Afdwalen (kolder, deel I)

Stelling van Pietje Goris ? Is daar al ooit iemand af gevallen ? Was dat niet het beruchte ezelsbruggetje ? Mijn geheugen laat me soms in de steek; ik verwar me zo dikwijls tussen E=Mc2 en de kwadratuur van de cirkel dat ik geeneens meer de tegenstelling zie in de kortste afstand tussen twee punten. Soms verwijt ik wel mijn echtegenote dat ze die afstand te kort maakt; eenmaal het haakje los floepen die punten een heel eind uit elkaar... Zo zie je maar, en is de bewering alweer gestaafd dat ons heelal uitdeind. Albedo 0.39... Waar haal ik dit nu weer ? Toch een slag van de molen gehad peis ik. Ach ja, dat achtergrondmuziekje hier, van ene Griek genaamd Papate.... dat laatste valt niet uit te spreken zonder je tong te ontwarren, dus laat maar.
Waar was ik ook alweer gebleven ?... zal voor een andere keer zijn. Misschien komt de zandman wel weer over de brug ...

de brug van t kofschip?

Neen de brug der zuchten.
Jade

telloorlekker schreef:Stelling van Pietje Goris ?

Zou Sammeke Goris een afstammeling zijn van pythagoras ? Dan is er in het nageslacht veeeeel misgelopen...

jempi

Het nut van de bel

Het gebeurt weleens dat we te laat in de rij staan, zoals gisteren…. Ja, dat vindt de meester maar niks. De bel dient tenslotte voor iets! Ik moest toen in geuren en kleuren uitleg geven over het nut van de bel.

Een bel is zo’n ijzeren ding dat gelijkt op een paasklok met een klepel erin. Door alles te bewegen brengt het een geluid voort. Sommige doen klingeling, anderen doen bim-bam of tring. Op school hebben we een elektronische bel. Als de bel gaat moeten we vlug in de rij gaan staan.

’s Middags belt het voor naar de eetzaal te gaan of naar huis.
Op andere plaatsen heet de bel bij voorbeeld ”klok”. In de kerktoren hangt er zo een. De klok zegt ons hoe laat het is op dat ogenblik. Ook vertelt de klok ons goed nieuws of slecht nieuws. Aan het verschil in luiden hoort ge ”vandaag trouwt er eentje ’t is bruiloft “of ’t is droevig nieuws.”

Op een schip hangt er een kleine stormklok dat noemen ze de scheepsbel. Die is heel belangrijk voor de mensen die op zee varen. De bel verwittigt de scheepslui of er storm of ander gevaar is dat dreigt. Als het etenstijd is rammelt er een matroos aan dat touw. Zo weet iedereen”nu kunnen we gaan eten”.

Vele klokjes en bellen bij elkaar dat is een beiaard. De beiaardier zorgt voor de liedjes die er uitkomen. Als we een bepaalde melodie willen horen, dan verwittigt je de man die de beiaard bespeeld en dan kun je buiten op het plein genieten van de melodie. Fijn éh!

Aan de deur hangt de huisbel. Een duwtje op het knoppetje en binnen weten de mensen dat er bezoek aan de deur staat, gewenst of ongewenst, dat hangt ervan af hoe we dat bekijken.

Een ander vorm van bel is belletje trek doen. Kwajongens deden dat vroeger weleens bij de buren. Ik geloof dat mijn papa ook zoiets gedaan heeft. Toen lachten de mensen daar nog mee. Heden sturen ze u de politie voor zo’n dingen. Belhamels werden die jongens toen genoemd.

Er bestaat ook een spreekwoord. De kat de bel aanbinden; d.w.z. een hachelijke situatie het eerst beginnen.

Op mijn fiets is er ook een bel, dat is de fietsbel. Ge drukt op een hendeltje en de bel rinkelt of kraakt. Het verwittigt de mensen voor u ,pas op ik wil erlangs rijden;.erover is ook eens gebeurt.

Kleine kinderen hebben een rammelbel. Dat ding vliegt regelmatig uit de wieg en moet telkens weer terug gegeven worden aan de baby. Wat daar zo prettig aan is die rammelaar telkens tegen je kop te krijgen ja dat weet ik niet.

De volgende bel is de oorbel. Mijn mama draagt die in alle kleuren en alle modellen, tot ze weeral eens eentje verliest.

Een slordige vrouw dat is een lellebel, dus die zullen we maar gauw vergeten.

De luchtbel is een bubbel of meerdere bubbeltjes die ge ziet in het water als ge te diep duikt en denkt nooit meer boven te komen.

’s Winters als het koud is dan druipt mijn neus weleens, dat is dan de snotterbel. Een vies gezicht is dat als uw neus telkens zo vol hangt.

’s Maandags rinkelt thuis ook een belletje om zeven uur ’s avonds, dan is het tijd om te trainen.

Zo, dat zijn ongeveer alle bellen die ik ken. De bekendste is toch de schoolbel. Ach nu ben ik terug waar ik begonnen ben. In het vervolg zullen we proberen op tijd in de rij te staan. Als er nog iemand te laat komt heeft mijn mama gezegd, trekt ge die maar eens aan zijn oren, dat bespaart je 4 bladzijden straf.

Omdat zijn manke been altijd wat achter hem aansleepte, hadt hij een wandelstok nodig. Dat maakte dan zo'n geluid van dzjoef...tok, dzjoef...tok. Het duurde lang vooraleer hij een hele woonwijk afgelopen hadt.
En op elke hoek bleef hij staan, klingelde en riep "Het is nu halftwaalf en alles is rustig!" Een kwartier later (waarom spreken we altijd van een kwartier, zou een kwartuur eigenlijk niet juister zijn, want een kwartier heeft ook nog een andere betekenis?) riep hij dus dat het al 15 minuten later was. En sjokte weer voort. Jaar na jaar na jaar deedt hij dat al, de
Belleman.
Ha Kwezelke, die was je nog vergeten hé? Zijn vrouw Lellebel heb je wel vernoemd! Eigenlijk was hij blij dat hij buitenkon, iedere avond, blij dat hij van haar af was.
Zijn job was anders ook niet van gevaar ontbloot. Er waren er die een hekel aan hem hadden, omdat ze uit hun dromen werden gerukt door zijn geroep telkens. Daarom lieten die speciaal hun vuilemmer klaarstaan, om hem te ledigen over zijn hoofd als hij hun raam passeerde.
Eenmaal zat er zelfs een rat tussen het vuilnis. Die kwam terecht tussen zijn kraag, en zo op zijn blote rug. Wandelstok of geen wandelstok, toen heeft hij de 100meter die het Krabstraatje lang is afgelegd in 10 sec. rond.
Waarmee hij Ben Johnson de broek zou afgedaan hebben, maar die leefde toen nog niet...
Zijn wraak bestond er dan in dat hij ze de tijd heel nauwkeurig meedeelde
"Het is nu vijf en een halve minuut over halftwaalf, nu gaat het stilaan naar zes minuten over..."
en nu is het 10 over halftwaalf en ik moet stoppen.

Techniek staat voor niets. Onder het metalen rokje van een klok hangt een klepel; bij sommige bazige vrouwen onder het hoepelrokje een kwezel. Tenminste, bij ons... maar 't schijnt in andere contrijen een andere betekenis te hebben. Kwezels kunnen soms ook novicen van begijntjes zijn Maar of die aanhangels van Begga een technische knobbel hebben, tenzij om het Angelusklokje, durf ik sterk te betwijfelen.
De technische uitleg van al dat geklok hou ik maar voor mezelf. De digitale techniek heeft zijn intrede gedaan en die ziet graag af van dat gebimbam. Nu verschijnt, achter een minuscuul schermpje een aantal streepkes die ons het uur zouden moeten meedelen en een pieptoontje om ons de tijdwissel te attenderen. Maar, die tijdsindeling kan voor je een 'reset' uitvoert toch een eigen leven gaan leiden. 88:88 is zo'n aanduiding. Welk uur moet dit voorstellen ? Om van het gepiep nog maar te zwijgen. Net of er zit een hele kroost pluchen staarten achter dat vensterke. Ik krijg er wat van als dan nog, aan dat Clockwork Orange, een andere mechanisme hangt dat voor een bepaalde continuiteit moet zorgen. Op 88:88 wordt niet gereageerd en blijken alle parameters verdwenen te zijn. Als dan, door een onduidelijk toeval de intervaltimer van zich laat horen, is het gepiep -oorspronkelijk als morsedecoder hoorbaar- plots een eentonig geluidje geworden. En dát gaat nadien zodanig op je sijsjes werken dat je de draad afsnijdt of de pilletjes verwijdert. Daarmee is niet alleen je tijdsinstelling naar de verdoemenis, maar ook je ingave én opgave. Een natuurlijker dood door reset is nauwelijks beschrijfbaar. Als het ledje terug aanfloept zie je zowaar een ingehouden uitroep van verontwaardiging op dat schermpje met uitroepteken en andere ascitekens : "OO". Soms denk ik dan, dat het toestelletje de WC bedoelt. Maar de huidige faecalienbak kan zoiets niet verzwelgen. De syfon belet de vrije doorgang...
Nog enkele malen hetzelfde scenario en het hebbeding kan piepdada zeggen... naar het containerpark.

Na mijn bezoek aan kardinaal Danneels wend ik de steven huiswaarts.
Alwaar ik enthousiast ontvangen wordt. Door de hond. Die blaft en springt met kwispelende staart tegen mij op.
De ontvangst door mijn echtgenote is iets minder uitbundig. Niet dat ze voor mij met haar staart moest kwispelen of blaffen of zo, maar iets anders dan" Ah, lakkere, zedde terug? Waar hedde gij gezeten?" had toch wel gekund, vind ik zo.
"Ja Gertrude, ik ben terug. Ben op audiëntie geweest bij de paus"
Ze barst in een honende schaterlach uit. Dat moet je eens proberen, honend schaterlachen! Niet gemakkelijk hoor, het heeft wat weg van het kakelen van een kip.
"Gij bij de paus, mijn hoela, ge kunt niet eens je naam zonder fouten schrijven!"
Zoiets doet pijn. Ik bedwing de neiging om met mijn twee handen de maat van haar nek te nemen, en volsta met minachtend de schouders op te halen. Zwijgen kan niet verbeterd worden.
Wijl ik in de living de laatste fles Lacrimi Christi op tafel zet, zie ik dat er een asbak op tafel staat. Proper weliswaar, maar het rare is dat er bij ons niemand rookt. En mijn reukorgaan word ook gewaar dat er in huis gerookt is. Daar ben ik een beetje allergisch voor, dat ruik ik op 100m.afstand.
"Wat is dat hier, wie heeft hier gerookt?" Ze schrikt zichtbaar, en een beetje zenuwachtig "dat zal van de facteur zijn, die heeft een pakje gebracht, ik had iets besteld bij Neckermann" "Wat dan wel?"
"Een BH" Ze heeft zoveel BH's in de kast, als ik ze zou uitdelen aan de Eskimo's in Groenland hadden die allemaal warme oren, als ze het daarvoor zouden gebruiken.
Maar ik zwijg wijselijk. Zwijgen...je weet het al.
Ik zwijg nog steeds, als ik de fles Lacrimi Christi in de bar zet, en daar een pakje Belga Light, met filter, zie liggen.
Wat hadt ze gezegd, mijn hoela? Nu mijn hoela ja!
Ik ga douchen. Mijn somberste vermoedens worden bewaarheid als ik zie dat op de lavabo en beetje sigarettenas ligt. Hoela hoela hoela...
Als ze denkt dat ik een onnozelaar ben, heeft ze misschien gelijk. Een onnozelaar wel, maar niet gek!!!
Mijn laatste twijfel word weggenomen, als ik de schuif van de kleerkast opentrek en zie dat één van mijn Armani-onderbroeken verdwenen is.
Dat is nog het ergste van allemaal. Ik kan toch moeilijk alle mannen die hiervoor in aanmerking komen, hun broek gaan uittrekken om te checken wie mijn onderbroek aanheeft???
Nu verwacht ik wel een beetje hulp van een senior, die al eens hetzelfde heeft meegemaakt. Wat moet ik doen? Je mag ook incognito antwoorden hoor, niemand hoeft te weten dat je ook...

Ik moet de vuile was niet uithangen; daar heb ik een proper vrouwke voor én een bugelaar. Ondergoed met bollekes, goed voor reklame van een of ander wasprodukt; maar bollekens met een volume vind ik ook wel verdacht. Het uitgekiende wasprodukt was misschien over z'n vervaldag heen, kan voorvallen, je kijkt per slot niet alle dagen op de barcode van de verpakking, laat staan dat je er een jota van begrijpt. Het wordt pas verdacht als in dat ondergoed replica's te vinden zijn Dali of Picasso... Kladschilders op latere leeftijd, dat wel, en nog ingekaderd ook. Maar deze slagschepen, ik ben niet van de smalste, met dergelijk plakaatverf ... nee, dan liever de asresten van een rookvrij zandmannetje op de rand van de molton. Nu ik erover denk, ik mis geen onderdeel en heb er ook geen teveel. Hij zal het mij niet kwalijk nemen, ik ben ten slotte geen fakteur. Ik vind het ook niet nodig om half januari nog een almanak te slijten aan een eenzaam vrouwtje. En als, dan zou ik zéker de badkamer niet opzoeken om te kijken of de syfon niet verstropt zit. Ik zou me hoogstens beperken tot een algemene rondgang in het rijk der hemelen. Verder dan de sponde zou ik geenszins gaan.
Mijn wasgoed was goed. Daar hoef ik mij geen zorgen om te maken. Wel heb ik mijn twijfels om de kwaliteit van die onderdraagsels. Neem nou die slippen; of ze zijn te smal of te breed, uitgelebberd of versteven, maar altijd wat. Als ik met argumenten afkom dat niet ik ben uitgedeind, maar zij, door veelvuldig gebruik van onduidelijke wasprodukten gekrompen, komt mijn weerga in het gareel met argumenten als zou ik de kwaliteit van haar waspoeder in twijfel trekken. Ik ben nog van de oude stempel, en zweer dan hoogwoordig bij de autenthieke "groene zeerp" van vroeger. Zij dan weer "... maar ventje toch, da's niet meer te krijgen". Tja... nu moet het voort blauwbontgespikkeld zijn mét wasverzachter. Jawadde, aan mijn hoela. Wasverzachter ? Je portemonee ja, maar niet mijn ondergoed. Of ligt het euvel toch daar, daar waar tussen de drie gaten (het één bovenaan en de twee onderaan) een verdikking van het stiksel optreedt. Daar hoopt schijnbaar die wasverzachter zich op. Eenmaal tussen je kruis, krijgt zo'n verzachter het tegengestelde effect. Schurend baant het zich een weg tussen je fijne velletjes tot er een rood jeukend plekje overblijft. Achteraf wordt je dan verweten dat het niet reuk- en kleurloos meer is, je ondergoed. Maar hoe moet je anders van die jeuk vanaf geraken ? Men wrijft en krabt toch waar het jeukt, zegt men... en dat er dan eens toevallig iets tussen die twee uitstulpsels terecht komt... tja, dan kun je niet verhinderen hé. Het is tenslotte een onderbroek voor iets hé... Van één zaak ben ik overtuigd, ik laat ze nooit rondslingeren. Onze kater is er verlekkerd op. Waarschijnlijk om die wasverzachter...
Geef mij maar terug de ouwe luiers uit grootmoeders tijd. De toespelden hoeven nu toch niet meer, men heeft daarvoor de gripplijsters uitgevonden. De puntige naald van de toespeld prikt alleszins minder dan iriterend verzachtende omstandigheid van tegenwoordig.
Het wasgoed WAS goed !

Op de zesde dag sprak God tot de aartsengel Gabriël: "Vandaag ga ik een land creëren, genaamd Vlaanderen. Het zal een land zijn van buitengewone natuurlijke schoonheid, met grote bossen, vol met herten, zwijnen en eekhoorns. Grote rivieren, gevuld met alle mogelijke soorten levende wezens. Het zal een binnenzee krijgen met enorme hoeveelheden vis, en ook aan een buitenzee komen te liggen, die men vanaf prachtige goudgele stranden zal kunnen overzien." God ging verder: "Ik zal het land rijk maken door de landbouw en de inwoners zullen grote welvaart kennen. Ze zullen bekend worden als Vlamingen. En zullen het vriendelijkste volk op aarde zijn."
"Maar Heer", vroeg Gabriël, "Denkt u niet dat u misschien een beetje TE genereus bent voor deze Vlamingen?"
"Niet echt", antwoordde God, "moet je eens opletten wat voor Noorderburen ze krijgen........"
Dus kwamen er hoe langer hoe minder mensen naar de hemel. Hij had bijna niets meer te doen. Dus riep hij één van de engelen bij zich en zond hem naar de aarde. "Ga eens kijken," zei hij, "wat daar allemaal gebeurt en waarom wij zo weinig mensen binnen krijgen."
De engel ging naar de aarde en bleef er een lang weekend alvorens terug te keren en verslag uit te brengen bij Petrus. "Kijk," zei hij, "het is geen wonder. De mensen zijn slecht, allemaal valsaards, moordenaars en echtbrekers, dieven en egoïsten. De goede mensen zijn op de vingers van één hand te tellen."
Petrus was onthutst. Hij dacht er lang over na, maar omdat hij niet wilde afgaan op één opinie besloot hij nog een andere engel te zenden met dezelfde opdracht. Toen die na een week terugkwam zei hij tegen Petrus: "Het is waar. De mensen zijn zeer slecht. Allemaal valsaards, leugenaars en dieven, ruziemakers en bedriegers. De goede mensen zijn op de vingers van één hand te tellen."
Petrus zat er erg over in, want hij voelde zich machteloos. Na veel nadenken besloot hij een e-mail te sturen naar de nog overblijvende goede mensen, om hen moed in te spreken en hen te feliciteren met hun goede levenswandel.
Hij kreeg dan een mailke terug met wat de mensen zich zoal bezighielden daar beneden in het tranendal.
Zo begon het verhaal van de man die een enorme passie voor bruine bonen heeft. Hij is verzot op dit eten maar, helaas, na het eten maakt een beschamende lichamelijke reactie zich meester van hem. Op een dag ontmoet hij een prachtige vrouw en hij wordt enorm verliefd op haar. Wanneer het duidelijk wordt dat zij gaan trouwen, denkt hij bij zichzelf dat zij het niet uit zal kunnen staan als hij zijn passie voor bonen voort zal zetten met het gevolg dat zijn darmfuncties oncontroleerbaar worden en zich gaan roeren. Hij besluit daarom tot de ultieme opoffering: hij zal nooit meer bonen eten..... Niet lang daarna gaan ze trouwen. Een paar maanden later is de man op weg naar huis van zijn werk en zijn auto gaat stuk. Hij belt keurig zijn vrouw dat hij wat later thuis komt en omdat hij nog maar een paar kilometer van huis is, besluit hij naar huis te gaan lopen. Op weg naar huis komt hij langs een klein eetcafé en een heerlijk aroma van verse bruine bonen verrast zijn reuktuig. Omdat hij toch nog een tijdje moet lopen naar huis, vertrouwt hij erop dat hij in die tijd de nadelige effecten van het eten van bonen weg zal kunnen werken. Dus gaat hij het café in en bestelt hij een heerlijke portie bruine bonen in rode uiensaus. Het is zo lekker dat hij nog twee porties bestelt.
Net buiten het café begint de ellende al; hij voelt zijn darmen zich samentrekken en hij begint onherroepelijk te ruften. Tijdens elke stap die hij neemt, wordt het erger en erger. Hij bout al zijn ingewanden er bijna uit en de stofwolken achter hem verraden de explosies uit zijn darmkanaal. Bijna bij zijn huis aangekomen voelt hij zich betrekkelijk safe en wil dan het huis binnengaan. Echter, zijn vrouw staat hem al bij de deur op te wachten. Zij roept uit: "Schat, ik ben blij dat je er eindelijk bent want ik heb een enorm leuke verrassing voor jou!" Zij doet hem een blinddoek voor en leidt hem naar zijn stoel aan het hoofd van de eettafel. Op dit moment merkt hij dat zijn darmen toch weer op beginnen te spelen en dat hij toch nog wat ruften moet laten. Maar omdat zijn vrouw bij hem is en hij heeft beloofd om geen bonen meer te eten, moet hij zichzelf inhouden. Gelukkig gaat op dat moment de telefoon en hij moet haar beloven om niet de blinddoek af te doen terwijl zij de telefoon zal beantwoorden.
Wanneer zij weg is, maakt hij gebruik van de gelegenheid en tilt zijn ene been licht op. De bout is niet alleen hard, maar stinkt ook als een rot ei. Hij kan nog moeilijk adem halen, dus hij pakt zijn servet op de tast en begint de enorme stank weg te wapperen. Meteen daarna krijgt hij nog een niet te stoppen aanval en tilt zijn been op: "Pffffffrrrtttt", klinkt het. Het lijkt wel een net gestarte diesel want de lucht is wederom niet om uit te houden! Hij wordt nu bijna misselijk van de lucht en begint met zijn armen te wuiven om de lucht maar een beetje weg te krijgen. Het telefoongesprek duurt erg lang en de man is nu echt in zijn element. Hij zit van links naar rechts te wiegen op zijn stoel en ruft zijn hele gasvoorraad eruit. De scheten zijn echt ongelofelijk, de een is een zachte "fluiter" met een gigantische stank, de ander een keiharde "pruttelaar" met een nog veel meer verbluffende lucht. De laatste is echt een "winner", de ramen trillen, de borden op tafel bewegen en binnen een minuut zijn de bloemen op tafel allemaal dood, wat hij overigens niet kan zien omdat hij nog steeds geblinddoekt is. Hij probeert ondanks deze bedwelmende lucht, zijn concentratie bij het telefoongesprek te houden. Omdat het nog niet is afgelopen, gaat hij lekker door met bouten, ruften en winden laten. De een na de ander verlaat zijn kleinste gat en hij moet echt moeite doen om met zijn servet de smerig stinkende lucht weg te krijgen. Als hij in de gaten krijgt dat zijn vrouw het gesprek aan het beëindigen is, is ook zijn vrijheid ten einde. Hij legt het servet op zijn schoot en vouwt zijn handen erboven. Als een heilige zit hij met een glimlach te wachten, totdat zijn vrouw de eetkamer binnenkomt. Zij verontschuldigt zich voor de lengte van het gesprek en vraagt of hij nog stiekem onder de blinddoek heeft doorgekeken. Hij verzekert haar niet te hebben gekeken. Zij haalt dan de blinddoek weg en schreeuwt: "VERRASSING!" Hij is waarlijk geschokt en zwaar verbouwereerd wanneer hij ziet dat rondom de eettafel twaalf van zijn beste vrienden en vriendinnen zitten om de surprise party voor zijn verjaardag op te luisteren.
En dan maar klagen dat de waspoeder duur is

Kwezeltje, ik vind het heel kies van jou dat je mijn naam uit het vorige artikel hebt weggelaten, maar nadat het uitgebreidt in alle kranten heeft gestaan zal ik nu klare wijn schenken.
Indien in de pers stondt dat het voedselvergiftiging was, komt doordat ik de journalisten de sneetjes zalmfilet liet ruiken, die ik eerst door de uitwerpselen van de kat had gerold. Zo heb ik ze op het verkeerde been gezet.
In de eerste plaats wil ik nu zeggen, dat ik mijn lievelingskost, bruine bonen met spek, nu definitief heb afgezworen. Het is een dure les geweest.
Nu zal ik verder gaan waar jij gestopt bent.
Pas nadat mijn echtgenote luidkeels "Verrassing" hadt geroepen, kreeg ze in de gaten dat er iets aan de hand was. Degenen die het dichtste naast mij gezeten waren, zaten helemaal niet meer. Die lagen naast hun stoelen, met op hun aangezicht een ongezonde groene kleur. De overige verschijnselen waren uitpuilende ogen, bruis op de lippen en een stotende ademhaling. Als ze nog ademhaalden, bij eentje was dat niet meer het geval. Daar hebben ze direct kunstmatige ademhaling toegepast. Daarmee is tenslotte alles nog goedgekomen.
Niet sympathiek vind ik dat geeneen van die twaalf nog met mij wilt spreken of mij een blik waardig acht. Zeg nu eerlijk, ik wist toch niet dat zij daar waren? Niet dat het veel verschil zou uitgemaakt hebben, het was een kwestie van lossen of zelf ontploffen, en in dat laatste geval had ik dit artikel niet meer kunnen schrijven.
Bij nadere beschouwing, ik heb toch alle onkosten vergoed nietwaar?
Twaalf ambulances met opname op de spoedafdeling, zuurstoftoediening, één open hartmassage en intensieve verzorging, het heeft mij een aardige cent gekost.
Zou ik die restaurant-uitbater niet aansprakelijk kunnen stellen? Voedsel verkopen dat vol methaangas zit, met een goede advocaat moet dat lukken!
Tenslotte heb ik al nieuwe vrienden gemaakt op seniorennet. Die vraag ik wel op mijn volgende verjaardag. Niet allemaal natuurlijk, dat laat het budget niet toe. We maken een selectie, met een quiz of zo...
En we maken er een tuinfeest van, dan is het risico veel minder groot.
Ik hoop dat Petrus daarboven nu ook de juiste toedracht kent...

Er was eens een rode PC, met een rood scherm en een rode site, waar naar een rood mannetje zat te kijken op een rode stoel, in een rode kamer, in een rood huis, in een rode straat, in een rode stad onder een rode hemel.
Toen zag het rode mannetje op de rode site, op zijn rood scherm van zijn rode pc, plots een groen vrouwtje.
Het rode mannetje schrok en riep: 'waar kom jij vandaan groen vrouwtje'?

Het groene vrouwtje antwoordde: 'uit die groen site, op dat groen scherm..........................

dorus