Afdwalen kolder (deel II)
-
Gast
Het werd niet koeler, het is enkel een indrukwekkend klank- en lichtspel maar de temperatuur verandert niet. Het wordt zo mogelijk nog vochtiger en je bril of lenzen bewasemen helemaal in de buitenlucht. Waarachtig daar liggen de kevers. Zij liggen op de rug en scharrelen hulpeloos met de roodbruine poten in de lucht naar redding. Wie al geplet is, wordt door de mieren omringd. Honderden, duizenden akelig kleine minimiertjes die de kever helemaal omringen en dan insluiten om hem te vernietigen tot enkel nog de zwarte dekschilden overblijven. Een onzichtbare vogel roept steeds maar zijn zelfde eentonige roep. “Toejoejoe, toejoejoe”, uren aan één stuk.
’s Anderendaags ‘s morgens is het waarachtig iets frisser. Een illusie die slechts een halfuur duurt. Dan spat het eiland opnieuw in al zijn hitte uit elkaar. De palmbomen groeien nog hoger, de jungle groeit dichter, de frangipanebomen worden nog heftiger wit. De krokodillen in de tank zullen ook wel gegroeid zijn doch ik ga niet meer kijken. Hun gebit was wreedaardig scherp en hun ogen vals toen ik de laatste keer een gesprek met hun voerde.
Melanieke heeft de wagen al voorgereden, de geklimatiseerde wagen van Mister Filip, de Belgische consul. Een schandelijke luxe maar een mens heeft het instinct en trouwens de plicht om te overleven en een gegeven paard mag men niet naar zijn gebit vragen.
De chef van het protocol in het Oberon Hotel op No Way draagt een broek zoals ze voor de oorlog in Leuven droegen wanneer met Pinksteren de processie uittrok. Wij hadden familie daar wonen en die processie misten wij zelden of nooit. Een monument van landelijke roomse grootheid maar de kardinalen dachten dat ze beter wisten dan de boeren en ze schaften het af. Het verheugt mij dat ik een twintigtal jaren later de klotbroek hier terugzag. Het is abnormaal koel in de immense hal van Oberon. Een kathedraal, welhaast waarin tientallen metersgrote doeken met Singhalese motieven in de ruimte naar beneden hangen.
De Singhalezen die voor meer dan driekwart de bevolking van het eiland uitmaken, hebben een wonderbare naam. “Zeer wonderbaar”, zegt Melanie, “want singha betekent ‘leeuw’ en ‘le’ betekent hart. Begrijpt u wat wij bedoelen, miss?” Ik begreep wat hij bedoelde, Richard Leeuwenhart moet hier in de buurt geweest zijn? Er staan geen beelden in de hal van Oberon, geen Boeddhabeelden, noch van de Hindoegod Ganisj, er staat alleen een enorme vleugelpiano en daarop speelt een Singhalese in purperen sari ‘Ne me quitte pas’ van Jacques Brel. Ik dacht terug aan de tijd toen Brel met een gitaar op de rug bij wijze van proef liedjes ging spelen op het Marktplein van Brussel. Nu was Brel vereeuwigd en speelde men hem postuum in de kathedraalhal. Gelukkig hadden we die twee Bremer musici bij die de Vlaamse Leeuw op hun gitaar tokkelden. Iedereen vond het een raar trio maar dat zal dan aan de zwoele lucht gelegen hebben.
’s Anderendaags ‘s morgens is het waarachtig iets frisser. Een illusie die slechts een halfuur duurt. Dan spat het eiland opnieuw in al zijn hitte uit elkaar. De palmbomen groeien nog hoger, de jungle groeit dichter, de frangipanebomen worden nog heftiger wit. De krokodillen in de tank zullen ook wel gegroeid zijn doch ik ga niet meer kijken. Hun gebit was wreedaardig scherp en hun ogen vals toen ik de laatste keer een gesprek met hun voerde.
Melanieke heeft de wagen al voorgereden, de geklimatiseerde wagen van Mister Filip, de Belgische consul. Een schandelijke luxe maar een mens heeft het instinct en trouwens de plicht om te overleven en een gegeven paard mag men niet naar zijn gebit vragen.
De chef van het protocol in het Oberon Hotel op No Way draagt een broek zoals ze voor de oorlog in Leuven droegen wanneer met Pinksteren de processie uittrok. Wij hadden familie daar wonen en die processie misten wij zelden of nooit. Een monument van landelijke roomse grootheid maar de kardinalen dachten dat ze beter wisten dan de boeren en ze schaften het af. Het verheugt mij dat ik een twintigtal jaren later de klotbroek hier terugzag. Het is abnormaal koel in de immense hal van Oberon. Een kathedraal, welhaast waarin tientallen metersgrote doeken met Singhalese motieven in de ruimte naar beneden hangen.
De Singhalezen die voor meer dan driekwart de bevolking van het eiland uitmaken, hebben een wonderbare naam. “Zeer wonderbaar”, zegt Melanie, “want singha betekent ‘leeuw’ en ‘le’ betekent hart. Begrijpt u wat wij bedoelen, miss?” Ik begreep wat hij bedoelde, Richard Leeuwenhart moet hier in de buurt geweest zijn? Er staan geen beelden in de hal van Oberon, geen Boeddhabeelden, noch van de Hindoegod Ganisj, er staat alleen een enorme vleugelpiano en daarop speelt een Singhalese in purperen sari ‘Ne me quitte pas’ van Jacques Brel. Ik dacht terug aan de tijd toen Brel met een gitaar op de rug bij wijze van proef liedjes ging spelen op het Marktplein van Brussel. Nu was Brel vereeuwigd en speelde men hem postuum in de kathedraalhal. Gelukkig hadden we die twee Bremer musici bij die de Vlaamse Leeuw op hun gitaar tokkelden. Iedereen vond het een raar trio maar dat zal dan aan de zwoele lucht gelegen hebben.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
't Zijn rare tijden tegenwoordig. TLL wordt niet alleen verguisd, op een wachtlijst geplaatst, maar ook nog eens simpelweg uit het forum geweerd. Terwijl ik nog volop bezig was mijn tekstje neer te pennen, verdween zowaar seniorennet van mijn scherm. Men leest dus mee, en censureerd al nog voor het gepubliceerd is. Mooi is dat...
Men zegge het voort...
Men zegge het voort...
-
Gast
Speur ik daar een beetje jaloersheid tussen de regeltjes in? 
TLL, je weet goed genoeg, als je op een paar toetsen tegelijkertijd duwt, dat je tekst kan verdwijnen, zomaar. Dus schrijf eerst je teksten op Word en dan maak je daar een kopie van om hierin te zetten.
TLL, je weet goed genoeg, als je op een paar toetsen tegelijkertijd duwt, dat je tekst kan verdwijnen, zomaar. Dus schrijf eerst je teksten op Word en dan maak je daar een kopie van om hierin te zetten.
-
Gast
De plaatselijke schoonheden bewegen blootsvoets en geruisloos om je heen. Onopvallend maar zeer sterk aanwezig. Ik denk niet dat er een jury is geweest die hen heeft geselecteerd, de natuur heeft dat hier zelf gedaan. Ik heb zelfs het gevoel dat deze vrouwen net zoals de frangipanebomen en de oleanders vanzelf uit de grond zijn gegroeid. Orchideeën die er op een ochtend ineens zijn , zij dragen paarse en nieuwrode, felgele, oranje en kaneelkleurige sari’s met felle contrasterende bloemen die bij ons schreeuwlelijk zouden zijn maar hier niet. Je hebt er dagenlang moeite mee om het idee van je af te schudden dat ze enkel naar je glimlachen ter wille van de commercie. Het vooroordeel van het Westen, vriendelijkheid bestaat nog als een manier van leven. Ik voelde mij bijna opgelucht toen ik eindelijk een ventje van dertien zijn tong naar me zag uitsteken, eindelijk weer eens een symbool van agressie zodat je je bijna weer thuis voelde. Zelfs de mannen die met niets dan een grijze lap voor hun schaamte achter de waterbuffels door de rijstvelden stappen, lachen naar je. Ze heffen hun hand uit de grijze modder en wuiven ‘Hello’! Ze willen blijven stilstaan om je uitgebreid de gelegenheid te geven de rijstvelden te fotograferen. Een gênant ogenblik, doch gelukkig hebben de waterbuffels daar geen tijd voor. Met gebogen koppen, de rijststengels rond de oren, met hun graatmagere grijze pensen trekken zij de modderbrij in twee. The show must go on. Sneeuwwitte ibissen met gele bekken zitten boven op de bult van de buffel en ze gaan geduldig mee op en af, het modderige rijstveld langs. Er schuilen waterslangen in de rijstvelden maar tegen de beten ervan heeft de medicijnman wonderbare middelen. Wie in de jungle zijn arm breekt, wordt hier ook niet in het gips gelegd, de medicijnman heeft daar een zalf voor en de arm geneest onwaarschijnlijk snel. Aan de rand van de jungle rijden we voorbij een okergeel lemen huis waar niemand te zien is. Ons Milleke remt af en zegt: “Kijk, een dode”. “Waar is die dode?” “Als je een witte katoenen doek tegen de gevel ziet, kijk dààr, zoals een vlag, dan is er een dode in dat huis”. Vijftien jaar geleden nog zag je in de Kempen een groot houten kruis tegen de gevel staan. De lijkbidder kwam het er voor drie dagen zetten. We zijn niet zo ver van huis dachten we toen. Maar één ding was zeker TLL kon het niet zijn want die verbleef momenteel nog in hogere of lagere sferen.
Wat verderop aan de rand van de jungle hoorde we een grote wilde kat schreeuwen. “Nee, nee”, lacht Milleke zijn tanden bloot, “dat is een vogel. Misschien is die wel bang van de firewatcher want dat is hier de enige mens.”
De vuurwachter zit naakt op een houten platform dat tussen de hoogste palmbomen is vastgevlochten. “Als het brandt, dan ziet hij het vuur,” zegt Melanieke. Het lijkt me logisch, doch een brandweer is er niet, mensen zijn in geen kilometers te bespeuren. Dadelijk is hier nog alleen de vuurwachter met de dieren die aan de palmbomen komen snuffelen. De luipaard en de leguaan. Daarstraks was er een prachtige leguaan van wel anderhalve meter lang. De zon staat nu achter de jungle, dat is nu als vuur, doch ze dooft zeer snel, ongelooflijk snel. Precies zoals in Afrika. Terwijl je wijst hoe mooi het is, is de zon al weg. De nabijheid van de evenaar, gewoon te mooi om waar te zijn. We rijden door, langs de brokkelweg van de jungle. Slechts even nog en dan valt de duisternis weer in. Zoals een doek na het toneelspel, weeral een dag die voorbij is. Maar dat Toejoejoeën dat zat nog in mijn geheugen, het leek op zo’n bekende basstem. Waar hadden we die nog gehoord?
Wat verderop aan de rand van de jungle hoorde we een grote wilde kat schreeuwen. “Nee, nee”, lacht Milleke zijn tanden bloot, “dat is een vogel. Misschien is die wel bang van de firewatcher want dat is hier de enige mens.”
De vuurwachter zit naakt op een houten platform dat tussen de hoogste palmbomen is vastgevlochten. “Als het brandt, dan ziet hij het vuur,” zegt Melanieke. Het lijkt me logisch, doch een brandweer is er niet, mensen zijn in geen kilometers te bespeuren. Dadelijk is hier nog alleen de vuurwachter met de dieren die aan de palmbomen komen snuffelen. De luipaard en de leguaan. Daarstraks was er een prachtige leguaan van wel anderhalve meter lang. De zon staat nu achter de jungle, dat is nu als vuur, doch ze dooft zeer snel, ongelooflijk snel. Precies zoals in Afrika. Terwijl je wijst hoe mooi het is, is de zon al weg. De nabijheid van de evenaar, gewoon te mooi om waar te zijn. We rijden door, langs de brokkelweg van de jungle. Slechts even nog en dan valt de duisternis weer in. Zoals een doek na het toneelspel, weeral een dag die voorbij is. Maar dat Toejoejoeën dat zat nog in mijn geheugen, het leek op zo’n bekende basstem. Waar hadden we die nog gehoord?
-
Opa Brombeer
Zou die minnezanger het dan toch aangedurfd hebben,ikwerd plots wakker van een ijselijke gil die van tussen het struikgewas kwam,maar zoals het de rehterhand van onze minister van veel Kul(moet toch oppassen met dit woord,drie keer nakijken)en weinig Tuur betaamt lag deze ook nog zijn roes uit te slapen.Zou Kwezel het dan toch aangedurfd hebben om zich tussen het struikgewas te begeven?Struikgewas dient m.i. toch voor wat anders.Ik ga straks voorstellen dat we op haar berg een troon installeren,het mag voor mijn part nog een gouden zijn.Dit zou zo zijn voordelen hebben,ze moet dan haar fototoestel niet meer achter haar slip steken(erin zou maar een raar zicht zijn nietwaar)van op haar troon kan ze ons in de gatzen houden en nog prachtige foto's maken ook.Melanie moet de toegang dan maar bewaken tegen onverlaten en er op toezien dat er nooit twee knoppen tegelijk ingeduwd worden,'t schijnt dat dit allleen maar voor problemen zorgt.
Ik moet zeggen ik begin me hier steeds beter in mijn vel te voelen.Eerst frangipannes aan de bomen,dan zacht ruisende bomenwaar trompetten aan groeien met in ieder ventiel een zachte bedwelmende roes veroorzakende nektar(wat wil een mens nog meer)krijgen we er bovenop nog eens vliegende katten die blijken te fluiten i.p.v. te miauwen.Of zou Kwezel buiten ons medeweten om stiekem onde die trmpetbomen gezeten hebben en ze nu zien vliegen,als het dan maar geen roze olifanten worden die beginnen te trompetteren.Jaja, het zal wel van die bomen komen.
En dat is nog niet alles,nu ziet ze nog overal van diemooie bosnimfen zoals paddestoelen uit de grond schieten,lekker hoor,die paddestoelen wel te verstaan.En lopen die nimfen dan ook rond in bloot bovenlijf?Ter verduidelijking,ik ben er nog geen tegengekomen.Straks gaan we er hier nog een nudistenkamp van maken maar dan pas ik hoor, ik zou me geen blijf weten met mijn handen,ik moet die in mijn zakken kunnen steken.
Nu missen we alleen nog zeemeerminnen maar daar zal Zandmannetje dan wel voor zorgen,tenminste als die heelhuids van tussen de vermeende dolfijnen geraakt.Ik zou dan gelijk mijn watervrees kunnen overwinnen en misschien kunnen die ook zingen of waren dat sirenes?
Terugkomend op Kwezel haar fototoestel,niet op haar slipje natuurlijk,ik heb het mijne ook stiekem meegenomen en zou natuurlijk graag mijn mooie beelden aan iedereen laten zien maar daar ik een beetje bang ben voor de eventuele boze reactie van een misnoegde TLL(moet maar niet op twee knopjes tegelijk duwen,dixit Kwezel)raad ik alle geinterresseerden aan om bij onze terug komst mijn departement te contacteren en terwijl ik dan vlug wat subsidies probeer te regelen voor dat kwelende(bijna schreef ik kwezelende)gezelschap stuur ik dan wel de foto's door.Tenzij natuurlijk TLL mij erom zou smeken om deze foto's hier te publiceren.
Ziezo,alvorens aan de troon van H.M.te beginnen ga ik me eerst toch nog even terugtrekken in mijn nederige cottage om mijn kater te verdrijven en een ding weet ik zeker,katers vliegen niet,dat zijn alleen de kattinnen
maar lastig is het wel.
Nog een katerloos weekend toegewenst van een steeds tevredener eilandganger.
Brombeer
Ik moet zeggen ik begin me hier steeds beter in mijn vel te voelen.Eerst frangipannes aan de bomen,dan zacht ruisende bomenwaar trompetten aan groeien met in ieder ventiel een zachte bedwelmende roes veroorzakende nektar(wat wil een mens nog meer)krijgen we er bovenop nog eens vliegende katten die blijken te fluiten i.p.v. te miauwen.Of zou Kwezel buiten ons medeweten om stiekem onde die trmpetbomen gezeten hebben en ze nu zien vliegen,als het dan maar geen roze olifanten worden die beginnen te trompetteren.Jaja, het zal wel van die bomen komen.
En dat is nog niet alles,nu ziet ze nog overal van diemooie bosnimfen zoals paddestoelen uit de grond schieten,lekker hoor,die paddestoelen wel te verstaan.En lopen die nimfen dan ook rond in bloot bovenlijf?Ter verduidelijking,ik ben er nog geen tegengekomen.Straks gaan we er hier nog een nudistenkamp van maken maar dan pas ik hoor, ik zou me geen blijf weten met mijn handen,ik moet die in mijn zakken kunnen steken.
Nu missen we alleen nog zeemeerminnen maar daar zal Zandmannetje dan wel voor zorgen,tenminste als die heelhuids van tussen de vermeende dolfijnen geraakt.Ik zou dan gelijk mijn watervrees kunnen overwinnen en misschien kunnen die ook zingen of waren dat sirenes?
Terugkomend op Kwezel haar fototoestel,niet op haar slipje natuurlijk,ik heb het mijne ook stiekem meegenomen en zou natuurlijk graag mijn mooie beelden aan iedereen laten zien maar daar ik een beetje bang ben voor de eventuele boze reactie van een misnoegde TLL(moet maar niet op twee knopjes tegelijk duwen,dixit Kwezel)raad ik alle geinterresseerden aan om bij onze terug komst mijn departement te contacteren en terwijl ik dan vlug wat subsidies probeer te regelen voor dat kwelende(bijna schreef ik kwezelende)gezelschap stuur ik dan wel de foto's door.Tenzij natuurlijk TLL mij erom zou smeken om deze foto's hier te publiceren.
Ziezo,alvorens aan de troon van H.M.te beginnen ga ik me eerst toch nog even terugtrekken in mijn nederige cottage om mijn kater te verdrijven en een ding weet ik zeker,katers vliegen niet,dat zijn alleen de kattinnen
maar lastig is het wel.
Nog een katerloos weekend toegewenst van een steeds tevredener eilandganger.
Brombeer
-
hermano - Lid geworden op: 17 mei 2004, 21:11
- Locatie: Aangespoelde
Hier schrijven en lezen vaste klanten
en nu komt er een nieuwe ambetante
zich zomaar op dit forum bemoeien
is er iets waarmee hij kan boeien?
Waarom? Toch even uitleggen
en kort iets over mezelf zeggen.
Ik doe het niet eens echt graag
eigenlijk is het op aanvraag
van één van jullie taalvirtuozen
die mij speciaal heeft uitgekozen.
Ik werd er helemaal niet toe gedwongen
daarvoor is het een veel te lieve jongen,
hij heeft mij ergens in Politiek of Nieuws gevonden
en mij dan privé een vriendelijk berichtje gezonden.
En geloof me, het was of ik las tussen de lijnen
“Gooi nu toch geen parels voor de zwijnen”.
Hij verwees mij naar Kolder en sprak over mijn taal,
hij vond: “Schrijf nu eens voor die mensen allemaal”.
Eerst had ik nog laten weten: geen tijd.
Zwakke verdediging, en nu heb ik spijt
want van een diplomaat gesproken
hij had duidelijk succes geroken
om mij toch aan het kolderen te krijgen,
maar soms zou ik liever gewoon zwijgen.
Hij is in elk geval in mijn achting gestegen,
allé, toch van min tien naar min negen.
Met hem is er trouwens iets heel raars gebeurd
midden in de zomer is hij gewoon ontkleurd.
Het ergste is: ik voel mij schuldig en ik ben de oorzaak,
één antwoord op een posting van hem en het was raak.
Gewone toeristen gaan wit naar de kust
en na een veertien dagen heerlijke rust
keren ze dan terug naar huis als rode medemensen
vooral in hun gezicht en rond hun te dikke pensen.
Naar eigen zeggen was hij eerst rood en werd dan wit
ik hoop voor hem dat zijn dokter in het verlof nog zit
want ik zit er echt gemeend mee in
daarom geef ik hem maar zijn zin.
Mocht nu blijken dat mijn geschrijf te wensen overlaat
dan is het Zandmannetje die hier met rode kaken staat
maar dan is hij terug genezen en weer OK,
wat er ook gebeurt, het valt dus altijd mee!
Normaal praat ik niet in rijmvorm
Maar de uitdaging is wel enorm.
Je moet kronkelen en draaien om te zeggen wat je bedoelt,
probeer zelf maar eens, dan weet je direct hoe dat voelt.
Ik ben geen macho maar ik zit thuis wel met vier vrouwen,
eigen schuld natuurlijk, ik had maar niet moeten trouwen
en ik zie mijn vrouw nog altijd heel graag, daar niet van,
maar dan drie dochters, niemand vraagt of je dat aankan?
Het jaar 1996 was een echt scharnier,
tot dan zei ik mijn leeftijd heel fier,
daarna kreeg je enkel nog mijn geboortejaar,
dus mijn leeftijd? Bereken die zelf nu maar,
alle nodige gegevens staan hiervoor,
als je slim bent heb je het al wel door!
Het is van moeten natuurlijk, je weet hoe dat gaat
ik maak nog deel uit van de actieve welvaartsstaat
al ben ik er geen promotor van,
gewoon omdat het niet anders kan.
Ik werk nog altijd niet tegen mijn zin
maar je steekt daar wel veel tijd in,
en ook die drie dochters, dus heel druk bezet
en zo kan je dan veel minder op Seniorennet.
Voor die ene PC zijn we ook met vijf
dat geeft dikwijls ruzie en veel gekijf,
computertijd wordt tot op de seconde verdeeld
en dan voelen ze zich alledrie nog benadeeld.
Zonder mijn geld had de PC daar niet gestaan,
maar daarmee had ik mijn deel dan wel gedaan,
het is niet omdat je betaalt dat je mag beslissen,
zij kunnen de PC blijkbaar helemaal niet missen
“het is toch verlof zeker” en zij willen op internet
en zo wordt pa dan maar weer aan de kant gezet.
Ik ben nog maar drie maanden geregistreerd
voordien heb ik vooral van anderen geleerd.
Ook dit forum heb ik dikwijls gekozen
en hier zie je de cracks, de echte virtuozen,
mijn specialiteit is meer het korte gevecht
en daarin ben ik zelfs helemaal niet slecht,
in de discussies wordt met scherp geschoten
maar ik heb er ook dikwijls van genoten.
Mensen die te veel op mijn kap hebben gezeten
hebben het dan achteraf toch mogen uitzweten
en in een strijd met regels van de straat
kan een beetje tegengewicht geen kwaad.
Gisteren ging Zandmannetje voor de bijl,
maar het was nog wel beleefd en in stijl
hij zal mij ook wel eens iets lappen
en daarna deelt hij weer in de klappen.
Voor hem heb ik hier mijn best gedaan,
hoewel ik dat gezegde niet kan uitstaan
omdat het wil zeggen: “Jammer, ik heb het verknoeid”.
Ik denk wel dat het jullie toch enigszins heeft geboeid
en ik kan mij altijd troosten met “De beste stuurlui staan aan wal”
alhoewel natuurlijk ook geldt “Hoogmoed komt voor de val”.
De grote Meester is nu uiteraard heel blij
en ik hoor hem denken: “Weer ene erbij”
“één keer geschreven en die komt later nog terug”
“en dan komt hij met een verhaaltje over de brug”.
Als boete voor mijn zonde werd dit hem eerst voorgelegd,
het staat hier, dus dan vond hij het toch niet zo slecht.
Herman
en nu komt er een nieuwe ambetante
zich zomaar op dit forum bemoeien
is er iets waarmee hij kan boeien?
Waarom? Toch even uitleggen
en kort iets over mezelf zeggen.
Ik doe het niet eens echt graag
eigenlijk is het op aanvraag
van één van jullie taalvirtuozen
die mij speciaal heeft uitgekozen.
Ik werd er helemaal niet toe gedwongen
daarvoor is het een veel te lieve jongen,
hij heeft mij ergens in Politiek of Nieuws gevonden
en mij dan privé een vriendelijk berichtje gezonden.
En geloof me, het was of ik las tussen de lijnen
“Gooi nu toch geen parels voor de zwijnen”.
Hij verwees mij naar Kolder en sprak over mijn taal,
hij vond: “Schrijf nu eens voor die mensen allemaal”.
Eerst had ik nog laten weten: geen tijd.
Zwakke verdediging, en nu heb ik spijt
want van een diplomaat gesproken
hij had duidelijk succes geroken
om mij toch aan het kolderen te krijgen,
maar soms zou ik liever gewoon zwijgen.
Hij is in elk geval in mijn achting gestegen,
allé, toch van min tien naar min negen.
Met hem is er trouwens iets heel raars gebeurd
midden in de zomer is hij gewoon ontkleurd.
Het ergste is: ik voel mij schuldig en ik ben de oorzaak,
één antwoord op een posting van hem en het was raak.
Gewone toeristen gaan wit naar de kust
en na een veertien dagen heerlijke rust
keren ze dan terug naar huis als rode medemensen
vooral in hun gezicht en rond hun te dikke pensen.
Naar eigen zeggen was hij eerst rood en werd dan wit
ik hoop voor hem dat zijn dokter in het verlof nog zit
want ik zit er echt gemeend mee in
daarom geef ik hem maar zijn zin.
Mocht nu blijken dat mijn geschrijf te wensen overlaat
dan is het Zandmannetje die hier met rode kaken staat
maar dan is hij terug genezen en weer OK,
wat er ook gebeurt, het valt dus altijd mee!
Normaal praat ik niet in rijmvorm
Maar de uitdaging is wel enorm.
Je moet kronkelen en draaien om te zeggen wat je bedoelt,
probeer zelf maar eens, dan weet je direct hoe dat voelt.
Ik ben geen macho maar ik zit thuis wel met vier vrouwen,
eigen schuld natuurlijk, ik had maar niet moeten trouwen
en ik zie mijn vrouw nog altijd heel graag, daar niet van,
maar dan drie dochters, niemand vraagt of je dat aankan?
Het jaar 1996 was een echt scharnier,
tot dan zei ik mijn leeftijd heel fier,
daarna kreeg je enkel nog mijn geboortejaar,
dus mijn leeftijd? Bereken die zelf nu maar,
alle nodige gegevens staan hiervoor,
als je slim bent heb je het al wel door!
Het is van moeten natuurlijk, je weet hoe dat gaat
ik maak nog deel uit van de actieve welvaartsstaat
al ben ik er geen promotor van,
gewoon omdat het niet anders kan.
Ik werk nog altijd niet tegen mijn zin
maar je steekt daar wel veel tijd in,
en ook die drie dochters, dus heel druk bezet
en zo kan je dan veel minder op Seniorennet.
Voor die ene PC zijn we ook met vijf
dat geeft dikwijls ruzie en veel gekijf,
computertijd wordt tot op de seconde verdeeld
en dan voelen ze zich alledrie nog benadeeld.
Zonder mijn geld had de PC daar niet gestaan,
maar daarmee had ik mijn deel dan wel gedaan,
het is niet omdat je betaalt dat je mag beslissen,
zij kunnen de PC blijkbaar helemaal niet missen
“het is toch verlof zeker” en zij willen op internet
en zo wordt pa dan maar weer aan de kant gezet.
Ik ben nog maar drie maanden geregistreerd
voordien heb ik vooral van anderen geleerd.
Ook dit forum heb ik dikwijls gekozen
en hier zie je de cracks, de echte virtuozen,
mijn specialiteit is meer het korte gevecht
en daarin ben ik zelfs helemaal niet slecht,
in de discussies wordt met scherp geschoten
maar ik heb er ook dikwijls van genoten.
Mensen die te veel op mijn kap hebben gezeten
hebben het dan achteraf toch mogen uitzweten
en in een strijd met regels van de straat
kan een beetje tegengewicht geen kwaad.
Gisteren ging Zandmannetje voor de bijl,
maar het was nog wel beleefd en in stijl
hij zal mij ook wel eens iets lappen
en daarna deelt hij weer in de klappen.
Voor hem heb ik hier mijn best gedaan,
hoewel ik dat gezegde niet kan uitstaan
omdat het wil zeggen: “Jammer, ik heb het verknoeid”.
Ik denk wel dat het jullie toch enigszins heeft geboeid
en ik kan mij altijd troosten met “De beste stuurlui staan aan wal”
alhoewel natuurlijk ook geldt “Hoogmoed komt voor de val”.
De grote Meester is nu uiteraard heel blij
en ik hoor hem denken: “Weer ene erbij”
“één keer geschreven en die komt later nog terug”
“en dan komt hij met een verhaaltje over de brug”.
Als boete voor mijn zonde werd dit hem eerst voorgelegd,
het staat hier, dus dan vond hij het toch niet zo slecht.
Herman
-
Gast
Dag Hermano, welkom bij de kolderbrigade.
Hoop dat het mag van je eegade.
Ik moet je een dikke proficiat wensen
in de naam van al onze mensen.
je gedicht is als een bolleboos
geschikt voor een virtuoos.
Jij komt als zesde in de rij.
Doe zo verder dan zijn we allemaal blij.
Hoop dat het mag van je eegade.
Ik moet je een dikke proficiat wensen
in de naam van al onze mensen.
je gedicht is als een bolleboos
geschikt voor een virtuoos.
Jij komt als zesde in de rij.
Doe zo verder dan zijn we allemaal blij.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Kwezel... zeg Kwezelke... Jij weet toch onderhand wel dat wat ik hier neerpen recht uit het hart geschreven is hé... Word ? Waar heb ik dat voor nodig ? Word is slechts goed voor hen die hun eigen hart niet vertrouwen. Trouwens, moest ik ms-Word benutten, zou er weer een of andere "spellingswoordenschatwreter" me op de vingers tikken om het gebruik van of zinswendingen ten voordele van niet begrepen hebben. Mijn "Hederlands" daar is nog geen Dikke Vandaal tegenop gewassen. Ik druk mij heden uit en niet neder zoals de meesten het plogen. Bij mij is alles onvervalst "huidig". Ik draag geen toepet meer, zéker niet met dit tropisch Kempisch weertje. Ik verberg me niet achter een snor. Voor Turk of Marokaan of walrus heb ik geen ambitie, dus dat onder-de-neus-gewas is aan mij niet besteed. Ik kamoefleer me ook niet hoewel jij en meerderen in dit forum daarop aangedrongen hebben. Ok... ik heb mijn naam omgezet in initialen (een goed verstaander heeft maar een half woord nodig) vervuldt in functie van het goed begrip (zelfs minder dan het halve woord); daar blijft het dan ook bij. Moest ik dit alles éérst in MS-Word omzetten vooraleer ik dit zou wereldkundig maken zou de inhoud dusdanig verdund worden dat menigeen het zou doorhebben dat ze slechts spoeling zouden voorgeschoteld krijgen. Ik lust wel mosselen, in eigen nat en zonder schaal, maar hoef niet het soepke waarin ze zijn klaargemaakt. Als dát de bedoeling is van je voorstel, nou vergeet het maar dan hé... Zoals je weet vaar ik een groot schip met heel wat spuigaten.... op één meer of minder zal het dan niet steken hé... en mijne mast staat bij tijd en wijle nog wel overeind... en niet alleen bij de gedachte... LOL
TLL[/url]
TLL[/url]
-
zandmannetje - Lid geworden op: 02 feb 2003, 23:15
- Locatie: Het land met meer ministers dan inwoners
Het gelukzalig gevoel dat ik heb bij het naderen van een dolfijn, slaat om in overweldigende paniek als ik mij realiseer dat een scherpe rugvin zich aftekent in het zich opensplijtende water.
Verdorie, een shark is een haai, maar dat besef dringt wel wat laat tot mij door…
Wat moet je nu weer doen om een haai af te schrikken, ik heb het ergens gelezen. Als de nood het hoogst is komt de inval als een bliksemstraal (nieuw spreekwoord). Veel lawaai maken, op het water kloppen, hoofd onder water steken en hard brullen, ik weet het weer…
Was nu Brombeer maar hier om te brullen, als die onderwater zijn gebrom moest aanheffen zou je die haai gauw het haaienpad zien kiezen. (Eerst had ik hazenpad geschreven maar dat is hier duidelijk niet geschikt!)
Maar Brombeer heeft andere katten te geselen, (eerst hazen, nu katten, het zal er nog op uitdraaien dat ik een ezel ben zeker?) hij zit hoog in de kruin van een trompetboom zijn rol in te oefenen. De rol van Tarzan, Kwezel heeft beloofd dat ze een filmpje gaat maken met haar camera, en Brombeertje zou graag de hoofdrol voor zijn rekening nemen. Mij niet gelaten, als ook Ed er mee akkoord is…
De haai is reeds zo dicht genaderd, dat ik kan zien dat hij heel gemene koude oogjes heeft, en schijnbaar helemaal geen respect voor mij. Net als ik denk dat mijn laatste minuut heeft geslagen, gebeurd iets raars.
Het monster remt af, zonder ook maar een beetje te slippen ( waarschijnlijk ABS) keert om en kiest het eerder genoemde pad.
Tamelijk verbluft zie ik dat Kwezel naast mij opduikt, als een natte godin, met het rode fluitje nog in de mond.
"Daar had die haai niet van terug hé zandmannetje, tegen dat gefluit waren zijn oren niet bestand"
"Dank je wel Kwezel, je hebt mijn leven gered, maar hoe wist jij …die haai…dat fluitje…?"
"Dat wist ik niet, maar het was het proberen waard hé! Een automobilist stopt toch ook als er op een fluitje geblazen word. Zou je nu in het vervolg een beetje bij ons willen blijven, kleine lastpost?"
"Ja Kwezel"
"Oke Brombeer" roept ze naar boven, "zoals Tarzan dat altijd deed, maar hou je goed vast aan die liaan, probeer om uw nek niet te breken. Actie !"
Verdorie, een shark is een haai, maar dat besef dringt wel wat laat tot mij door…
Wat moet je nu weer doen om een haai af te schrikken, ik heb het ergens gelezen. Als de nood het hoogst is komt de inval als een bliksemstraal (nieuw spreekwoord). Veel lawaai maken, op het water kloppen, hoofd onder water steken en hard brullen, ik weet het weer…
Was nu Brombeer maar hier om te brullen, als die onderwater zijn gebrom moest aanheffen zou je die haai gauw het haaienpad zien kiezen. (Eerst had ik hazenpad geschreven maar dat is hier duidelijk niet geschikt!)
Maar Brombeer heeft andere katten te geselen, (eerst hazen, nu katten, het zal er nog op uitdraaien dat ik een ezel ben zeker?) hij zit hoog in de kruin van een trompetboom zijn rol in te oefenen. De rol van Tarzan, Kwezel heeft beloofd dat ze een filmpje gaat maken met haar camera, en Brombeertje zou graag de hoofdrol voor zijn rekening nemen. Mij niet gelaten, als ook Ed er mee akkoord is…
De haai is reeds zo dicht genaderd, dat ik kan zien dat hij heel gemene koude oogjes heeft, en schijnbaar helemaal geen respect voor mij. Net als ik denk dat mijn laatste minuut heeft geslagen, gebeurd iets raars.
Het monster remt af, zonder ook maar een beetje te slippen ( waarschijnlijk ABS) keert om en kiest het eerder genoemde pad.
Tamelijk verbluft zie ik dat Kwezel naast mij opduikt, als een natte godin, met het rode fluitje nog in de mond.
"Daar had die haai niet van terug hé zandmannetje, tegen dat gefluit waren zijn oren niet bestand"
"Dank je wel Kwezel, je hebt mijn leven gered, maar hoe wist jij …die haai…dat fluitje…?"
"Dat wist ik niet, maar het was het proberen waard hé! Een automobilist stopt toch ook als er op een fluitje geblazen word. Zou je nu in het vervolg een beetje bij ons willen blijven, kleine lastpost?"
"Ja Kwezel"
"Oke Brombeer" roept ze naar boven, "zoals Tarzan dat altijd deed, maar hou je goed vast aan die liaan, probeer om uw nek niet te breken. Actie !"
Zo, dat was het dan.
Heb nog een goed leven en we zien mekaar misschien weer in de hel.
Tot zolang dan zal zandmannetje jou wel in slaap lullen !
Heb nog een goed leven en we zien mekaar misschien weer in de hel.
Tot zolang dan zal zandmannetje jou wel in slaap lullen !
-
Opa Brombeer
Gelukkig heb ik mijn nek nog niet gebroken al weet je natuurlijk nooit wat komen gaat,als ik die scene nog dikwijls moet herhalen zou het er wel eens kunnen van komen.Daarmee kan ik dan op mijn beurt Hermano welkom heten en als ik ooit eens een stand in moest nodig hebben laat ik het weten(als ik nog kan tenminste)
Wij hebben wel het een en ander gemeen dacht ik zo.Mij hebben ze ook over de schreef moeten trekken en de eerste keer is wel de moeilijkste,alles moet eens de eerste keer zijn,alleen hoop ik dat er geen einde aan komt.Men zegt wel aan alles komt een eind ,wel aan een worst zijn er twee.Misschien zeggen sommigen daarom het zal me worst wezen.
Jij moet je pc ook al delen met vijf,hier isdat niet anders maar ik moet niet optornen tegen een harem,en zonder haar bril kan ik mijn gade al eens iets wijsmaken.En als het al eens van moeten is,trek het je niet aan,ik ken dat gevoel.
En als ik al begin te brommen is dat meestal niet gevaarlijk,brommende beren bijten niet of waren dat blaffende honden.
Nu ga ik nog een beetje aan mijn liaan zwieren maar Kwezel zal de opnames toch maar best uitstellen tot maandag,kan ik zondag eerst nog met mijn coureur in Leerbeek naar de koers(tiens is dat niet je streek,zal mijn manieren dan maar houden en proberen om niet te brommen)
En mijn beste Hermano,als je het nog niet moest weten ik ben doorH.M.Kwezel benoemd tot secretaris van de afdeling kaartspelen.
Nog een goede avond en een fijnweekend van een afgedwaalde van de kolderbrigade.(niet dat TVprogramma van vroeger)
Brombeer
Wij hebben wel het een en ander gemeen dacht ik zo.Mij hebben ze ook over de schreef moeten trekken en de eerste keer is wel de moeilijkste,alles moet eens de eerste keer zijn,alleen hoop ik dat er geen einde aan komt.Men zegt wel aan alles komt een eind ,wel aan een worst zijn er twee.Misschien zeggen sommigen daarom het zal me worst wezen.
Jij moet je pc ook al delen met vijf,hier isdat niet anders maar ik moet niet optornen tegen een harem,en zonder haar bril kan ik mijn gade al eens iets wijsmaken.En als het al eens van moeten is,trek het je niet aan,ik ken dat gevoel.
En als ik al begin te brommen is dat meestal niet gevaarlijk,brommende beren bijten niet of waren dat blaffende honden.
Nu ga ik nog een beetje aan mijn liaan zwieren maar Kwezel zal de opnames toch maar best uitstellen tot maandag,kan ik zondag eerst nog met mijn coureur in Leerbeek naar de koers(tiens is dat niet je streek,zal mijn manieren dan maar houden en proberen om niet te brommen)
En mijn beste Hermano,als je het nog niet moest weten ik ben doorH.M.Kwezel benoemd tot secretaris van de afdeling kaartspelen.
Nog een goede avond en een fijnweekend van een afgedwaalde van de kolderbrigade.(niet dat TVprogramma van vroeger)
Brombeer
-
hermano - Lid geworden op: 17 mei 2004, 21:11
- Locatie: Aangespoelde
Waarde forumvrienden,
Ik dank jullie uit de grond van mijn hart voor het vriendelijke onthaal en de lovende of meelevende woorden, waarvan ik besef dat het ook echt gemeend is. Het kan onmogelijk zijn omwille van de kleine bijdrage aan dit hoogstaand forum die ik tot op heden heb geleverd, en tenslotte heb ik niets anders gedaan dan langdradig uitgelegd hoe ik daar met zachte dwang toe gebracht werd met een kleine schets van wie ik ben en hoezeer ik thuis wordt onderdrukt.
Het kan dus alleen maar zijn dat jullie mij zo optimistisch ontvangen in de zoete maar waarschijnlijk ijdele hoop dat ik in de toekomst betere en meer leesbare werkstukjes zal afleveren. Welnu, dat rotsvast vertrouwen in de toekomst en dat roerend geloof in de bekwaamheid van de medemens siert jullie, strekt jullie tot eer, wat zeg ik, mochten jullie reeds overleden zijn dan kregen jullie van mij posthuum de medaille "ideale forumoptimisten" met grootkruis (vervangt een grafzerk).
Gelukkig is het bijlange na nog niet zo ver en zoals de blinde zei:"We zien wel". Mensen, hoop doet leven, en daarbij kan ik het niet nalaten om telkens te denken aan "The life of Brian" met die schitterende slotscène met die gekruisigden die spontaan zongen "Always look at the bright side of life pom pompompom enz.".
Ik val zomaar met de deur in huis, terwijl jullie midden in de opname van een film zitten, vol met gevaarlijke scènes, waarbij Zandmannetje zich bevindt temidden van de haaien en Brombeer daar de aap uithangt aan een liaan, Tarzan achterna als het ware, of misschien beter: hij haalt waarschijnlijk (gewild of ongewild) stoten uit waarbij Tarzan zich graag liet vervangen door zijn stand-in.
Op zo'n delicaat moment waarbij er van alles kan verkeerd lopen steek ik mijn neus aan het venster en mochten jullie mijn neus voordien al hebben gezien, dan zouden jullie onmiddellijk weten waarom ik heb geaarzeld om hier mee te doen, het volstaat waarschijnlijk om Brombeer zijn liaan van schrik te doen lossen ofwel zou hij misschien vliegensvlug via diezelfde liaan hoog in de kruin van die boom zijn verdwenen maar in beide gevallen zou de opname toch gewoon mislukt zijn. Kwezel lijkt mij de gemakkelijkste rol te hebben: zij moet alleen maar op een fluitje blazen, ze riskeert niets en omdat ze de baas lijkt te zijn wordt ze waarschijnlijk nog het best betaald ook. Jammer dat ik juist te laat was, want mocht die haai mijn neus hebben opgemerkt dan zou ook die wel het hazenpad hebben gekozen.
Brombeer, Leerbeek ligt inderdaad op 15 km van mij maar ik heb er geen flauw benul van om welke koers het gaat. Ik heb daar begin juli de Ronde van Frankrijk zien passeren, maar ik kan mij niet voorstellen dat die daar nu nog eens voorbijkomt, want ik meen mij te herinneren dat die al afgelopen is. Anderzijds, die aanbieding om eventueel in te springen in die film (of misschien een eigen bescheiden rolletje te krijgen?) wil ik altijd in overweging nemen, ik heb al een zekere toneelervaring omdat ik in "de stoere Jager" ooit een rol heb gespeeld, helemaal op het einde, ik was Max, ik moest triestig janken en een beetje opschuiven. Het is lang geleden, maar ik ga jullie dat verhaal toch eens een keertje vertellen.
Herman
Ik dank jullie uit de grond van mijn hart voor het vriendelijke onthaal en de lovende of meelevende woorden, waarvan ik besef dat het ook echt gemeend is. Het kan onmogelijk zijn omwille van de kleine bijdrage aan dit hoogstaand forum die ik tot op heden heb geleverd, en tenslotte heb ik niets anders gedaan dan langdradig uitgelegd hoe ik daar met zachte dwang toe gebracht werd met een kleine schets van wie ik ben en hoezeer ik thuis wordt onderdrukt.
Het kan dus alleen maar zijn dat jullie mij zo optimistisch ontvangen in de zoete maar waarschijnlijk ijdele hoop dat ik in de toekomst betere en meer leesbare werkstukjes zal afleveren. Welnu, dat rotsvast vertrouwen in de toekomst en dat roerend geloof in de bekwaamheid van de medemens siert jullie, strekt jullie tot eer, wat zeg ik, mochten jullie reeds overleden zijn dan kregen jullie van mij posthuum de medaille "ideale forumoptimisten" met grootkruis (vervangt een grafzerk).
Gelukkig is het bijlange na nog niet zo ver en zoals de blinde zei:"We zien wel". Mensen, hoop doet leven, en daarbij kan ik het niet nalaten om telkens te denken aan "The life of Brian" met die schitterende slotscène met die gekruisigden die spontaan zongen "Always look at the bright side of life pom pompompom enz.".
Ik val zomaar met de deur in huis, terwijl jullie midden in de opname van een film zitten, vol met gevaarlijke scènes, waarbij Zandmannetje zich bevindt temidden van de haaien en Brombeer daar de aap uithangt aan een liaan, Tarzan achterna als het ware, of misschien beter: hij haalt waarschijnlijk (gewild of ongewild) stoten uit waarbij Tarzan zich graag liet vervangen door zijn stand-in.
Op zo'n delicaat moment waarbij er van alles kan verkeerd lopen steek ik mijn neus aan het venster en mochten jullie mijn neus voordien al hebben gezien, dan zouden jullie onmiddellijk weten waarom ik heb geaarzeld om hier mee te doen, het volstaat waarschijnlijk om Brombeer zijn liaan van schrik te doen lossen ofwel zou hij misschien vliegensvlug via diezelfde liaan hoog in de kruin van die boom zijn verdwenen maar in beide gevallen zou de opname toch gewoon mislukt zijn. Kwezel lijkt mij de gemakkelijkste rol te hebben: zij moet alleen maar op een fluitje blazen, ze riskeert niets en omdat ze de baas lijkt te zijn wordt ze waarschijnlijk nog het best betaald ook. Jammer dat ik juist te laat was, want mocht die haai mijn neus hebben opgemerkt dan zou ook die wel het hazenpad hebben gekozen.
Brombeer, Leerbeek ligt inderdaad op 15 km van mij maar ik heb er geen flauw benul van om welke koers het gaat. Ik heb daar begin juli de Ronde van Frankrijk zien passeren, maar ik kan mij niet voorstellen dat die daar nu nog eens voorbijkomt, want ik meen mij te herinneren dat die al afgelopen is. Anderzijds, die aanbieding om eventueel in te springen in die film (of misschien een eigen bescheiden rolletje te krijgen?) wil ik altijd in overweging nemen, ik heb al een zekere toneelervaring omdat ik in "de stoere Jager" ooit een rol heb gespeeld, helemaal op het einde, ik was Max, ik moest triestig janken en een beetje opschuiven. Het is lang geleden, maar ik ga jullie dat verhaal toch eens een keertje vertellen.
Herman
-
Gast
Ach Hermenator, ik zie dat je al goed op dreef komt, jij mag even een stand-in doen voor Kwezelke, je mag de camera vasthouden maar potverdorie niet de loop op gaan met die fonkelnieuwe pieper hé.
Gewapend met onze snorkeluitrusting en camera schuiven we over de rotsen het borstdiepe water in. Op weg naar de grote, donkere schaduwen. Ik voel mij niet zo plezierig. Want volwassen stierhaaien zijn echt groot! Enorm! Vanwege hun massa en enorme omvang maken ze een logge en langzame indruk. Die verdwijnt als de eerste aasvis door het wateroppervlak zakt Plotseling bewegen de haaien zich razendsnel. De opengesperde kaken, samen met het schudden van de kop, dat het effect van de vlijmscherpe tanden vergroot, doen griezelig aan.
Ik herinnerde me dat ik dat stukje opblaas plastiek kapot geblazen had en het rode ventieltje vlug bij me gestoken had. Gelukkig wat dat een goede inval van mij geweest want nu zou dat rubberke goed van pas komen. Plotseling zie ik een verpleegsterhaai naast de 'stieren'. Ik had altijd gedacht dat verpleegsterhaaien omvangrijk waren. Maar nu ik er een vlak naast deze massieve vertegenwoordiger van de haaienfamilie zie, laat ik deze gedachte varen. Een eenzame citroenhaai die voorbij zwemt, maakt in vergelijking maar een schriele indruk. En dan zijn daar nog die kleine, gele stierenogen, die iemand het gevoel geven gefixeerd en tegelijkertijd getaxeerd te worden. Dus niet zo'n plezierige gedachte! De tijd drong want mijn Seandwich kwam in gevaar. Blazen dacht ik , dat dééd ik toch.. tot ik gloedrood zag en mijn gezicht net een schorpioen leek. Eindelijk hadden die citroenen het begrepen, leer ze de Kwezel niet kennen!
Uit een van die enkele palmbomen die er stonden hoorden we een stem schreeuwen, Jane, Jaaaannnneee… boem, pats, een kokosnoot vliegt rakelings langs onze tere hoofden door. Hoog in de toppen van de bomen hing Brombeer de tarzan uit. Hij strekt zijn spieren en zwaait vervolgens lenig door de takken om ontbijt te halen. Terug bij ‘Jane de kwezel’ spreidde hij zijn kolossale spieren tentoon en blies zacht in mijn haren. Met mijn camera in de aanslag opende ik mijn ogen eventjes en geveinsd koketterend zei ik: 'Tarzan, you're a bad boy!” De zo goed als naakte man antwoordde: “'Morning. I love you.”Zoals altijd gingen we eerst een robbertje zwemmen. Maar eerst rukte Tarzan met één beweging het bovenstuk van Jane’s lichaam. Dan duikten we allebei in het heldere zeewater, en we betraden een andere wereld. Twee gespierde lichamen dansten in slowmotion op de maat van onhoorbare muziek. Ik hield hem bij de schouders vast en hij zwom met krachtige slagen zodat we samen een cirkelbeweging voltooiden, twee of drie keer achter elkaar. Soepel zwommen we naar boven om adem te halen, dan gleden we weer naar beneden, als aquatische schimmen, naar de oceaanbodem, waar zilverkleurige vissen voor onze ogen voorbij flitsten, waar ze ons toelachten. Er was geen geluid, er heerste alleen stilte in korrelig zwartwit. Even moest ik boven water komen om de snorkel te ledigen want gezoute water is niet goed voor de maagspieren. Uiteindelijk hoort Tarzan bij de apen, en niet in de gepekelde armen van Jane.
Gewapend met onze snorkeluitrusting en camera schuiven we over de rotsen het borstdiepe water in. Op weg naar de grote, donkere schaduwen. Ik voel mij niet zo plezierig. Want volwassen stierhaaien zijn echt groot! Enorm! Vanwege hun massa en enorme omvang maken ze een logge en langzame indruk. Die verdwijnt als de eerste aasvis door het wateroppervlak zakt Plotseling bewegen de haaien zich razendsnel. De opengesperde kaken, samen met het schudden van de kop, dat het effect van de vlijmscherpe tanden vergroot, doen griezelig aan.
Ik herinnerde me dat ik dat stukje opblaas plastiek kapot geblazen had en het rode ventieltje vlug bij me gestoken had. Gelukkig wat dat een goede inval van mij geweest want nu zou dat rubberke goed van pas komen. Plotseling zie ik een verpleegsterhaai naast de 'stieren'. Ik had altijd gedacht dat verpleegsterhaaien omvangrijk waren. Maar nu ik er een vlak naast deze massieve vertegenwoordiger van de haaienfamilie zie, laat ik deze gedachte varen. Een eenzame citroenhaai die voorbij zwemt, maakt in vergelijking maar een schriele indruk. En dan zijn daar nog die kleine, gele stierenogen, die iemand het gevoel geven gefixeerd en tegelijkertijd getaxeerd te worden. Dus niet zo'n plezierige gedachte! De tijd drong want mijn Seandwich kwam in gevaar. Blazen dacht ik , dat dééd ik toch.. tot ik gloedrood zag en mijn gezicht net een schorpioen leek. Eindelijk hadden die citroenen het begrepen, leer ze de Kwezel niet kennen!
Uit een van die enkele palmbomen die er stonden hoorden we een stem schreeuwen, Jane, Jaaaannnneee… boem, pats, een kokosnoot vliegt rakelings langs onze tere hoofden door. Hoog in de toppen van de bomen hing Brombeer de tarzan uit. Hij strekt zijn spieren en zwaait vervolgens lenig door de takken om ontbijt te halen. Terug bij ‘Jane de kwezel’ spreidde hij zijn kolossale spieren tentoon en blies zacht in mijn haren. Met mijn camera in de aanslag opende ik mijn ogen eventjes en geveinsd koketterend zei ik: 'Tarzan, you're a bad boy!” De zo goed als naakte man antwoordde: “'Morning. I love you.”Zoals altijd gingen we eerst een robbertje zwemmen. Maar eerst rukte Tarzan met één beweging het bovenstuk van Jane’s lichaam. Dan duikten we allebei in het heldere zeewater, en we betraden een andere wereld. Twee gespierde lichamen dansten in slowmotion op de maat van onhoorbare muziek. Ik hield hem bij de schouders vast en hij zwom met krachtige slagen zodat we samen een cirkelbeweging voltooiden, twee of drie keer achter elkaar. Soepel zwommen we naar boven om adem te halen, dan gleden we weer naar beneden, als aquatische schimmen, naar de oceaanbodem, waar zilverkleurige vissen voor onze ogen voorbij flitsten, waar ze ons toelachten. Er was geen geluid, er heerste alleen stilte in korrelig zwartwit. Even moest ik boven water komen om de snorkel te ledigen want gezoute water is niet goed voor de maagspieren. Uiteindelijk hoort Tarzan bij de apen, en niet in de gepekelde armen van Jane.
-
Opa Brombeer
Oeioei,Kwezel nu moet ik toch even opletten dat ik deze nacht niet ga dromen hoor,men zegt wel dat dromen bedrog zijn maar leg dat dan maar eens uit aan mijn vrouw als die me heel de nacht heeft horen roepen op Jane,ik moet er niet aan denken.Of ik moet ze wijsmaken dat ik een zonneslag heb,zou kunnen he.
En nu zeker mijn bril niet laten rondslingeren want als ze de rest van Kwezel haar relaas leest ben ik helemaal de pineut en is het uit met de pret,dan kan Hermenator al direkt de mannelijke hoofdrol inpikken en gaan we TLL nog moeten optrommelen om diesplinternieuwe pieper te hanteren,voelt die zich misschien niet meer misnoegd.
Ik moet er nu echt mee ophouden want mijn vingeren beginnen pijn te doen,kan misschien komen van met kokosnoten te gooien of Kwezel de kleren van het lijf te rukken,maakt niet uit pijn is pijn.
Een zich Tarzan wanende Brombeer
En nu zeker mijn bril niet laten rondslingeren want als ze de rest van Kwezel haar relaas leest ben ik helemaal de pineut en is het uit met de pret,dan kan Hermenator al direkt de mannelijke hoofdrol inpikken en gaan we TLL nog moeten optrommelen om diesplinternieuwe pieper te hanteren,voelt die zich misschien niet meer misnoegd.
Ik moet er nu echt mee ophouden want mijn vingeren beginnen pijn te doen,kan misschien komen van met kokosnoten te gooien of Kwezel de kleren van het lijf te rukken,maakt niet uit pijn is pijn.
Een zich Tarzan wanende Brombeer
-
Opa Brombeer
Zie je nu wat er van komt als je je te veel moet inleven in de rol van Tarzan,zwierend aan lianen ,Jane de kleren van het lijf rukkend.Ik heb toch wel gedroomd dat het een lieve lust was zeker.En bij gebrek aan lianen ben ik dan maar beginnen zwieren aan de lusters,gelukkig hangen die niet zo hoog boven de grond als lianen.
Ben dan wakker geworden (net toen het plezant begon te worden maar dat is altijd zo bij dromen)nadat ik door een botsing met een vliegende kat met veel gedruis uit mijn boom(luster)viel en toen Sjoeke,die zich soms verkeerdelijk Jane waant vroeg wat ik eigenlijk aan het uitspoken was heb ik haar maar vlug wijs gemaakt dat ik de aap aan het uithangen was,ze zijn dat hiet toch gewoon van mij.En zonder bril merkt ze het verschil tussen een aap,Tarzan of een brombeer toch niet.Ze moet zich maar geen Jane wanen.Zelfs zonder bril merk ik het verschil tussen Jane en Sjoeke wel,'t is maar dat men het weet.
Maar met al dat gedroom en waanvoorstellingen heb ik me dan toch eens gedragen als een ongelikte beer en ben ik vergeten waar ik eigenlijk aan begonnen was,nl.iedereen een goede morgen te wensen en ondanks dat hier momenteel de regen met bakjes,ik durf niet goed zeggen bakken,(Kwezel zal wel weten waarom)uit de lucht valt,ga ik aan dit mankement verhelpen.Dus elks zijne goeie morgen en een fijn weekend en ik zou zo zeggen laat ze maar zwieren,het zwaaien komt daarna van zelf wel.
Van een Tarzan(of de aap)uithangende
Brombeer
Ben dan wakker geworden (net toen het plezant begon te worden maar dat is altijd zo bij dromen)nadat ik door een botsing met een vliegende kat met veel gedruis uit mijn boom(luster)viel en toen Sjoeke,die zich soms verkeerdelijk Jane waant vroeg wat ik eigenlijk aan het uitspoken was heb ik haar maar vlug wijs gemaakt dat ik de aap aan het uithangen was,ze zijn dat hiet toch gewoon van mij.En zonder bril merkt ze het verschil tussen een aap,Tarzan of een brombeer toch niet.Ze moet zich maar geen Jane wanen.Zelfs zonder bril merk ik het verschil tussen Jane en Sjoeke wel,'t is maar dat men het weet.
Maar met al dat gedroom en waanvoorstellingen heb ik me dan toch eens gedragen als een ongelikte beer en ben ik vergeten waar ik eigenlijk aan begonnen was,nl.iedereen een goede morgen te wensen en ondanks dat hier momenteel de regen met bakjes,ik durf niet goed zeggen bakken,(Kwezel zal wel weten waarom)uit de lucht valt,ga ik aan dit mankement verhelpen.Dus elks zijne goeie morgen en een fijn weekend en ik zou zo zeggen laat ze maar zwieren,het zwaaien komt daarna van zelf wel.
Van een Tarzan(of de aap)uithangende
Brombeer
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Hoewel het maar een druppelsgewijze belevenis is, heb ik het meer op regen dan op zon. Ik hoef geen bedruipte liaan met aan een eind nog enkele vingertoppen van een brombeer, een haaienvrezend zandmannetje of een verlorengelopen hermanos. Ik plezier mezelf in het woud der nattigheidsklevers. Als gewezen Amfibie heb ik meer weet van water dan de meesten onder ons. Ik vertoefde meermaals in troebele wateren waarin draadalgen en kelp de lianen van Brombeer vervingen. Zwierend aan die kelp, met de dijning en het getij liet ik me wel eens meevoeren met een zeeotter. Het guitig snoetje van dit dartel beestje, en de behendigheid waarmee deze zich op en onder het zeewier beweegt, doet mij een beetje aan Kwezel denken. Waarom ? Als je weet hoe een zeeotter zich beweegt en je beeldt je de achtersteven van een koersfiets in voorzien van korte beentjes, wel dan kan je niet missen; die otter is op het droge...
Ik vermoed zelfs dat ZMj mij in mijn element al wel eens verward heeft; het varken op mijn rug aanzien voor een rugvin ? (een varken is in duikjargon een fles van 15 Liter) Maar zo snel als dat otterbeest ben ik nu eenmaal nooit geweest. Daarbij, ik heb niet zo'n lange dikke staart en zo'n korte pootjes. Wat ik wél heb wordt niet tentoon gespreid. Meestal zit dit, als ik te water ga, verpakt in een neopreen van 8 mm. Voorzien van flossen en een snorkel moet ik wel ludiek overkomen als ik op de dijk de "mars der kwakganzen" probeer na te bootsen. Ik denk daarbij dan aan de waggelende gangpas van een overvoede brombeer.
Maar laat ik al deze watervrezende koersminnende sportievelingen hun zeg maar doen; ik denk bij mijn eigen dan... " Ze moesten eens weten wat je allemaal kan beleven onder de waterspiegel..." En nee, niet via CNN of NG, een documentaire van Cousteau of het voorverpakte van Greenpees. Nee, ze moeten er zélf eens aan beginnen. Benieuwd of ze ook een -52 m op hun palmares kunnen kleven.
Zoals je middels wel weet, ben ik er nog ... dus zo gevaarlijk kan het niet zijn hé...
TLL
Ik vermoed zelfs dat ZMj mij in mijn element al wel eens verward heeft; het varken op mijn rug aanzien voor een rugvin ? (een varken is in duikjargon een fles van 15 Liter) Maar zo snel als dat otterbeest ben ik nu eenmaal nooit geweest. Daarbij, ik heb niet zo'n lange dikke staart en zo'n korte pootjes. Wat ik wél heb wordt niet tentoon gespreid. Meestal zit dit, als ik te water ga, verpakt in een neopreen van 8 mm. Voorzien van flossen en een snorkel moet ik wel ludiek overkomen als ik op de dijk de "mars der kwakganzen" probeer na te bootsen. Ik denk daarbij dan aan de waggelende gangpas van een overvoede brombeer.
Maar laat ik al deze watervrezende koersminnende sportievelingen hun zeg maar doen; ik denk bij mijn eigen dan... " Ze moesten eens weten wat je allemaal kan beleven onder de waterspiegel..." En nee, niet via CNN of NG, een documentaire van Cousteau of het voorverpakte van Greenpees. Nee, ze moeten er zélf eens aan beginnen. Benieuwd of ze ook een -52 m op hun palmares kunnen kleven.
Zoals je middels wel weet, ben ik er nog ... dus zo gevaarlijk kan het niet zijn hé...
TLL