Verder afdwalen

Je probeert me uit mijn tent te lokken hé Kwezelke ? 't Zal je niet lukken meid...
De laatste tijd ontbreekt het mij aan de nodige inspiratie; ik heb nog andere katten te geselen.
Zo ben ik me momenteel mentaal aan het voorbereiden op het tweede deel van het examen op het gebruik van een 10 à 50 Watter. Het kan nog wel even duren eer ik dat phone'tje pleeg want mijne dikke kop staat bijna op barsten. Gisteren heb ik er nog een klevertje op moeten plakken; was met die stomme kop tegen de stellingen gelopen die hier rond ons huis staan. Maandag komen ze de beton tegen onze gevels spuiten, zeiden die muurchappers. Gebroken wit zou het worden; hopelijk zonder strepen, want wat uit mijne gevel liep gisteren vanonder dat plakkertje was een streepke rood...
Allez, mannekes, nu dat jullie allemaal ingelicht zijn, kuis ik hier weer even mijn schup af...

Na aandachtig Kwezelke's proza gelezen te hebben, zit ik met één pertinente vraag.
Maar na de exacte beschrijving van zijn gebit kan het bijna niet anders!
Bij de uitoefening van zijn job als eerste minister, voorzitter van de raad van beheer hier en daar, en Toscaans wijnboer er nu nog de job van Russisch zeekapitein bij?
Hoe doet hij het?

Heeft het neusje al terug zijn normale proporties aangenomen Kwezel?

Ja lieve Zandman, mijn neusje staat weer helemaal recht!

Verbaasd werd ik aangestaard door hele lange mensen, die in de shopping rondliepen. Bij nadere kennismaking zag ik tot mijn verbazing dat het zwarte Pieten waren die de steltkunst onder de knie hadden. Je moet het maar eens proberen op stelten rond te lopen terwijl de kinderen aan je broek trokken. Het was al een hele karwei voor die Klaashelpers om zich naar de kinderen toe te buigen. Ze gaven gul versnaperingen aan de allerkleinsten en de mama’s kregen een hoofdknik. Op een bepaald moment kruisten St-Nicolaas zich met St-Maarten, die met zijn volbloed het centrum opfleurde. Je zou voor minder achterover vallen als je tegelijkertijd de speelgoedbrengers om je heen ziet fladderen. Dan moet je nog als ukkie niet van de wijs geraken, het mysterie mag nog niet opgelost raken voor deze kleintjes. Trouw op post zoals ieder jaar opnieuw lieten we ons verleiden om de St-Martinusstoet te bekijken. Een spektabel van je welste met toortsen die Bengaals vuur naar voren spoten. De verenigingen van de stad hebben elk jaar een fijne klus om hun groep een fase van die held uit te laten beelden. De harmonies bliezen frisse wind ertussen door en de bakkers deelden hun lekkernijen uit aan de omstaanders. Het schepencollege mocht niet op het appèl ontbreken. De veelkleurige sjerpen omgorden hun leest en trots gingen ze te voet tussen de optrekkende stoet, die eerst vooraf werd aangekondigd door een Belleman die uit alle macht zijn stem verhefte. Je zag zo aan de opgedirkte man dat hij hier zijn levenswerk van had gemaakt. De stoet trok verder naar de plaats waar het vuurwerk zou plaatsvinden. Bij alles wat er gedaan wordt, komt er als afsluiter vuurwerk aan te past.
Als ik terugdenk aan onze nachtelijke optochten door de steden van Frankrijk en Spanje, komt me een weemoed naar boven. Met onze dansgroep gingen we ieder jaar naar het buitenland als gastgroep van de een of ander in Bordeaux of Parijs. De grootste steden gingen aan ons oog voorbij en de plaatselijke cultuur vulde de gaten op die er nog waren. Op zo’n parade moest je uren in de nachten marcheren, je danskunsten ten toon spreiden en vooral wakker blijven. Dat laatste daar had ik nogal last van, wakker blijven als puber was niet altijd evident. Uit vele landen kwamen groepen die pompoenen op hun hoofd meezeulden. Klerendracht die streling voor het oog waren en dan stonden wij daar tussen in met onze Belgische klederdracht. Het leek net alsof we de boerinnen van de stoet waren maar we moesten allemaal onberispelijk eruit zien. Geen vlekje mocht op de hagelwitte bloezen te zien zijn, geen kreukje dat zichtbaar was. Onze voorzitter controleerde ons iedere keer op netheid want hij was fier over zijne Elcerlyck. De kunstgroep was zijn stiefkind waarvoor hij alles zou opofferen. De allereerste keer dat we naar Parijs gingen, sliepen we in een jeugdherberg, ergens in een voorstad. Vrouwen werden er gescheiden van de mannen, geen copulatie werd er toegelaten. Zelfs degene die hiervan zijn huwelijksreis had gemaakt mocht niet tezamen in bed wat menig protest opleverde van de jonggehuwden. ’s Morgens als we door het venster naar buiten keken wemelde het van kleine tentjes die de nacht daar hadden doorgebracht. We trokken verder met onze rammelde en gammele bus tot dat we ineens tot de ontdekking kwamen dat de bus niet waterdicht bleek te zijn. De regen gutste naar binnen over ons af en een vindingrijk persoon nam zijn paraplu om deze boven onze hoofden te houden. Niet dat die bezorgd was over de personen maar de vedel-en trekharmonicaspelers moesten gevrijwaard blijven van een hardnekkige bronchite. En ziek werden ze onderweg maar the show must go on. Tijdens de optredens verpinkte niemand, iedereen glimlachte lief naar het publiek en de muziek liet ons de danspassen uitvoeren als in een trance. Onze witte kappen die langs ons gezicht bengelde genoten blijkbaar mee van het spel. We leken eerder op de kaasboerin van Postel maar dan veel mooier en liever. Zoals de wet van Murphy het voorschreef zou er toch iets foutlopen, maar plan B kwam dan naar voren. Ineens toen we voor een bekend Frans TV-station optraden in Thoulose vergat ik mijn volgende figuur en mijn danspartner fluisterde me iedere keer de volgende pas in. Carnaval heette de dans, geen carnaval der dieren, gewoon een vrolijke dans die je in hogere sferen bracht, en ik, ik verloor in een wulpse beweging één van mijn dansschoenen. Mijn zwarte muiltje vloog in het publiek om met een handgeklap ontvangen te worden door een galante heer die het me netjes kwam terugbrengen na de voorstelling. Als dank kreeg hij van mij een handtekening die hij waarschijnlijk heden heilig zou bewaren als hij wist dat het Kwezel was geweest die het schoentje was verloren.

Vuile manieren



Wie de geneugten van het openbaar vervoer niet kent, zou ik toch aanraden eens wat vaker bus of tram te nemen: een feest voor wie graag de vuile manieren van de medemens bestudeert. Altijd razend interessant! Maar als je nog niet gegeten hebt of net met een handvol chips aan je pc zit, lees dan vooral niet verder!

Gisteren zit ik in de tram. Er is net een slordig uitziend meisje opgestapt. Ze blijft staan, hoewel er nog zitplaatsen genoeg zijn. Ze zet zich schrap om niet te vallen tijdens de bochtige rit, op een paar centimeter afstand van twee zittende meisjes. Ik hou haar scherp in de gaten, want ik voel aan mijn water dat ze rare dingen gaat doen en vraag me af hoelang het gaat duren voordat de mensen in haar buurt discreet een ander plaatsje zullen opzoeken. (Mensen observeren: het is een hobby als een andere!) Ze helt geregeld naar het brave meisje over dat naast haar zit en kijkt haar strak aan. Terwijl ze naar het meisje blijft staren stopt ze langzaam haar pink in haar oor, geeft er een paar flinke draaien aan, haalt hem langzaam weer tevoorschijn en bekijkt het resultaat aandachtig, voordat ze het aan haar broek afveegt.
Maar dit is slechts een voorspel van viezigheid, want tot haar zichtbare genoegen heeft een mens natuurlijk nog genoeg andere lichaamsopeningen om te inspecteren. En zie: een andere vinger verdwijnt al richting haar neus. (Oké, dit is dus het moment dat ik besluit voorlopig toch maar niet meer te kijken, tot ze klaar is met haar zelfonderzoek. Maar, zoals dat gaat: het is sterker dan jezelf en een zekere fascinatie maakt toch dat je blik telkens die richting uitgaat. Het zal wel hetzelfde mechanisme zijn dat de menselijke geest naar griezelfilms doet kijken: je wéét dat het vies en huiveringwekkend is, maar je wil het toch weten!)

Ik kijk terug op het moment dat ze de inhoud van haar reukorgaan zorgvuldig op haar andere broekspijp heeft uitgesmeerd en ben blij dat ik vandaag flink ontbeten heb.
Inmiddels heeft ze haar terrein verlegd naar haar gezicht. Ze voelt eraan tot ze een puist gevonden heeft en knijpt met beide handen tot … (vul maar in!) om vervolgens … (juist!). Zou ze nu klaar zijn met haar freak show of komt er nog meer? Ik word op mijn wenken bediend: ze blijft over haar broek heen en weer gaan en haar bewegingen worden steeds obsessiever, alsof ze de stof kapot wil wrijven. Je houdt het niet voor mogelijk, maar het meisje dat ze altijd is blijven aanstaren, zit op dit moment nog steeds dapper op haar plek. (Grappig dat een mens in alle omstandigheden ‘beleefd’ wil blijven!) Hier komt plots verandering in wanneer het vreemde schepsel tijdens het wrijven is aanbeland bij … haar kruis. Ongegeneerd betast ze zichzelf, tot ze een vreemde grijns op haar gezicht krijgt. Het brave zittende meisje weet niet hoe snel ze moet wegkomen. Naast me zitten twee deftige dames op leeftijd, die elkaar in afschuw aanstoten en schande spreken. “Tegenwoordig laten ze iedereen zomaar op straat rondlopen, vindt ge niet, Irma?” –“Ja, Georgette, het is waar! In onze tijd deden mensen dat allemaal toch niet! Weet ge hoe dat komt? Er zijn tegenwoordig veel te veel mensen en veel te weinig pastoors!” (Ik moet mijn hand voor mijn mond houden om te voorkomen dat ik hysterisch begin te lachen.)

Het openbaar vervoer blijft toch wel een van mijn favoriete haat-liefdeverhoudingen: ik kan geen dag zonder en het is oergezellig, maar … vies, man! Vies!

auteur xxxxxx

groeten yves

Auteur?

Hemels en Hels (bee)

Serieus blijven,hé makker.

ED. schreef:Auteur?

Hemels en Hels (bee)

Serieus blijven,hé makker.

Ik ken hem niet ED ,heb ik aangeduid met xxxxxx .
Weet ook niet wie bee is ???
Vond dat het hier paste ,daar om heb ik het gezet .
Heb het toegestuurd gekregen van mijn dochter op Email .
Is daar iets mis mee ???

groeten yves

Bijlange niet Yves! Maar wij hebben hier bij de "kolderbrigade" of columns, wel de gewoonte om onze eigen teksten te bedenken en neer te schrijven. Het is een soort van ere-code tussen de schrijvelaars, zie je?
Maar wees welkom, bij de "gedichten -tekstschrijvers". Altijd volk tekort, weet je!


Groetjes,


Ed

ED. schreef:Auteur?

ED., ik begin heimwee te krijgen naar de Kolderbrigade, jij niet?

ED. schreef:Bijlange niet Yves!
Maar wees welkom, bij de "gedichten -tekstschrijvers". Altijd volk tekort, weet je!


Groetjes,


Ed

Nee ED bedankt ,ik kan niet schrijven dat weet je wel .
Ik kom hier dan ook alleen graag om te lezen ,maar dit dat ik dan nog waarschijnlijk per vergissing heb binnengekregen in mijn mailbox (denk dat het eerder voor haar zus bedoeld was ) vond ik mooi en wilde ik jullie niet onthouden

groeten yves

Wij moeten er toch weer eens aan beginnen, hé Mira? Het was een plezante tijd. Zouden wij het nog kunnen? Ik denk van wel. Ik zal eens "peinzen" over een onderwerp. Ik moet eerst nog een paar brandjes gaan blussen, in Parijs!

Ed, als je dan toch aan blussen denkt, kom dan even bij ons langs. Die muurchappers zijn nog niet geweest... als het regent, de zon schijnt, te warm of te koud is komen ze niet opdagen, zeiden ze. Allemaal redenen om geen toe- of bijvoegsels te moeten gebruiken bij hun spuitbetonspecie.

Die stellingen en stijgers hier rond het huis, ze staan er al meer dan veertien dagen, beginnen me stilaan te hinderen. Mij niet alleen, de buren kunnen hun auto ook niet stallen; de cervitude is geblokkeerd. Hun voituurke is van Duitse makelij - juist, die met dat sterreke- en moet wekelijks gewassen worden. Misschien kun jij, met je lans, even langskomen; dan is dat klusje ook geklaard en krijg ik geen reklamaties waarom het zo lang duurt vooraleer de betonspuiters de boel hier eindelijk eens opruimen. Nu het buiten regent, en zij niet zijn komen opdagen, kan dat streepke water uit je bluspijpje er nog wel bij...

Als het zo verder gaat met die herrieschoppers en amokmakers is er weldra geen verleden meer. Al de historische plekjes die we nog wilden tonen aan ons nageslacht zijn bijna na de knoppen geholpen door die godsdienststrijders. Gelukkig zijn we met onze dansgroep hun voorgegaan en leerden we de historiek kennen van menig stad. De groep waardoor we uitgenodigd werden beschouwden ons als een elite, we mochten met hen de plaatselijke schoonheden bezichtigen onder het wakend oog van onze voorzitter. In Nancy zie je een schat van een Art Nouveau-stijl. De bus bracht ons langs de École de Nancy en langs de Place Stanislas waar je je ogen kon uitkijken naar al die prachtige gebouwen.
We traden even in de voetsporen van Jules Verne die in Nantes geboren is. Dit jaar is het het gedenkjaar van Jules Verne in Nantes. De man die ons Nemo leerde kennen met zijn 20 000 mijlen onder zee, stierf honderd jaar geleden. Ons Carnavalnummer werd er verscheidene malen ten toon gespreid en dit keer zonder vergissingen. We haspelden met onze schamele bus verder naar Bordeaux. Deze heerlijk wijnstad a vollenté geroemd om haar witte en rode wijnen is de bakermat van de Médoc. Je kan de kastelenroute hier volgen maar opgepast laat je niet meevoeren op de tonen van de Grand Cru. Hier verbleven we in gastgezinnen die ons begeleiden gedurende de dagen dat we er verbleven. Hele lieve mensen waren het die me achteraf een kelkje meegaven dat ik nog altijd koester in mijn souvenirkast. Wie in Bordeaux logeert moet zeker eens naar het strand gaan. Je kan er langs twee zijden opgeraken. De gemakkelijkste kant is natuurlijk over de weg, niks aan voor jonge mensen. De moeilijkste weg is over een hoge zandberg naar boven klimmen. Telkens als je twee passen naar boven zijt geklauterd, zak je eentje terug. Het is een hele kluif om dan aan het eeuwenlange strand te geraken maar het loont zich de moeite als je het gehaald hebt. Na ons nachtelijk vertoon vertrokken we richting Thoulouse. Thoulouse wordt ook wel de rose stad genoemd. De architecten lieten de gehele stad in rode baksteen optrekken, een streling voor de bouwmeesters hier. Heden ten dagen is deze stad meer een toeristische trekplek geworden voor ruimteliefhebbers. De stadsparken zijn overal prachtige versierde tuinen die ruiken naar heerlijke rozengeur en strelen je neus van genot. Eigentijdse standbeelden houden de wacht en laten je genieten van de romantische zitplaatsen tussen een zee van gekleurde bloemen. We hoorden de stem van l’echo des Montagnes die ons riep om nader kennis te maken. Door de Pyreneeën reisden we verder naar Annecy. Kilometers ver in de omtrek geen enkel huis te bekennen en de bus, die viel in panne. Uren zoeken naar een telefoon want GSM hadden ze nog niet uitgevonden, we leefden nog in de oertijd. Na een dag verloren te hebben maar daarom niet minder geleefd, konden we eindelijk weer onze benen in de vervangbus strekken. De instrumenten moesten voorzichtig overgeladen worden en de vlaggen van de vendeliers netjes op orde gelegd. Ieder had natuurlijk zijn eigen vaandel waarmee hij slapen ging en mee opstond. Veel te laat arriveerden we in Annecy waar we ondergebracht werden in een locale school waar natuurlijk weer de geslachten gescheiden werden. De voorzieningen voor hygiënische toestanden waren bitterkoud. Geen enkele warmwaterkraan te vinden in heel het grote gebouw niet. De toiletten, dat waren van zo’n voetstappen waar je op moest staan in de juiste houding. Miekes noemden we deze basisvoorzieningen, waarom we hier een meisjesnaam aan gaven, Joost mag het weten. Voor geen kleumkou te vatten douchten we met een drietal meisjes tegelijkertijd, zo ging het vlugger. Bibberen deden we maar naderhand, trouwens koud water is goed voor de bloedsomloop. Na een nachtje hierover geslapen te hebben riep de plicht weer. Eerst kregen we een rondleiding door de kleinste straatjes van de stad om vervolgens aan de parade deel te nemen. En plots, sprong het vel van de trommel ons langs de oren. De toonafgever trommelde nu op zijn stokjes telkens als we de eerste passen zouden zetten. Gelukkig kenden ze ginder meer van trommelvellen dan de eigen ploeg en werd er een kalfsvel overgespannen. Jammer dat het niet boe deed, want het laatste woord van een koe is altijd boe! Maar de parades waren machtig. Dezelfde Italianen en Duitsers met hun pompoenen op hun hoofd, de steltlopers, de vuurspuwers,ze waren er allemaal weer bij. Gewoon prachtig!

Kort hoor: Dat miekensgedoe heb ik ook meermaals meegemaakt. Bij mij laatste bezoek, aan Zweden,was er een Fransman in ons gezelschap die dacht, dat de gehandicaptendouche ( je kent die, ook met twee beugels aan de muur) zo een mieke was! Zijnen oude Franse Frank wat té laat, en de rest, tien seconden té vroeg gevallen!

Te laat. Te laat Ed.
Je hoeft je lans niet meer boven te halen; ze zijn gearriveerd. Nu ik hier nog enkele minuten heb voor een andere hobbyklus neem ik nog even de pen ter hand om je tijding te doen.
Gelukkig staat er een muur tussen mij en die spuitgast hier voor mij. Ik zou er nogal lief uitzien met die crème-fraiche in mijn gezicht; sneldrogend spuitbeton.
Nee Kwezel, mij plamuren gaan ze niet; zoals ik al zei staat er een muur tussen mij en de stelling hierboven.
Nog vijf minuten geduld en ik haast me naar het antennepark. Even nog mijn soudure en mijn soldeerbout, mijn multimeter en de WT's bijeenscharrelen...
Allez jongens, ik ben ermee weg... Tom Petty even zijn kraag omdraaien en dan zwijgt die box ook tot ik terug ben...
Fwieeeeeeeeeeeeeeeet...