Anekdotes...

Mijn tante heeft al een hele poos geleden het tijdelijke verwisseld voor het eeuwige.
Eigenlijk was het niet eens een echte tante van mij, maar de tante van mijn zuster en mijn broer. Is dit een doordenkertje, neen toch?
Voor de mensen die nog enigszins versuft zijn door de warmte, mijn halfzus en halfbroer dus.
Tante Carolina,- we noemden haar tante Lien,- is nooit gehuwd geweest. Rond de leeftijd van twintig heeft ze eens een liaison gehad, zoals dat toen zo deftig gezegd werd, en toen dat op niets uitdraaide is zij daar nooit overheen geraakt.
Typisch vrouwelijk natuurlijk, een heel leven lang met een gebroken hart blijven rondhuppelen, inplaats van de smeerlap eens goed op zijn bakkes te toeken en hem mee te slepen naar het altaar!
Tijdens haar aardse bestaan was zij werkzaam in het établissement “De rode molen” om in haar karige bestaan te voorzien, niet als animeermeisje maar als poetsvrouw. Waarschijnlijk wist zij niet eens wat het woord animeermeisje betekent. Ik eigenlijk ook niet, om eerlijk te zijn.
Heeft dat iets te maken met reanimeren, kunstmatige ademhaling en hartmassage toedienen of zo?
Zijn dat meisjes die speciaal daartoe opgeleid zijn misschien, om mensen te redden? Een pluim op de hoed van de animeermeisjes dan. Een pluim op hun hoed of in hun gat, waar je het ook verkiest...
Toen ze het na een langdurige ziekte dus voor bekeken hield in dit aardse tranendal, gingen mijn broer en zus haar appartement -annex twee kamertjes- opruimen. Wat schamele meubeltjes, als enige pronkstuk had ze daar een echte Leuvense stoof staan. Waarschijnlijk in een ver verleden gekocht toen die dingen nog betaalbaar waren.
Vermits er nog een gevulde kolenkit naast stond, en het buiten bitter koud was, besloten mijn familieleden de kachel maar aan te maken, kwestie van niet ter plekke te bevriezen.
Maar tante Lien moest toch ergens wat liquide middelen hebben liggen werd terloops geopperd, want een bankrekening bestond toendertijd alleen nog maar voor de echte rijkaards.
Haar spaarpotje werd echter niet gevonden, of toch niet op tijd. Want toen de Leuvense stoof gedemonteerd werd om het appartementje leeg te maken, werden in het achterste compartiment munten gevonden die zo goed als gesmolten waren, de bankbriefjes die daar waarschijnlijk bijhoorden, waren in rook opgegaan…

Laat me deze keer eens vertellen over een rasechte tante van mij, over tante Nonneke.
Ja daar kijk je van op hé, dat zo’n ongodvruchtig persoon als zandmannetje een tante Nonneke heeft.
Heeft gehad, om precies te zijn, want ook zij is haar goddelijke vader/schepper gezelschap gaan houden.
Die zal er een goede hulp aan hebben, om nieuw binnenkomende zieltjes in te schrijven, netjes te catalogiseren en zo…
Zij was de zuster van mijn vader zaliger, en die twee waren de laatstgeborenen in een nest van zeven. Helaas stierf hun moeder toen zij twee nog zeer jong waren, en ze werden beiden in een klooster ondergebracht.
Over zijn wederwaardigheden in dat klooster heeft mijn vader mij zeer dikwijls verteld, wat hij daar allemaal gezien heeft, wat er gebeurde tussen de nonnekens en de pastoors, als ze zich onbespied waanden.
Hoe naderhand de pasgeboren boelekens werden verdonkeremaand, in de tuin van het klooster. Voor de rest van zijn leven heeft vader niets meer willen weten van de rooms-katholieke godsdienst. Hij spuwde er als het ware op.
Tante Nonneke is in tegenstelling daarmede Rome steeds trouw gebleven. Ze had ook geen alternatief, wat vader wel had, toen hij bij een plaatselijke beenhouwer kon beginnen werken.
Tante Nonneke heette eigenlijk Louise van geboorte, maar toen zij naar het klooster van St.Carolus in St.Niklaas werd overgeheveld nam ze de naam zuster Frederika aan. Waarom? Joost mag het weten!
Haar hele verdere leven lang was zij daar werkzaam als lerares in de katholieke school. Vandaar mijn vorige opmerking dat St. Pieter er een goede hulp aan zal hebben.
Zo af en toe gingen wij haar eens bezoeken, niet te dikwijls want dan moest de kerkfabriek koffie en boterhammen serveren, en dat deden ze indertijd niet met liefde…
Dit in schril contrast met de huidige tijd, met de kerkasielzoekers, die ze wat graag zien komen. Dan zit de kerk tenminste niet altijd leeg…
Zij had een collega waarvan ik de naam vergeten ben, mensenlief wat kon me dat mens zuipen!
t’ Is dat je zoiets niet verwacht van een non, uiteraard.
Mijn broer is geen kleine jongen op dat gebied, laat hem gewoon zijn gangetje gaan en na verloop van enige uurtjes heeft hij een hele bak Palm geledigd. Maar tegen die non kon hij gewoon niet op, waar zij dat geleerd had zou ik voor de donder niet weten, maar dat ze in deze discipline misschien wel wereldkampioen had kunnen worden staat als een paal boven water…
In elk geval, wanneer ook mijn tijd gekomen is heb ik een aardige voorspraak daarboven, als er al een daarboven is. Ik kom er misschien nog gemakkelijker binnen dan sommigen van die bijbelfanaten!
En als het er te koud is trap ik het binnen de kortste keren af en ga warmere oorden opzoeken.

Soeur Sourire ?

Hoewel mijn kleinzoon maar negen jaartjes oud is, kwam hij toch met een subtiel mopje aandraven vanmiddag...

Een Turk, een Marokkaan en een Belg dwalen door de woestijn, nadat hun vliegtuig is neergestort.
Op een gegeven moment zien ze een kameel staan, niet zomaar een gewone kameel maar één die kan spreken. En schijnbaar ook wensen vervullen, want hij zegt:
"Als je over mijn kop streelt, mogen jullie ieder één wens doen"
De Turk is eerst aan de beurt en wenst "ik hoop dat alle Turken waar ook ter wereld terug naar Turkije zouden kunnen komen, en er werk en geluk vinden"
De Marokkaan volgt, en zegt "ik wens juist hetzelfde voor alle Marokkanen, maar in Marokko natuurlijk..."
De Belg zegt na enig nadenken "geef mij dan maar een pintje!"

Ik heb me daar gisteren een mooi figuur geslagen...
Maar ze sloeg verdorie terug!

zandmannetje schreef:Ik heb me daar gisteren een mooi figuur geslagen...
Maar ze sloeg verdorie terug!

't Is te zeggen, waartegen je geslaan hebt Zandmannetje? Als het tegen dat gat van die non was, kon je de bal terug verwachten.

Nonnen zijn kostbaar geworden tegenwoordig, men moet ze koesteren.

dan weet je wat je moet meenemen in de plaats van pralinen.

Er zijn mensen die maar moeten denken dat ze een verkoudheid te pakken hebben, of ze rennen reeds naar de huisdokter.
Daartegen staan de anderen, die een gloeiende hekel hebben aan de broedhaard van ziektes die een wachtkamer van een dokter is, en daarom vertikken hem met een bezoek te vereren.
De ziekte is vanzelf gekomen, en zal vanzelf weer terug verdwijnen...
Tot die laatste categorie behoort ook zandmannetje.
Het spijtige van de zaak is dat geen van beide soorten goed bezig is. De kerk in het midden houden is de beste manier.
Geruime tijd had ik reeds pijn in een knie.
Omdat de pijn allengs erger werd, toch maar een bezoekje aan de huisdokter gebracht. En heb getracht de beklemmende stilte die steeds in een wachtkamer op het gemoed drukt, weg te werken met een opgewekt gesprekje aan te knopen.
"Amaai zeg, jij ziet er helemaal niet goed uit, je zou misschien beter ineens naar een begrafenisondernemer gaan ipv. naar een dokter!"
Mijn dokter was verheugd me nog eens te zien, het was dan ook seffens een jaar of 3, 4 geleden...
"Jij hebt een ontsteking op de artritis in je knie"
Daar kon ik mee leven, met een zwaar medicament "Jij hebt toch een goede maag hé?" zou die ontsteking gauw de vergetelheid induikelen.
Mooi niet dus, na andermaal enkele weken afzien en een alsmaar erger wordende pijn, niet meer kunnende steunen op dat been, stuurt hij mij naar de spoedafdeling van het ziekenhuis.
Na het nemen van een foto -mooi lachen nu- wordt geconstateerd dat de meniscus gescheurd is.
Als ik geluk heb wordt vandaag met een kijkoperatie die meniscus verwijderd. Als ik pech heb wordt het iets meer snijden, maar dan pas morgen of zo...
Dus als je mij moest missen de volgende dagen, breng gerust eens een bezoekje in het ziekenhuis.
Breng druiven mee of kersen, geen gebakjes of zo, daar word ik te dik van.

Te dik ? Dus je bent het al, te oordelen naar de oorzaak van je knieblessure...
Mijn huisarts raadde mij ook al aan af te vallen, daar ik anders mijn ski-knie niet zou kwijtraken.
Ik heb ooit eens een zware knieval gedaan, voor een of andere schone wellicht, toen zij haar oog op mij liet vallen. Bij het oprapen van dat oog had ik me bezeerd.
Na het skiseizoen loop ik ook meestal met zo'n waterige substantie rond, net of mijn nieren zijn gaan zweven.
Van sommige goedaardige gevallen zegt men wel eens dat die gaan reizen; een tenniselleboog bv. kan tot onder de oksels verhuizen, een voetbalknie tot aan de achillespees, een zaadbal tot achter je oren...
Als ik U was zou ik toch maar oppassen Zandmannetje... want als je minidiscus wordt verwijderd en je krijgt een hersatzprotese in de plaats die ook zich niet elders zou gaan nestelen...
Laat je dus niet bij je kruis nemen...

Terwijl ik hier zit te schrijven
(dat is trouwens niet juist, moet typen zijn, want ik bezig geen schrijfstok. Zou typen in behoorlijk Nederlands niet tippen moeten zijn?
In dat geval, ben ik dan een tipper, een tipgever of een tippelaar?
En daarover verder bordurend, is een tippelaarster dan een meisje dat op de schrijfmachine werkt, of op straat klanten werft voor het oudste beroep ter wereld? Wat al onopgeloste vragen...)
heb ik een grote koptelefoon ( wat zeg je, weerom niet juist, moet hoofdtelefoon zijn)
op mijn hersenpan staan.
Heel mooie bezigheid, muziek bewerken op de PC.
Te lange passages van stilte verwijderen, te lawaaierige pieken afvlakken. Dat gaat bvb. zeer goed met Audacity, en dat is verdorie een gratis progje!
Toch moet ik inzien, of ik nu wil of niet, dat ik stilaan ouder word.
Want tot mijn niet geringe verbazing liggen de zangers die tot mijn favorieten behoorden al geruime tijd onder de zoden. Of hun asse is uitgespreid over de strooiweide...Dust in the wind.
Zo kan ik zeer lang zitten luisteren naar Dean Martin, die toch ook al een tijdje het aardse strijdperk verlaten heeft. Niet dat hij inzake stemvolume zich in de verste verte kon meten met een Pavarotti om zomaar iemand te noemen
Maar is het je al eens opgevallen wat een kalme, rustgevende, aangename, prettige, humoristische stem die kerel eigenlijk had?
Als je vanavond niet kan slapen (dat is overigens een titel van een Nederlandstalige gouwe ouwe) moet je zijn versie van “Brahm’s lullaby” eens beluisteren.
Was dat door het vele whisky achterover kieperen, wat hij zijn hele leven lang met volle overgave gedaan heeft?
Als je daar zo’n stem van krijgt, dan begin ik er morgen ook aan. Hoewel ik geen whisky-liefhebber ben, ik hou ten persoonlijke titel meer van cognac. En dan nog slechts zeer sporadisch de laatste tijd Ik voel mij duidelijk meer verwant met de Fransen...
Je ziet trouwens wel aan Bush tot wat whisky-verslaving kan leiden.
Om de haverklap ergens zonder reden een oorlog opstarten. Zoals een doodgewone zatlap een ruzie begint, begint hij een oorlog. Wat niet wilt zeggen dat Bush geen doodgewone zatlap is, maar toevallig is hij president van de Yanks.
Gelukkiglijk zijn de meeste zangeressen die ik graag hoor nog in leven, afijn de meesten toch.
Hoewel ze niet meer zingen heden ten dage, ze hebben al genoeg moeite met ademhalen.

Aha je zou wensen dat ik dit tranendal verliet ? Gelukkig behoor ik niet tot je favouriete zangeressen. Er zijn nochthans personen die mij niet kunnen missen als in het koortje, waarin ik ook een vinger in pap heb, den deze toevallig verstek laat gaan. Niet dat ik mij onttrek aan de plichtplegingen, het moet niet persee een zwanezang zijn, maar mijn wederhelft roert ook wel eens in mijn agenda.
Nee Zm, vis niet naar de cd; deze is inmiddels uitverkocht. Een uwer uitverkoren koldermodderaars heeft al een uitzonderlijk excemplaar.
Misschien, als de feestelijkheden volgende jaar nog niet voorbij zijn dat er nog eens heuse compilatie van ons gezang op de 1/0-schijfjes wordt gebrand. Ons gezang, dat zonder deze kelderkolderzanger maar half werk is (dixit onze koorlijder...)
Maar genoeg gestoef nu, ik ben nog niet zinnens me te laten castreren om toch maar bij Zm-tjes gunsten te staan...
Wie niet horen wil moet... (maar blijf maar van mijn lijf !)

Kamperen ?

‘Dit jaar gaan we niet met vakantie, we hebben gewoon geen geld.’
‘Maar waarom ga je toch niet kamperen?’ Vraagt François, mijn werkmakker.
‘Kamperen?’ Vraag ik verbaasd. ‘Nee Suske jongen, daar moet ik thuis niet mee afkomen.’
‘Mijn vrouw is geen natuurmens en vooral, ze is erg bang van spinnen!’
‘Het kost omzeggens niks en jullie kinderen zullen het fantastisch vinden!’
De Sus heeft mijn gevoelige snaar geraakt.
‘Ach ja, de kinderen ... maar ik heb toch geen materiaal?’ Argumenteer ik flauwtjes.
‘Je mag alles van mij lenen, gratis!’ Is het prompte antwoord.
‘Ik weet niet, ‘k zal nog wel zien. Bedankt.’

Als ik er thuis over begin is mijn vrouwtje in alle staten.
‘Ge zijt zot zeker! Peinst ge nu echt dat ik veertien dagen op de grond ga slapen? Nee, dan blijf ik liever thuis!'
Ik voel dat het nu niet het goede moment is en besluit om vandaag niet verder aan te dringen. Als we dit jaar nog met vakantie willen gaan, zal ik het anders moeten aanpakken.
Die avond lig ik te wroeten in bed als de woorden van Sus me weer door het hoofd schieten: ‘... de kinderen zullen het fantastisch vinden!’
Dat is het! Ik moet de kinderen inschakelen!

De volgende ochtend bij het ontbijt zeg ik met een diepe zucht, richting kinderen.
‘Ja, mannen ... dit jaar kunnen we niet met vakantie gaan hoor ... ‘
‘En waarom niet papa?’ Klinkt het teleurgesteld in koor.’
‘ ... tenzij we met de tent op kamp zouden gaan.’
Onmiddellijk heeft Tineke mijn plannetje door. ‘Ha nee, je gaat de kinderen toch niet opstoken om ...’
Maar het is al te laat.
‘Oh ja! Kamperen met de tent. Joepie! Tof hé mams?’
Er is geen tegenhouden meer aan. De kinderen blijven maar zagen en elk tegenargument van hun moeder wordt door die drie snaken afgekraakt en onder een nieuwe laag zeuren en smeken bedolven.
‘Allé toe mamske, wij zullen helpen afwassen en eten maken en jij moet niks doen!’ Alsof ze dit allemaal zelf geloven, zo overtuigend klinken ze.
Uiteindelijk bezwijkt ze – lijk alle brave moeders doen – en zegt met een zucht: ‘Het is goed, maar slechts voor één keer hé. Als we volgend jaar weer beter bij kas zijn huren we een appartementje aan zee.’

Vandaag, 35 jaar later zijn onze kleinkinderen al heel wat ouder dan onze kinderen van toen. Zij gaan niet meer kamperen ... maar wij wel!
We gaan niet meer met de tent weliswaar maar met de caravan. En wie spreekt er nog niet van opgeven? Je mag twee keer raden ...

Fikske... er zit toch een kink in de kabel van je opvoeding hoor. Je mag dan wel drie toekomstige stresservaarders op de wereld hebben gezet, je hebt ze wellicht vergeten te onderwijzen in stressbestendigheid; pas op, geen verwijt hoor...
Ik herinner het me nog als was het gisteren :
Op een druilerige dag kwam ik op het lumineuze idee naar het vacantiesalon te gaan op de Heizel. Ik was toen nog bij de fotoclub en was nodig toe aan een nieuwe fotocamera. Toen was er nog een fotoafdeling in een der grote zalen, en wat ik al al gelezen had in de "vakpers" het was al wat lovend was omtrent die nieuwigheden.
Maar met alleen al die paleizen af te zeulen was mijn honger naar dat ene nieuwe toestel niet gestild; mijn "goesting" vond ik niet, de foldertjes wél; ik zou die dus thuis nog maar eens doornemen.
Maar nu komt het; mijn vrouw, die van fotookes geen kaas heeft gegeten, en nog minder om het daarin gaande jargon, stond al in een andere hall bijna wezenloos te staren naar een demonstratie van een vouwcaravan. 't Leek wel karton; geen zeildoek maar flexibel platen die tussen aluminiumprofielen werden geklemd. Ook ik stond versteld van dat fenomeen. Toegevouwen slechts een klein remorqueske van om en bij de 90 cm hoog en opengeplooid kwam daar een overdekte oppervlake vrij van 2.00 bij 4.00 meter. Of ik dat ook eens van naderbij mocht bekijken ? Ik ben zo al geen kleine jongen, dat beloofde... Werkelijk, in open toestand kon ik binnenin rechtstaan zonder met hoofd én haar het dak te raken; iets waarvan ik vroeger slechts dat ervaarde bij die grote vierkante kanvastenten van het leger. Als klap op de vuurpijl ging de verkoper nog bovenop dat dak staan dansen, op te laten zien hoe stevig hun constructie nog wel was. Op mijn onnozele vraag of hij dat ook zou wagen te doen op bv. een Tabbert of een Knaus antwoorde hij mij "Ik lig niet graag op de caravanvloer beneden"... Overtuigender kon al niet.
Om een lang verhaal kort te maken; na het vacantiesalon was ik een bestelbon rijker. Die soortgelijke vouwcaravan hebben wij tenslotte een 15-tal jaren benut totdat we het iets avontuurlijker wilden aanpakken; we zouden eens een wintervacantie willen meemaken. Dat ongeisoleerde ding moest dus de deur uit; ongelogen waar, één annonce in de koopjeskrant volstond om er veertien dagen later een bejaarde kandidaat ermee zien te vertrekken.
Nu hebben wij inmiddels reeds een 18 jaar ouder nieuwe caravan van een heel ander concept, geisoleerd en wél (én niet breder dan het trekkend voertuig, in gevouwen toestand) maar met telkens véél belangstellend bekijks op elke camping... -zelfs in de winter-. En ik denk er niet aan die al weg te doen (spijtig, want mijn vrouw zint wel die nieuwe motorhomes van 't zelfde merk) de constructeur maakt dergelijke vouwwagens niet meer, wegens ... uit de mode. Of zijn die motorhomes soms geen "modegril"... 't Kan verkeren, ik heb geduld...

Verdorie nog aan toe zeg, als jullie over oude kampeerervaringen beginnen lullen, moet ik zo diep in mijn herinneringen gaan graven dat mijn rug er pijn van begint te doen.
Een dikke vijftig jaar geleden schat ik zo, was er van enig comfort nog geen sprake in het kampeerwezen.
De naam van de camping is me altijd bijgebleven, camping George, dicht bij Blankenberghe.
Regels bestonden er nog niet, je pikte gewoon een stuk grasveld in en zette daar je tent op. Een groot zeil op de grond, en stro aanhalen uit de stal van boer George. En goed oppassen dat er geen koeienvlaaien tussenzaten.
Want net zomin als er regels bestonden, bestonden er ook geen luchtmatrassen of slaapzakken.
Dat stro tot op een hoogte van zo’n zestig centimeter opgestapeld, en ’s morgens werd je desalniettemin wakker met een pijnlijke rug. Het stro was bijeengeplet tot zo’n vijf centimeter, en er staken gegarandeerd wel enkele pijltjes in uw rug.
Eten moest je uiteraard buiten de tent, een petroleum vuurtje ging je niet aanmaken tussen het stro.
Zoiets deed je alleen als het echt koud was. Dan had je het even heel warm, maar heel eventjes maar. Mooie tijd...
De tweede kampeervakantie reden we al heel wat verder, mijn broer met zijn Moskvitch waarin alle bagage gepakt, en ik met mijn moto.
Naar Bouillon, de haardstede van Godfried.
Insgelijks op een boer zijn weide, de naam van de agrarisch deskundige is me ontschoten, we moesten hem 5Bfr. per nacht betalen herinner ik me nog wel, we stonden vlak naast de Semois.
Sanitair was er wel, als we gedaan hadden met een put graven met ons Amerikaans schupje!
En stromens water ook, vers uit de Semois. Zoals de zeldzame forellen die ik aan de haak kon slaan.
Heb ik het al gehad over onze luxueuze tent?
Ik ben vergeten waar ze eigenlijk vandaan kwam, misschien van het Amerikaans leger, maar wij zegden dat het een Arabische tent was.
Omdat ze woestijnzandkleurig was, met een grote centrale steun in het midden, en superzware zeildoek. In elk geval had ze een oorlog meegemaakt, want er waren menige kogelgaten in, netjes gerepareerd met stukken zeildoek eroverheen gestikt...
Ontzaglijk groot was ze wel, die tent. Als ze eindelijk rechtstond had je drie dagen nodig om te recupereren!
Ja dat was een mooie tijd...