Het werd niet koeler, het is enkel een indrukwekkend klank- en lichtspel maar de temperatuur verandert niet. Het wordt zo mogelijk nog vochtiger en je bril of lenzen bewasemen helemaal in de buitenlucht. Waarachtig daar liggen de kevers. Zij liggen op de rug en scharrelen hulpeloos met de roodbruine poten in de lucht naar redding. Wie al geplet is, wordt door de mieren omringd. Honderden, duizenden akelig kleine minimiertjes die de kever helemaal omringen en dan insluiten om hem te vernietigen tot enkel nog de zwarte dekschilden overblijven. Een onzichtbare vogel roept steeds maar zijn zelfde eentonige roep. “Toejoejoe, toejoejoe”, uren aan één stuk.
’s Anderendaags ‘s morgens is het waarachtig iets frisser. Een illusie die slechts een halfuur duurt. Dan spat het eiland opnieuw in al zijn hitte uit elkaar. De palmbomen groeien nog hoger, de jungle groeit dichter, de frangipanebomen worden nog heftiger wit. De krokodillen in de tank zullen ook wel gegroeid zijn doch ik ga niet meer kijken. Hun gebit was wreedaardig scherp en hun ogen vals toen ik de laatste keer een gesprek met hun voerde.
Melanieke heeft de wagen al voorgereden, de geklimatiseerde wagen van Mister Filip, de Belgische consul. Een schandelijke luxe maar een mens heeft het instinct en trouwens de plicht om te overleven en een gegeven paard mag men niet naar zijn gebit vragen.
De chef van het protocol in het Oberon Hotel op No Way draagt een broek zoals ze voor de oorlog in Leuven droegen wanneer met Pinksteren de processie uittrok. Wij hadden familie daar wonen en die processie misten wij zelden of nooit. Een monument van landelijke roomse grootheid maar de kardinalen dachten dat ze beter wisten dan de boeren en ze schaften het af. Het verheugt mij dat ik een twintigtal jaren later de klotbroek hier terugzag. Het is abnormaal koel in de immense hal van Oberon. Een kathedraal, welhaast waarin tientallen metersgrote doeken met Singhalese motieven in de ruimte naar beneden hangen.
De Singhalezen die voor meer dan driekwart de bevolking van het eiland uitmaken, hebben een wonderbare naam. “Zeer wonderbaar”, zegt Melanie, “want singha betekent ‘leeuw’ en ‘le’ betekent hart. Begrijpt u wat wij bedoelen, miss?” Ik begreep wat hij bedoelde, Richard Leeuwenhart moet hier in de buurt geweest zijn? Er staan geen beelden in de hal van Oberon, geen Boeddhabeelden, noch van de Hindoegod Ganisj, er staat alleen een enorme vleugelpiano en daarop speelt een Singhalese in purperen sari ‘Ne me quitte pas’ van Jacques Brel. Ik dacht terug aan de tijd toen Brel met een gitaar op de rug bij wijze van proef liedjes ging spelen op het Marktplein van Brussel. Nu was Brel vereeuwigd en speelde men hem postuum in de kathedraalhal. Gelukkig hadden we die twee Bremer musici bij die de Vlaamse Leeuw op hun gitaar tokkelden. Iedereen vond het een raar trio maar dat zal dan aan de zwoele lucht gelegen hebben.
’s Anderendaags ‘s morgens is het waarachtig iets frisser. Een illusie die slechts een halfuur duurt. Dan spat het eiland opnieuw in al zijn hitte uit elkaar. De palmbomen groeien nog hoger, de jungle groeit dichter, de frangipanebomen worden nog heftiger wit. De krokodillen in de tank zullen ook wel gegroeid zijn doch ik ga niet meer kijken. Hun gebit was wreedaardig scherp en hun ogen vals toen ik de laatste keer een gesprek met hun voerde.
Melanieke heeft de wagen al voorgereden, de geklimatiseerde wagen van Mister Filip, de Belgische consul. Een schandelijke luxe maar een mens heeft het instinct en trouwens de plicht om te overleven en een gegeven paard mag men niet naar zijn gebit vragen.
De chef van het protocol in het Oberon Hotel op No Way draagt een broek zoals ze voor de oorlog in Leuven droegen wanneer met Pinksteren de processie uittrok. Wij hadden familie daar wonen en die processie misten wij zelden of nooit. Een monument van landelijke roomse grootheid maar de kardinalen dachten dat ze beter wisten dan de boeren en ze schaften het af. Het verheugt mij dat ik een twintigtal jaren later de klotbroek hier terugzag. Het is abnormaal koel in de immense hal van Oberon. Een kathedraal, welhaast waarin tientallen metersgrote doeken met Singhalese motieven in de ruimte naar beneden hangen.
De Singhalezen die voor meer dan driekwart de bevolking van het eiland uitmaken, hebben een wonderbare naam. “Zeer wonderbaar”, zegt Melanie, “want singha betekent ‘leeuw’ en ‘le’ betekent hart. Begrijpt u wat wij bedoelen, miss?” Ik begreep wat hij bedoelde, Richard Leeuwenhart moet hier in de buurt geweest zijn? Er staan geen beelden in de hal van Oberon, geen Boeddhabeelden, noch van de Hindoegod Ganisj, er staat alleen een enorme vleugelpiano en daarop speelt een Singhalese in purperen sari ‘Ne me quitte pas’ van Jacques Brel. Ik dacht terug aan de tijd toen Brel met een gitaar op de rug bij wijze van proef liedjes ging spelen op het Marktplein van Brussel. Nu was Brel vereeuwigd en speelde men hem postuum in de kathedraalhal. Gelukkig hadden we die twee Bremer musici bij die de Vlaamse Leeuw op hun gitaar tokkelden. Iedereen vond het een raar trio maar dat zal dan aan de zwoele lucht gelegen hebben.
