Le Bobo
-
MichelN - Lid geworden op: 16 nov 2008, 17:44
- Locatie: Groot-Leuven
Oesje, ik dacht aan de briljante harpspeler met een - voor mij dan toch - beladen familienaam.
"Les socialistes aiment tellement les pauvres qu'ils en fabriquent" (Jacques Godfrain)
-
A Claude - Lid geworden op: 22 jul 2026, 13:47
TEETH FEE
Als kind fluisterden mijn ouders dat als ik vannacht ik een melktandje verlies en die onder mijn hoofdkussen leg, dan neemt een tandenfee die weg in ruil voor een centje in mijn spaarvarken. Ach ja, het leven was toen nog een sprookje maar daar kwam snel een einde aan. Ik zou op mijn vijfde een tandbeugel ingebouwd krijgen omdat mijn gebit naar voren dreigde te groeien, maar ik protesteerde omdat ik naar een scoutskamp wilde gaan en daar kon ik geen mal figuur slaan op de foto's natuurlijk.
Nu ga ik al jaren met lange tanden naar de tandarts. Elke keer weer neemt zij tientallen foto's van mijn donkere kamer en houdt ze alles nauwlettend in de gaten. Om nog maar te zwijgen van haar boormateriaal dat al in vele kwijlende monden zijn ding heeft gedaan. Ze zegt: "Even doorbijten, mijnheer."
En dan komt haar knarsentandende vraag: "Hebt u al gedacht aan implantaten? Ik vraag haar om uitleg. Zij toont mij meteen tal van beelden op haar reuzegroot pc-scherm. Kil als ijs op een niet-ontzenuwde holle kies ratelt zij geroutineerd:
"Een implantaat is een kunstmatige wortel, meestal gemaakt van titanium, dat in het kaakbot wordt geplaatst. Het fungeert als een vervanging voor de wortel van een ontbrekende tand of kies. Na de plaatsing groeit het implantaat stevig vast in het bot, waardoor het een stabiele basis biedt voor een kroon, brug of kunstgebit. Een implantaat kost enkele duizenden euro's per tand, afhankelijk van materiaal, complexiteit en bijkomende behandelingen. Als u wilt trek ik nu al uw boventanden en ondertanden uit en plaats ik dan implantaten, de wachttijd is relatief lang."
En ik grinnik als een boer met kiespijn: "Mevrouw, de tandenfee bestaat niet en dus krijg ik er ook geen centjes voor in de plaats, ja voor u bestaat ze wel, the teeth fee. Dat is Engels voor 'tandenvergoeding'. Mijn tandarts stond daar even met haar mond vol tanden.
Nu ben ik blij dat ik mijn tanden heb laten zien. Maar ik vraag me af of de Engelse uitdrukking 'teeth fee' ten gunste van de tandarts is of ten gunste van de patiënt. Ik hoop het laatste want mijn spaarvarken knort al een tijdje van de honger, helaas de tandenfee komt niet meer.
Als kind fluisterden mijn ouders dat als ik vannacht ik een melktandje verlies en die onder mijn hoofdkussen leg, dan neemt een tandenfee die weg in ruil voor een centje in mijn spaarvarken. Ach ja, het leven was toen nog een sprookje maar daar kwam snel een einde aan. Ik zou op mijn vijfde een tandbeugel ingebouwd krijgen omdat mijn gebit naar voren dreigde te groeien, maar ik protesteerde omdat ik naar een scoutskamp wilde gaan en daar kon ik geen mal figuur slaan op de foto's natuurlijk.
Nu ga ik al jaren met lange tanden naar de tandarts. Elke keer weer neemt zij tientallen foto's van mijn donkere kamer en houdt ze alles nauwlettend in de gaten. Om nog maar te zwijgen van haar boormateriaal dat al in vele kwijlende monden zijn ding heeft gedaan. Ze zegt: "Even doorbijten, mijnheer."
En dan komt haar knarsentandende vraag: "Hebt u al gedacht aan implantaten? Ik vraag haar om uitleg. Zij toont mij meteen tal van beelden op haar reuzegroot pc-scherm. Kil als ijs op een niet-ontzenuwde holle kies ratelt zij geroutineerd:
"Een implantaat is een kunstmatige wortel, meestal gemaakt van titanium, dat in het kaakbot wordt geplaatst. Het fungeert als een vervanging voor de wortel van een ontbrekende tand of kies. Na de plaatsing groeit het implantaat stevig vast in het bot, waardoor het een stabiele basis biedt voor een kroon, brug of kunstgebit. Een implantaat kost enkele duizenden euro's per tand, afhankelijk van materiaal, complexiteit en bijkomende behandelingen. Als u wilt trek ik nu al uw boventanden en ondertanden uit en plaats ik dan implantaten, de wachttijd is relatief lang."
En ik grinnik als een boer met kiespijn: "Mevrouw, de tandenfee bestaat niet en dus krijg ik er ook geen centjes voor in de plaats, ja voor u bestaat ze wel, the teeth fee. Dat is Engels voor 'tandenvergoeding'. Mijn tandarts stond daar even met haar mond vol tanden.
Nu ben ik blij dat ik mijn tanden heb laten zien. Maar ik vraag me af of de Engelse uitdrukking 'teeth fee' ten gunste van de tandarts is of ten gunste van de patiënt. Ik hoop het laatste want mijn spaarvarken knort al een tijdje van de honger, helaas de tandenfee komt niet meer.
-
A Claude - Lid geworden op: 22 jul 2026, 13:47
DE WARP-JAN VAN GOGH
Vandaag maakte een vriendin mij erop attent dat er in de stad een tentoonstelling gaande is die door de WARP is georganiseerd. Te bezoeken tot 8 september. De WARP is een kunstgenootschap dat in het leven is geroepen door mijn inmiddels overleden vriend/kunstschilder Jan Buytaert. Jan’s mooie herenhuis dient nu ook als WARP museum en als platform voor jonge kunstenaars. Voor nieuw aanstormend talent dus. Volledig het fijne weet ik er niet van, op internet heb ik volgende info gevonden:
“Sinds het ontstaan in 2006 stelt WARP zich de vraag welke noden kunstenaars hebben en hoe we daar als organisatie aan kunnen bijdragen. Daarom heeft WARP de kant van de kunstenaar gekozen. Dat betekent dat we het kunstenaarschap niet van buitenaf bekijken, maar een omgeving scheppen die de professionele artistieke ontwikkeling stimuleert, faciliteert en mogelijk maakt. Dat engagement mondt uit in tentoonstellingen die breed omkaderd worden, zowel naar de kunstenaar als het publiek toe. We hebben een zwak en een neus voor opkomend artistiek talent, maar evengoed voor onderbelichte oeuvres en waardevolle artistieke posities die meer aandacht verdienen.”
Tijdens mijn bezoek aan deze tentoonstelling beleef ik nu weer onze sterke vriendschap, al was er een leeftijdsverschil van dertig jaar.
Terwijl ik Jan’s voormalige woonkamer betreed, flitsen er beelden door mijn hoofd van onze eerste ontmoeting toen ik hem zijn verloren bloemenschilderij terugbracht. Dat schilderij had ik gevonden in een vuilniscontainer in de garage van het flatgebouw waar ik woonde. Even dacht ik dat het een Vincent van Gogh was. En als ik Jan’s keuken na al die tijd terug binnenstap, herinner ik mij die mooie zomeravond, hoe wij twee flessen rode wijn dronken terwijl we luisterden naar onze favoriete muziek: ‘The Best of Django Reinhardt’, de grote jazzmuzikant. Jan en ik hebben toen tot diep in de nacht gefilosofeerd over de zin van het Leven: ‘Waarom is het er überhaupt? Waarom is er Goed en Kwaad? Hoe is ons complexe mensenbrein tot stand gekomen? Waarom bestaan er ontelbare atomen en planeten? Hebben mensen een vrije wil?’ En we discussieerden ook over kunst, ik studeerde in die tijd passioneel enkele cursussen kunstgeschiedenis en dus kon ik mij met de intellectueel artistiek meten.
In zijn tuin zie ik nu ook het levensgroot bronzen beeld terug dat men destijds voor Jan had gemaakt. Zijn getormenteerde ziel is daarin treffend gebeeldhouwd, zowel in zijn gezichtsuitdrukking als in zijn lichaamstaal. Snel neem ik een foto om op facebook te posten met de bedoeling om deze beroemde kunstenaar en zijn WARP ook digitaal te vereeuwigen want jawel mijnheer Buytaert is de Vlaamse Van Gogh. Ik denk plots aan de song ’Starry
starry night’ van de zanger Don McLean. Jan heeft mij ooit deze song via mail doorgestuurd:
Paint your palette blue and gray
Look out on a summer’s day
With eyes that know the darkness in my soul
Vandaag maakte een vriendin mij erop attent dat er in de stad een tentoonstelling gaande is die door de WARP is georganiseerd. Te bezoeken tot 8 september. De WARP is een kunstgenootschap dat in het leven is geroepen door mijn inmiddels overleden vriend/kunstschilder Jan Buytaert. Jan’s mooie herenhuis dient nu ook als WARP museum en als platform voor jonge kunstenaars. Voor nieuw aanstormend talent dus. Volledig het fijne weet ik er niet van, op internet heb ik volgende info gevonden:
“Sinds het ontstaan in 2006 stelt WARP zich de vraag welke noden kunstenaars hebben en hoe we daar als organisatie aan kunnen bijdragen. Daarom heeft WARP de kant van de kunstenaar gekozen. Dat betekent dat we het kunstenaarschap niet van buitenaf bekijken, maar een omgeving scheppen die de professionele artistieke ontwikkeling stimuleert, faciliteert en mogelijk maakt. Dat engagement mondt uit in tentoonstellingen die breed omkaderd worden, zowel naar de kunstenaar als het publiek toe. We hebben een zwak en een neus voor opkomend artistiek talent, maar evengoed voor onderbelichte oeuvres en waardevolle artistieke posities die meer aandacht verdienen.”
Tijdens mijn bezoek aan deze tentoonstelling beleef ik nu weer onze sterke vriendschap, al was er een leeftijdsverschil van dertig jaar.
Terwijl ik Jan’s voormalige woonkamer betreed, flitsen er beelden door mijn hoofd van onze eerste ontmoeting toen ik hem zijn verloren bloemenschilderij terugbracht. Dat schilderij had ik gevonden in een vuilniscontainer in de garage van het flatgebouw waar ik woonde. Even dacht ik dat het een Vincent van Gogh was. En als ik Jan’s keuken na al die tijd terug binnenstap, herinner ik mij die mooie zomeravond, hoe wij twee flessen rode wijn dronken terwijl we luisterden naar onze favoriete muziek: ‘The Best of Django Reinhardt’, de grote jazzmuzikant. Jan en ik hebben toen tot diep in de nacht gefilosofeerd over de zin van het Leven: ‘Waarom is het er überhaupt? Waarom is er Goed en Kwaad? Hoe is ons complexe mensenbrein tot stand gekomen? Waarom bestaan er ontelbare atomen en planeten? Hebben mensen een vrije wil?’ En we discussieerden ook over kunst, ik studeerde in die tijd passioneel enkele cursussen kunstgeschiedenis en dus kon ik mij met de intellectueel artistiek meten.
In zijn tuin zie ik nu ook het levensgroot bronzen beeld terug dat men destijds voor Jan had gemaakt. Zijn getormenteerde ziel is daarin treffend gebeeldhouwd, zowel in zijn gezichtsuitdrukking als in zijn lichaamstaal. Snel neem ik een foto om op facebook te posten met de bedoeling om deze beroemde kunstenaar en zijn WARP ook digitaal te vereeuwigen want jawel mijnheer Buytaert is de Vlaamse Van Gogh. Ik denk plots aan de song ’Starry
starry night’ van de zanger Don McLean. Jan heeft mij ooit deze song via mail doorgestuurd:
Paint your palette blue and gray
Look out on a summer’s day
With eyes that know the darkness in my soul
-
A Claude - Lid geworden op: 22 jul 2026, 13:47
CLAUDE EN BARBIE
Toen moeder in blijde verwachting was van mij, waren zij en mijn vader ervan overtuigd dat ze een meisje ter wereld zouden brengen. Zodoende hadden ze reeds baby-vrouwenslofjes en een dozijn Barbiepoppen gekocht. Nadat moeder hier in de stadskliniek beviel van mij, riep de arts: ‘Mevrouw, het is een jongetje geworden, proficiat! Moeder schrok er even van en verzocht de verpleegkundigen om mijn vader telefonisch op de hoogte te brengen, die was immers weer op ‘zakenreis’ in Afrika. Vader liep na de scheiding van zijn eerste vrouw een beetje verloren op deze aardbol. Hij miste ook zijn drie kinderen enorm. Moeder wilde hem een nieuw gezin schenken en beiden wensten vurig om mijn broer Tom die net een jaartje ouder was dan mij, een zusje te geven, vandaar dat mijn Barbiepoppen reeds mooi in de kinderkamer waren uitgestald. Ik voelde mij echter toen al te veel mans om mij als een little girl te gedragen, en dus hield ik me alleen bezig met Ken, de vriend die Barbie versierde, een hele baby-dag lang. Na een tijdje verplaatste ik me ook in de rol van Barbie en aapte kraaiend haar piepstemmetje na.
Maar tijdens een hete zomernacht schoot ik wakker van een vreemde zware stem. Ik sloeg in paniek en begon te huilen. Een grote man nam me uit de wieg en hield me stevig vast in zijn sterke armen en fluisterde: ‘Niet bang zijn Cloclo, wees een echte man!’ Samen keken wij door het keukenraam naar de horizon! ‘Er wacht je een mooie toekomst, my boy!’ fluisterde de reus wiens prachtige groene ogen ik voor het eerst in mijn leven mocht aanschouwen. Ik kirde van geluk: mijn vader was terug thuis! En als een man zag ik de zon weer opgaan, het werd zomer de allereerste keer…
Een week later hadden mijn ouders alle Barbiepoppen kado gedaan aan enkele goede vrienden die een tweejarig dochtertje hadden. De slofjes die ik koppig weigerde aan trekken, verstopte ik eigenhandig onder de salon, keer op keer. Mijn broer schaterde het uit.
Toeval of niet maar onlangs publiceerde ik mijn verhaal ‘Claude schreef La Marseillaise’, op een literaire site en ik genoot zoals altijd van de vele lovende reacties. Er was een dame bij die mij te kennen gaf dat ze mijn naam al jaren erg leuk vond. Ze speelde als kind veel met Barbiepoppen, maar de mannenpop gaf ze de naam ‘Claude’ in plaats van ‘Ken’.
Ja, eigenlijk zou het duo ‘Claude & Barbie’ nog beter verkopen! grinnik ik nu in gedachten…
Toen moeder in blijde verwachting was van mij, waren zij en mijn vader ervan overtuigd dat ze een meisje ter wereld zouden brengen. Zodoende hadden ze reeds baby-vrouwenslofjes en een dozijn Barbiepoppen gekocht. Nadat moeder hier in de stadskliniek beviel van mij, riep de arts: ‘Mevrouw, het is een jongetje geworden, proficiat! Moeder schrok er even van en verzocht de verpleegkundigen om mijn vader telefonisch op de hoogte te brengen, die was immers weer op ‘zakenreis’ in Afrika. Vader liep na de scheiding van zijn eerste vrouw een beetje verloren op deze aardbol. Hij miste ook zijn drie kinderen enorm. Moeder wilde hem een nieuw gezin schenken en beiden wensten vurig om mijn broer Tom die net een jaartje ouder was dan mij, een zusje te geven, vandaar dat mijn Barbiepoppen reeds mooi in de kinderkamer waren uitgestald. Ik voelde mij echter toen al te veel mans om mij als een little girl te gedragen, en dus hield ik me alleen bezig met Ken, de vriend die Barbie versierde, een hele baby-dag lang. Na een tijdje verplaatste ik me ook in de rol van Barbie en aapte kraaiend haar piepstemmetje na.
Maar tijdens een hete zomernacht schoot ik wakker van een vreemde zware stem. Ik sloeg in paniek en begon te huilen. Een grote man nam me uit de wieg en hield me stevig vast in zijn sterke armen en fluisterde: ‘Niet bang zijn Cloclo, wees een echte man!’ Samen keken wij door het keukenraam naar de horizon! ‘Er wacht je een mooie toekomst, my boy!’ fluisterde de reus wiens prachtige groene ogen ik voor het eerst in mijn leven mocht aanschouwen. Ik kirde van geluk: mijn vader was terug thuis! En als een man zag ik de zon weer opgaan, het werd zomer de allereerste keer…
Een week later hadden mijn ouders alle Barbiepoppen kado gedaan aan enkele goede vrienden die een tweejarig dochtertje hadden. De slofjes die ik koppig weigerde aan trekken, verstopte ik eigenhandig onder de salon, keer op keer. Mijn broer schaterde het uit.
Toeval of niet maar onlangs publiceerde ik mijn verhaal ‘Claude schreef La Marseillaise’, op een literaire site en ik genoot zoals altijd van de vele lovende reacties. Er was een dame bij die mij te kennen gaf dat ze mijn naam al jaren erg leuk vond. Ze speelde als kind veel met Barbiepoppen, maar de mannenpop gaf ze de naam ‘Claude’ in plaats van ‘Ken’.
Ja, eigenlijk zou het duo ‘Claude & Barbie’ nog beter verkopen! grinnik ik nu in gedachten…