meer aandacht verdienen.”
Tijdens mijn bezoek aan deze tentoonstelling beleef ik nu weer onze sterke vriendschap, al was er een leeftijdsverschil van dertig jaar.
Terwijl ik Jan’s voormalige woonkamer betreed, flitsen er beelden door mijn hoofd van onze eerste ontmoeting toen ik hem zijn verloren bloemenschilderij terugbracht. Dat schilderij had ik gevonden in een vuilniscontainer in de garage van het flatgebouw waar ik woonde. Even dacht ik dat het een Vincent van Gogh was. En als ik Jan’s keuken na al die tijd terug binnenstap, herinner ik mij die mooie zomeravond, hoe wij twee flessen rode wijn dronken terwijl we luisterden naar onze favoriete muziek: ‘The Best of Django Reinhardt’, de grote jazzmuzikant. Jan en ik hebben toen tot diep in de nacht gefilosofeerd over de zin van het Leven: ‘Waarom is het er überhaupt? Waarom is er Goed en Kwaad? Hoe is ons complexe mensenbrein tot stand gekomen? Waarom bestaan er ontelbare atomen en planeten? Hebben mensen een vrije wil?’ En we discussieerden ook over kunst, ik studeerde in die tijd passioneel enkele cursussen kunstgeschiedenis en dus kon ik mij met de intellectueel artistiek meten.
In zijn tuin zie ik nu ook het levensgroot bronzen beeld terug dat men destijds voor Jan had gemaakt. Zijn getormenteerde ziel is daarin treffend gebeeldhouwd, zowel in zijn gezichtsuitdrukking als in zijn lichaamstaal. Snel neem ik een foto om op facebook te posten met de bedoeling om deze beroemde kunstenaar en zijn WARP ook digitaal te vereeuwigen want jawel mijnheer Buytaert is de Vlaamse Van Gogh. Ik denk plots aan de song ’Starry
starry night’ van de zanger Don McLean. Jan heeft mij ooit deze song via mail doorgestuurd:
Paint your palette blue and gray
Look out on a summer’s day
With eyes that know the darkness in my soul